Chapter 03: Painting

Kinabukasan.

Nagising si Zoe dahil sa body clock niya. Pagbukas pa lang niya ng kurtina, bumungad agad ang isang malawak na kaputian sa labas.

Walang nabanggit sa weather forecast.

Pero grabe—sobrang init sa labas.

Sa likod ng salamin, parang ramdam pa rin ni Zoe ang init.

Nagpalit siya ng knitted skirt. Habang nag-aayos pa lang sa banyo, bigla niyang narinig ang sunod-sunod na bang, crash, kalabog sa hallway.

Ang ingay.

Sobrang gulo.

Kung hindi mo alam, iisipin mong may renovation team na biglang pumasok.

“Auntie Wena, anong nangyayari—”

Kaswal niyang tinipon ang mahabang buhok, binuksan ang pinto, pero bago pa niya matapos ang tanong, natigilan siya.

Hindi pala renovation team.

Parang mga demonyong sumalakay sa bahay.

Noon, sobrang linis at ayos ng buong bahay.

Yung unan na dapat nasa sofa sa first floor, nasa harap na ng kwarto niya. May madilim na brown na mantsa—hindi niya alam kung ano.

May basag na vase sa sahig.

At yung million-peso oil painting sa corridor—sirang-sira na rin.

Sa madaling salita, nakakagulat sa mata.

Halos nagmamakaawa na hinahabol ni Auntie Wena si Lukas,

“Little ancestor, wag mo ’yan, paboritong tea set ’yan ng young lady—”

Bago pa matapos ang salita, basag na.

Dumila si Lukas na parang bully, sabay ngising mapang-asar.

“Hehe! Gusto kong laruin!”

“Sabi ng little uncle, magiging bahay ko na ’to! Ikaw lang naman ay katulong, bakit mo ako papakialaman?!”

Pag-angat ng ulo niya, nakita niya si Zoe na malamig ang titig.

Halos instinctively, umurong ang leeg niya.

Ang sama-samang babae na ’to!

Nanaginip pa siya kagabi—hinahabol siya ni Santa Claus at ng mga halimaw buong gabi.

Gusto niyang paalisin ang masamang babaeng ’to!

Sabi ni mommy, basta mawala siya, sa kanila lang mapupunta ang little uncle!

Kalmado ang mata ni Zoe.

“Sige. Maglaro ka lang. Dahan-dahan.”

“Talaga?”

Hindi makapaniwala si Lukas.

Ang dami na niyang sinira—hindi pa rin galit?

Tumayo si Zoe sa may railings, sinulyapan si Athena sa baba na parang walang kaalam-alam sa nangyayari, tapos ngumiti.

“Oo. Pero yung ink painting sa sala sa baba—wag mong gagalawin ’yon. Paborito ko ’yon.”

Hindi siya sigurado kung si Athena ang nag-utos, o sariling idea ni Lukas.

Pero hindi na mahalaga.

Hindi rin naman siya mabuting tao.

May nagturo sa kanya—kapag binully ka, ibalik mo ng sampu, minsan daan.

Umiikot ang mga mata ni Lukas.

“Oh!”

Pagkatapos, tumakbo siya palayo.

Mukhang helpless si Auntie Wena.

“Miss, masyado ninyong ini-spoil ni young master ang batang ’yan…”

“Okay lang,” mahinahon na sagot ni Zoe.

“Wag mo siyang pigilan. Siya lang ang nag-iisang apo ng pamilyang Alcantara. Basta masaya siya, mas mahalaga ’yon kaysa sa kahit ano.”

“Tsaka di ba mahal na mahal siya ng sister-in-law? Dapat igalang natin ang parenting style niya. Kung may mangyari, tayong dalawa ang kawawa.”

“Sige,” napabuntong-hininga si Auntie Wena.

“Ikaw talaga… sobrang bait mo kaya lahat gusto kang apihin.”

Ngumiti lang si Zoe, hindi sumagot.

Sa halip, nagtanong siya,

“May extra gift boxes ba tayo?”

“Anong klase?”

“Kahit ano. Basta kasya yung parang A4 size.”

“Meron sa storage,” mabilis na sagot ni Auntie Wena.

“Kukunin ko para sa’yo.”

Pagkakuha ng kahon, muling nagkulong si Zoe sa kwarto.

Maingat niyang inilagay sa loob ang signed divorce agreement.

Kumuha pa siya ng ribbon, maingat na tinie—gumawa pa talaga siya ng bow.

Parang regalo.

Biglang may malakas na ingay mula sa baba.

Parang walang narinig si Zoe. Mahinahon pa ring hinigpitan ng mahahaba niyang daliri ang ribbon, inayos ang bow, at tumango nang satisfied.

Maganda.

Perfect.

Maya-maya lang, malakas na may kumatok sa pinto. Halos hingalin si Auntie Wena habang nagsasalita,

“Miss, bumaba po kayo—please! Nasira na yung huling obra ng matanda! Sinira ng little ancestor!”

Biglang tumayo si Zoe, seryoso ang mukha.

“Ano’ng sabi mo?”

“Yung nakasabit sa sala…?”

“Oo…”

Mabilis na bumaba si Zoe. Sa sobrang pagmamadali, napa-misstep siya at muntik nang matumba—nasapok ang paa.

Pagdating niya sa baba, nakataas ang baba ni Lukas, mayabang ang itsura. Yung tipong ‘anong magagawa mo?’ ang nasa mukha.

Tumingin si Zoe kay Auntie Wena.

“Nakatawag na ba kayo sa old house?”

“Hindi pa.”

“Tumawag na kayo.”

Pagkasabi niya nun, biglang sumugod si Lukas—parang bala.

“Wag kang tatawag!” sigaw niya.

“Masamang babae! Bawal kang magsumbong!”

Hindi nakaiwas si Zoe. Hindi rin niya inakalang ganun kalakas ang banggaan ng isang bata.

Bumulagta siya sa sahig.

Direktang tumama ang balakang niya.

Masakit. Sobrang sakit.

“Zoe! Okay ka lang ba?”

Mabilis na lumapit si Athena, tinulungan siyang bumangon, sabay reklamo na parang may himutok,

“Naspoil ko si Lukas. Pag nakikipaglaro, hindi niya alam kung gaano kalakas… pero bata lang naman ’yan. Wag ka nang magalit.”

“……”

Hinawakan ni Zoe ang bewang niya. Tumingin siya sa ink painting—may malaking butas na, wasak, nakabaon sa pader.

Ngumisi siya nang malamig.

“So sanay ka palang pinapalampas ang pagsira niya ng gamit ng ibang tao?”

Namula ang mata ni Athena.

“Sandali lang naman akong napalingon. Kailangan mo ba talagang ipasa sa’kin lahat ng sisi?”

“Ah, sandali ka lang napalingon.”

Tumango si Zoe, saka tinignan ang wasak na bahay.

“Isang umaga lang ’to. Ang dami nang nasira. So tanong ko—kelan mo ba talaga siya binabantayan?”

“Zoe!”

Wala namang ibang tao. Ayaw na ring magpanggap ni Athena na mabait at mapagbigay.

“Kailangan mo bang maging ganyan ka-unreasonable at walang patawad? Tatawag ka pa sa old house—akala mo ba may gagawin sina lola dahil lang sa isang sirang painting?”

Mahinahon ang boses ni Zoe pero mabigat ang bawat salita.

“Correction—hindi ’yan ‘sirang painting’.”

“’Yan ang huling obra ng matanda bago siya namatay.”

Pagkasabi niya nun—

Isang itim na sasakyan ang pumasok sa courtyard.

Dumating na ang mga taga–old house.