Chapter 01: Haven’t Touched

Tatlong taon na silang kasal nang isang araw, sa gitna ng pagpanaw ng panganay na Alcantara, bigla na lang sinabi ni Zoe, “Gusto ko nang makipaghiwalay.”

Natahimik si Elijah. Napakunot ang noo, halatang naguluhan.

“Dahil lang ba sa pino-protektahan ko si Athena?” tanong niya, hindi makapaniwala.

Athena. Ang asawa ng kuya niya. Ang babaeng tinuring niyang halos parang hangin sa bahay, pero biglang naging sentro ng gulo ngayon.

Ngumiti si Zoe, pero halatang pilit. “Oo. Dahil lang doon.”

Pero sa totoo lang, hindi lang naman iyon. Hindi lang ‘yun ang dahilan kung bakit unti-unting nabasag ang relasyon nila. Matagal na.

Kita pa rin sa pisngi ni Elijah ‘yung marka ng sampal. Sa ospital, pinagtanggol niya si Athena na para bang siya ang dapat protektahan at hindi ang asawa niya.

Lahat nagulat. Pati ang pamilyang Alcantara.

Pero hindi si Zoe. Hindi na. Dahil sa matagal na niya itong nararamdaman.

Tatlong araw bago mangyari ‘yun, wedding anniversary nila.

Excited si Zoe. Bumili ng regalo, nagpaganda, nag-book ng flight papuntang Manila kung saan nagba-business trip si Elijah.

Sabi niya sa sarili, “This time, I’ll surprise him. Maybe this time, things will feel right again.”

Pero pagdating niya ro’n, siya pala ang masusurpresa. Habang naglalakad sa hallway ng hotel, narinig niya ang pamilyar na boses.

Si Elijah at ang dalawang kaibigan nito.

Narinig niyang sabi ng isa, “Bro, parang may mali. Every anniversary niyo, umiiwas ka. Seryoso ka ba diyan? Ang bait-bait ni Zoe, tapos ganiyan ginagawa mo?”

Tahimik si Elijah. Ilang segundong katahimikan bago siya nagsalita.

“Akala mo ba gusto ko ‘to? Kung alam mo lang, hindi niya ako paniniwalaan… na hanggang ngayon, hindi ko pa rin siya nagagalaw.”

Natigilan si Zoe. Parang tumigil ang mundo.

“Si Athena ba?” tanong ng kaibigan.

Tahimik si Elijah, pero sapat na ‘yung katahimikan para sagutin ang tanong.

Nagalit ‘yung isa pa. “Put— Elijah, asawa ng kuya mo ‘yun! May anak na ‘yan! Hindi mo pa rin makalimutan? Anong problema mo?”

Tahimik lang si Elijah, pero may lungkot sa tono niya.

“You’ll never understand me, bro.”

Nanginginig ‘yung kamay ni Zoe habang nakikinig sa labas. Hindi niya alam kung iiyak siya o tatawa.

Kasi ang tagal niyang tinatanong sa sarili kung sino ba talaga ang “the one that got away” ni Elijah at ngayon, alam na niya.

At mas masakit pa, kasi araw-araw niyang tinatawag si Athena ng “Ate.”

Noong gabing ‘yun, umalis siya ng hotel nang walang luha.

Pero habang bumubuhos ang ulan sa labas, hindi na niya alam kung luha ba o ulan ang tumatama sa mukha niya.

Hinayaan niya lang. Wala na siyang energy. Wala na rin siyang reason.

Kinabukasan, sumakay siya sa unang flight pabalik ng Manila.

Pag-uwi niya, nilagnat siya ng dalawang araw. Hindi kumakain, hindi natutulog.

At sa oras pa na medyo okay na siya, saka dumating ang balita.

Patay na si Miguel Alcantara.

Hindi niya alam kung anong mararamdaman. Wala siyang maintindihan.

Pitong araw ang lumipas, ginanap ang libing sa Manila. Si Zoe halos hindi natutulog. Dalawa, tatlong oras lang kada gabi. Parang automatic na lang siyang gumagalaw.

Pagkatapos ng libing, habang naglalakad palabas ng sementeryo, pakiramdam niya naiwan ang kaluluwa niya sa hukay ni Miguel.

Pagpasok sa kotse, mahina niyang sabi, “Kuya Gab, uwi na tayo.”

“Hindi tayo dadaan sa lumang bahay?” tanong ng driver.

Umiling siya. “Hindi na. Wala na akong gustong makita ro’n.”

Pero kahit tapos na ang libing, hindi pa tapos ang gulo sa pamilya Alcantara.

Lahat pa rin galit kay Athena.

Sinasabi nilang siya ang dahilan kung bakit namatay si Miguel.

Sabay kasi silang nag-skydive. May sira daw ang parachute ni Miguel. Nahulog. Patay agad.

At si Athena, muntik na ring mabaliw. Pero si Elijah? Tahimik. Walang galit. Walang sisi. At ‘yun ang pinakamasakit kay Zoe.

Kasi kahit patay na ang kapatid niya, si Athena pa rin ang iniintindi niya.

Habang paalis na sana ang kotse, biglang bumukas ang pinto sa likod.

Si Elijah na nakasuot ng itim na suit, mukha siyang pagod pero gwapo pa rin, damn it.

“Zoe,” mahina niyang sabi, “Uuwi ka na?”

Tumango si Zoe. “Oo.”

Ngunit bago pa siya makasagot nang buo, napatingin siya sa labas at nandoon si Athena. Kasama si Lukas, ang anak ni Miguel, apat na taong gulang, chubby, inosente.

Nagulat si Zoe nang marinig ‘yung bata.

“Tita Zoe, please, pwede bang sumama kami ni Mommy sa inyo?” sabi ni Lukas, sabay akyat sa kotse.

Napatitig si Zoe kay Elijah. Parang gusto niyang itanong, seryoso ka ba?

Ngumiti si Elijah nang pilit.

“Galit pa rin sina Mom at Dad kina Athena. Hayaan mo muna silang magpalamig. Pansamantala muna silang titira sa bahay natin.”

At bago pa makatanggi si Zoe, dinagdagan pa niya.

“Hindi ba gusto mong matuto mag-alaga ng bata? Pwede mong pagpraktisan si Lukas.”

Halos matawa si Zoe. Pero hindi na siya nagsalita.

Kahit gusto niyang tumawa sa sarcasm, alam niyang hindi tamang lugar at oras.

Pagdating nila sa bahay, handa na ang guest room na halatang may nagpauna ng tawag.

Pagbagsak niya sa kama, nakatulog na siya agad. Pagmulat niya, gabi na.

Tiningnan niya ang phone, may tawag mula kay Jack, ang lawyer niyang kaibigan.

“Zoe, nasend ko na ‘yung draft ng divorce agreement ayon sa gusto mo.”

“Thanks, Jack,” mahina niyang sagot, bagong gising pa ang boses. “Don’t bother to deliver it personally. Paki-order na lang.”

“Ang bilis mo naman. Sigurado ka ba dito?” tanong ni Jack, halatang nag-aalala. “Si Elijah… okay, baka hindi siya best husband, pero—”

Hindi na niya pinatapos. Tumayo siya, binuksan ang ilaw.

Kalma ang tono, pero ramdam ang bigat. “Naisip ko na ‘to, Jack. Sigurado ako.”

Tahimik sandali sa linya.

Hanggang sa marinig ni Jack na sinabi ni Zoe, “Elijah’s been jerking off to another woman’s photo, Jack. Tell me, anong parte ang ‘okay’ doon?”

At doon natapos ang usapan.

Zoe stared at her reflection in the mirror. This time, hindi na siya iiyak. Hindi na siya maghihintay. This time, siya na ang pipili sa sarili niya.