4: Aliw ng Alipin (Candice's POV)

Nang isara ko ang p***o ng banyo, agad kong hinubad ang damit ko at pinatakbo ang shower. Mainit ang tubig na tumama sa balat ko, pero mas mainit pa ang dugo na dumadaloy sa akin. Hawak-hawak ko ang itim na lace lingerie na ibinigay ni Anton. Manipis, halos transparent, napakalalim ang neckline, at kakaunti lang ang tela na nagtatakip sa mga bahagi ng katawan. Tumingin ako sa salamin habang isinusuot ito. Ang hubog ng dibdib ko ay halos nakalabas, ang baywang ko ay kitang-kita, at ang lace na pambabae ay napakanipis na parang wala na. Nag-aayos ako ng buhok, pinunasan ang katawan ng mamahaling lotion na nandoon sa counter, at pinilit kong tingnan ang sarili nang walang kaba. Game, Candice. Kung gusto niyang aliw, bibigyan ko siya. Pero hindi ako magiging kawawa.

Binuksan ko ang p***o ng banyo nang dahan-dahan. Ang malamig na hangin ng penthouse ay agad na yumakap sa basa kong balat. Nakatayo si Anton sa gitna ng living room, nakakrus ang mga braso, dark navy suit pants pa rin ang suot, puting shirt na nakabukas ang unang dalawang butones. Ang mga mata niya ay diretso sa akin.

Hindi ko alam kung ano ang inaasahan niya na baka iyak, o takot, o pagmamakaawa. Pero ang nakita niya ay ako: basa ang balat, nagniningning sa ilalim ng soft lights, at suot ang lingerie na parang second skin. Ang dibdib ko ay bahagyang gumagalaw sa bawat hinga, ang mga hita ko ay makinis, at ang ngiti ko ay pilya.

Sa loob ng isang segundo, nakita ko ang mabilis na pagdilat ng mga mata niya. May something doon...surprise, hunger, something dark. Pero agad niyang tinakpan. Walang ngiti, walang paghanga, walang anuman. Parang bato ang mukha niya.

“Tumayo ka d’yan,” malamig niyang utos. Ang boses niya ay mababa, kontrolado. “Aliwin mo ako.”

“Aliwin?” tanong ko, tinataas ang isang kilay habang dahan-dahang naglalakad papunta sa gitna ng malawak na living room. Ang glass walls ay may reflection ng katawan ko, at alam kong nakikita niya ang bawat galaw. “Paano, Boss? Gusto mo bang kumanta ako? O… sumayaw?”

“Sumayaw.” Ang utos ay maikli, matigas. “Akitin mo ako. Gaya ng sinabi mo kanina. Ipakita mo kung gaano ka ‘kayanin’.”

Napangiti ako. Okay. Kung yan ang gusto mo.

Walang musika, pero hindi ko kailangan. Nagsimula akong gumalaw...gumiling, mabagal, sinasadya. Inikot ko ang baywang, pinaikot ang balikat, at hinayaan ang mga kamay kong dahan-dahang dumausdos sa leeg pababa sa dibdib, sa baywang, hanggang sa mga hita. Ang lace ay bahagyang gumagalaw sa bawat galaw ko. Tumingin ako sa kanya nang diretso sa mata habang umaalog ang katawan. Umikot ako, hinayaan ang buhok kong sumayaw sa hangin, tapos bumalik sa harap niya, mas malapit na.

“Ganito ba, Anton?” bulong ko, malambing pero may challenge. Inabot ko ang sariling dibdib, pinisil nang bahagya, at napapikit nang sandali. “O mas gusto mo ‘to?”

Lumuhod ako sa carpet, dahan-dahan, hanggang ang mga tuhod ko ay nasa sahig. Tumingala ako sa kanya, inabot ang kanyang binti, at hinayaan ang mga daliri kong dahan-dahang umakyat sa tela ng pants niya. Hindi ko hinawakan ang pinaka-sensitive na parte...hinahayaan ko lang ang init ng kamay ko na dumaan malapit. Tapos tumayo ulit, umikot, at sumayaw nang mas malapit, hanggang ang katawan ko ay halos dumikit sa kanya. Amoy ko ang pabango niya...dark, expensive, masculine. Hinayaan kong ang hininga ko ay tumama sa leeg niya.

“Please me, my slave…” ulit ko sa kanya ang mga salita niya kanina, pabulong, flirtatious. “Ganito ba? O gusto mo pang mas malapit?”

Naramdaman ko ang tensyon sa katawan niya. Ang dibdib niya ay tumataas-baba nang mas mabilis. Ang panga niya ay bahagyang nanginginig. Ang mga kamay niyang nakakrus ay mahigpit na nakakapit sa sariling braso, parang pinipigilan ang sarili. Kitang-kita sa dark pants niya ang malaking outline ng arousal niya—matigas, nagniningas. Alam kong nagngangalit na siya. Alam kong gusto niya akong hawakan, o itulak sa sofa, o gawin ang kahit anong gusto niya. Pero hindi niya ginawa.

Sa halip, bigla siyang umatras ng isang hakbang. Ang mukha niya ay nanatiling malamig, pero may something doon...disgust? O pretensya?

“Tama na.” Ang boses niya ay biglang matigas, parang nagagalit. “Sawa na ako.”

Napatigil ako. “Ano?”

Tumingin siya sa akin mula ulo hanggang paa, mabagal, parang sinusuri ang isang bagay na hindi naman worth it. “Yun lang ba? Yun lang ang ‘aliw’ na kaya mong ibigay?” May insulto sa tono niya. “Medyo… ordinary. Inakala ko mas may talent ka. Mukhang sobra ang tiwala mo sa sarili, Candice.”

Parang may kumatok sa dibdib ko. Alam kong nagsisinungaling siya. Kitang-kita ang ebidensya sa katawan niya. Pero pinili niyang magpanggap na nasuya.

“Gawin mo nang mas maayos next time,” dagdag niya, boses na mababa at mapanlait. “Kung ‘yan lang ang kaya mo, baka magsisi ako na pinirmahan kita. Mas sanay pa yata ang mga ordinaryong escort kaysa sa ‘yo.”

Hindi ko napigilan ang pagngiti. Sige, Anton. Magkunwari ka.

“Sige,” sagot ko, tinataas ang baba. “Next time, gagawin ko nang mas… intense. Para sure akong hindi ka na makakapagsinungaling sa sarili mo.”

Hindi siya sumagot. Tumingin lang siya sa akin nang matagal, parang may digmaan sa loob ng mga mata niya. Tapos, walang paalam, walang dagdag na salita, tinapik niya ang sariling panga at tumalikod.

“Matulog ka sa guest room,” utos niya habang naglalakad papunta sa master bedroom. “Huwag kang magulo. Bukas, magsisimula ang totoong trabaho mo.”

Isinara niya ang p***o nang may lakas. Naiwan akong nakatayo sa gitna ng malawak, malamig na living room, suot pa rin ang itim na lingerie, at ang puso ko ay tumitibok nang mabilis—hindi dahil sa takot, kundi dahil sa adrenaline. Alam kong nanalo ako sa unang round. Naramdaman niya ako. Gusto niya ako. Pero pinili niyang itago.

Napangiti ako sa sarili habang dahan-dahang naglakad papunta sa guest room. Tingnan natin kung hanggang saan ang pride mo, Anton Joaquin Dela Riva. Dahil ako, Candice… hindi ako madaling masira.

Sa loob ng guest room, humiga ako sa malaking kama, nakatingin sa kisame. Ang katawan ko ay mainit pa rin. Ang isip ko ay puno ng mga plano. Kung gusto niyang gawin akong alipin, gagawin ko pero sa paraang siya ang mawawalan ng kontrol. Isang araw, isang gabi, isang hamon. At ngayong gabi, napatunayan ko na: kahit gaano siya kalamig, may apoy sa ilalim.

Isara ko ang mga mata, pero hindi ako makatulog agad. Sa isip ko, paulit-ulit ang imahe ng kanyang tensyon, ang outline ng katawan niya, at ang paraan ng pagtatago niya. Next time, Anton… next time, hindi ka na makakatakas.

At sa dilim ng guest room, napangiti ako nang pilya. Ang laro ay nagsisimula pa lang.