Chapter 05: Enough

Pagkuha ni Elijah ng gift box mula kay Zoe, parang may kung anong kumiliti sa dibdib niya, hindi naman sakit, pero may bigat sa paghinga, parang may gumugulong sa loob na hindi niya maipaliwanag. Ang ribbon ng kahon ay maayos ang pagkakatali, halatang pinag-isipan at pinaghirapan. Kitang-kita kung gaano siya nag-effort sa simpleng regalo na ’yon.

Pero alam ni Elijah na isa siyang walang kwentang tao. Ang babaeng ito, ilang taon na niyang nasasabik, at ngayon, ni hindi man lang niya kayang tumbasan ang simpleng effort nito.

Bago pa siya makapagsalita, lumakad na si Zoe papuntang pinto. Isinuot niya ang apricot-colored coat niya, sinarado ang scarf, at tinakpan ang halos kalahati ng mukha niya. Ang mga mata lang niya ang kita na itim at puti, pero puno ng lungkot na pilit tinatago sa likod ng mapayapang tingin.

Tahimik siyang lumabas ng bahay. Pero napansin ni Elijah na may kakaiba sa lakad niya. Parang may iniinda.

Bago pa niya mabanggit, napasigaw si Athena, “Aray! Elijah, masakit!”

Agad niyang nilingon si Athena, nakalimutan lahat ng nasa isip niya kanina. Lumapit siya at inalalayan ito paupo. “Masakit ba talaga? Dadalhin kita sa ospital.”

“Ayoko,” bulong nito habang pinupunasan ang luha sa gilid ng mata, pero napatingin sa hawak ni Elijah na box. “Sabi mo hindi ka naaapektuhan sa kanya, pero tignan mo — pati regalo niya parang kayamanan mo.”

Natahimik si Elijah. Pinilit niyang maging kalmado. “Athena, utang ko na sa kanya ‘to. Malaki na.”

“Eh ako?” halos pasigaw na sabi ni Athena. “Ako, ano? Papayagan mo siyang apihin kami ni Lukas?”

“Hindi ganun si Zoe,” malamig pero may diin na sabi ni Elijah.

“Enough!” singhal ni Athena, halos nanginginig sa galit. “Lahat ng sinasabi mo, pabor sa kanya! Hindi mo ba napapansin?!”

Umakyat ito kasama si Lukas, habang si Elijah ay naiwan sa sala, tulala. Hinayaan niyang maglakad palayo si Athena habang tahimik lang siyang nakatingin sa sahig.

Hindi niya alam kung anong iniisip niya. Ang alam lang niya, ayaw niyang marinig kahit isang masamang salita tungkol kay Zoe. Kahit isa.

Dalawang araw na umuulan ng niyebe sa Maynila na isang bihirang eksena. Maaga pa lang, pumunta na si Zoe sa traditional medicine clinic kung saan siya nagta-train. May mga foreigner na nagpunta para matuto ng acupuncture, kaya kahit pagod pa, tinanggap niya ang responsibilidad.

Pagkatapos ng trabaho, umuwi siya para magbihis. Nag-light makeup lang siya, simple pero elegant. Kahit anong suotin ni Zoe, may dating. ‘Yung tipong hindi mo mapigilang tumingin ulit.

Pagbaba niya ng hagdan, tahimik ang bahay. Tahimik na tahimik, parang may binabalak ang mga tao sa loob.

“Zoe,” tawag ni Athena mula sa likod. Ang boses nito ay kalmado pero may halong pang-uuyam. “Sige nga, gusto kong tanungin… sa tingin mo, sino pipiliin niya? Ikaw, o ako?”

Bahagyang natawa si Zoe. “Ate, hindi ko alam kung anong sinasabi mo.”

“Oh please,” natatawa na may halong inis na sabi ni Athena. “Gusto mo bang ulitin natin ‘yung eksena ng ‘widowed sister-in-law na nilalandi ang brother-in-law’? Kasi parang ‘yan ang trip mo lately.”

Napatigil si Zoe, pero imbes na magalit, ngumiti lang siya. “Ang tindi mo rin, Ate. Pero sorry, Elijah’s already waiting for me.”

Paglingon ni Athena sa bintana, nakita niya ang sasakyan ni Elijah na nakaparada sa labas. Napakapit siya sa dibdib, halatang naiirita. Gusto niyang sumabog.

Nang umalis si Zoe, agad siyang sinalubong ni Elijah. “Hindi ka naman naghintay nang matagal, ‘di ba?”

“Hindi, kararating ko lang,” sagot ni Elijah. Pinisil niya ang kamay ni Zoe, pero nang mapansin niyang medyo maigsi ang suot nito, napakunot ang noo niya. “Bakit ang nipis ng suot mo?”

Ngumiti lang si Zoe. “Eh ‘di ba may heater sa kotse at sa bahay? Okay lang ‘to.”

Umiling si Elijah. “Pag nilagnat ka niyan, tignan mo.”

“Eh ‘di inom ng gamot,” biro niya. “Sanay na ako.”

At totoo ‘yon. Sa loob ng tatlong taon nilang kasal, halos wala siyang naasahan kundi sarili niya. Lahat ng sakit, lahat ng pagod, siya lang ang sumasalo.

Tahimik silang dalawa sa biyahe. Walang masyadong usapan, parang magkaibang mundo na lang sila na sakay ng parehong kotse.

Biglang tumunog ang phone ni Elijah.

“Sir, si Miss Athena… nasa blind date ngayon.”

Tahimik ang kabilang linya. Pero si Zoe, kahit hindi niya gustong makinig, narinig ang lahat. Naramdaman niya ang tension sa loob ng kotse, ang galit na pilit pinipigilan ni Elijah.

“Send me the location,” malamig niyang sabi.

Pagkababa ng tawag, bumalik siya sa pagiging kalmado o pinilit maging kalmado. “Zoe, may urgent na kailangan akong asikasuhin. Hindi ko na maihahatid sa dinner.”

“Okay lang,” mahinahon niyang sagot, pero halatang may lungkot sa boses. “Kuya Gab, sa unahan na lang po ako baba.”

Huminto ang sasakyan. Hindi pa rin bumababa si Elijah. Tumingin si Zoe sa kanya, “Elijah, bumaba ka na. Bawal magtagal dito.”

Tahimik. Tumingin ito sa kanya, parang may gustong sabihin, pero sa huli ay bumaba na rin.

Pagdating ni Zoe sa lumang bahay ng pamilya Alcantara, sinalubong siya ng butler. “Miss Zoe, kanina pa po kayo hinihintay ni Madam.”

Tumango siya, pinilit ngumiti kahit kabado.

Pagpasok niya sa dining hall, nandoon si Madam Shaina, ang matandang babae na tumulong sa kanya noon pa man. Sa gilid, nakaupo ang mga tiyahin ni Elijah, pawang malamig ang mga tingin.

“Magandang gabi po, Grandma. Tita.”

Ngumiti siya nang maayos, pero halata ang bigat sa hangin.

Tumingin si Madam Shang sa likod niya, napakunot ang noo. “Nasaan si Elijah?”

“May emergency po siya…”

Bago pa siya makapagtapos, biglang bumagsak ang tasa sa mesa sabay sigaw ng matanda:

“Lumabas ka. Luhod ka sa labas!”

Tumigil ang mundo ni Zoe. Wala siyang nasabi.

Ang puso niya, parang tinuhog.

Tatlong taon na siyang nasa pamilya Alcantara, tatlong taon ng tahimik na pagtitiis, tatlong taon ng panahong siya ang laging mali.

At ngayong gabi, sa gitna ng lahat, doon niya napagtanto, ang pinaka-nakakapagod na laban, ay ‘yung laban na matagal mo nang alam na talo ka, pero patuloy ka pa ring lumalaban.

At habang lumalabas siya ng pinto, dala ang dignidad na unti-unti nang nabubura, bulong niya sa sarili, “Siguro tama na.”