7 | หิวไปหน่อย

ฉันขมวดคิ้วเพราะไม่รู้ แบบว่าวิชานี้เพิ่งเข้าเรียนคาบนี้เป็นครั้งแรกน่ะ

“อืม เอางี้ เดี๋ยวฉันจะขับช้าๆกว่านี้ เธอกินไปได้เลย รับรองไม่ตก”

“เอ่อ อืม”

“เค”

เขายิ้มบอกอีกทีก่อนหันหน้ากลับไปขับรถ ขับช้าๆเบาๆเหมือนพยายามจะอำนวยความสะดวกให้ฉันเต็มที่ บวกกับมันเป็นถนนในซอยหอพักด้วย เลยไม่มีรถ ฉันเลยไม่รู้สึกว่ามันน่าหวาดเสียว ก็เลยมีกะจิตกะใจกินแซนวิชในมือได้อย่างเอร็ดอร่อย ยิ่งเช้าๆแบบนี้ ท้องมันก็ยิ่งหิวๆอยู่ด้วย มันก็เลยยิ่งอร่อย ต้องขอบคุณซีดีนะ ที่เช้านี้ช่วยฉันหลายเรื่องเลย ฉันคงต้องหาทางตอบแทนเขาบ้างแล้วล่ะ^^

MONA END

12:09 PM

โรงอาหาร (ATLAS UNIVERSITY)

“ซีดี” เสียงเรียกนั้นทำผมชะงักไปวินึง เพราะผมจำได้ว่านั่นมันคือเสียงของยัยว่าที่ของเล่นป้ายแดงของผม แบบว่ามันคิดไม่ถึงไง ว่าเธอจะเดินเข้ามาหาผมที่โต๊ะ

แล้วก็ไม่ใช่แค่ผมนะ ที่ชะงัก ไอ้สี่ตัวเพื่อนผมก็หันไปมองโมนาพร้อมอาการชะงักเหมือนกัน เพราะพวกมันก็คงคิดเหมือนผมแหละ ประมาณคงไม่คิดว่ายัยนี่จะเดินมาหาผมถึงโต๊ะ

แต่จะว่าไป มาคิดดูอีกที ผมกับไอ้สี่ตัวแม่งไม่น่าจะต้องตกใจเลยว่ะ ในเมื่อเหตุการณ์ที่แสดงให้รู้ว่าเหยื่อติดเบ็ด(โคตรเร็ว)แบบนี้มันเป็นเรื่องที่โคตรธรรมดา ผมหย่อนเบ็ดเอาไว้ เหยื่อก็ต้องติดเบ็ดดิ หย่อนเอาไว้ทั้งเมื่อวาน ทั้งเมื่อเช้า

ใช่ครับ เมื่อเช้าด้วย ก็อย่างที่ผมบอกไปเมื่อคืน ว่าผมคิดวิธีง่ายๆเอาไว้แล้ว เอาไว้ใช้วันนี้ วิธีง่ายๆจริงๆนะ ก็แค่ตื่นเช้านิดหน่อย มาทำแซนวิชโง่ๆให้ยัยของเล่น จากนั้นก็ไปดักรอเธอหน้าหอ รับเธอมามหาลัย สรุปคือผมตื่นเช้าทำแซนวิชไปให้เธอ จากนั้นก็รับเธอมาเรียน แถมตอนขับรถ ผมก็ทำเป็นขับช้าๆ ให้เธอได้กินอย่างสบายใจ แค่นั้นยัยนั่นก็ซาบซึ้งในน้ำใจผมจะแย่ เธอเชื่อสนิทใจว่าผมแม่งโคตรหวังดีและจริงใจ

เห็นมั้ยว่าทั้งซื่อทั้งง่ายแถมโง่ชิบหายแบบเธอ ใช้แค่วิธีง่ายๆแบบนั้นก็โคตรได้ผล ไม่เชื่อก็ลองดูตอนนี้ดิ ถ้าไม่ได้ผล เธอจะเดินเข้ามาหาผมเองเหรอ ก็ไม่ใช่ป่ะ หึ!

“อ้าว โมนา มีไรเหรอ” ผมหันไปยิ้มบางๆ ต้องแอ๊บก่อนดิครับ ขืนไม่เก็บอาการว่าแบบนี้โคตรเข้าทางผม เดี๋ยวเธอก็รู้หมดดิ ว่าผมแค่จะหลอกกินเธอ

“คือ เราเห็นนายยังไม่ได้ซื้อข้าว เราเลยจะมาขอเลี้ยงข้าวนายน่ะ ที่เราบอกนายไว้เมื่อวานว่าเราจะตอบแทนเรื่องที่นายติวให้เรา แล้วก็ เราอยากตอบแทนเรื่องเมื่อเช้าด้วย” เธอบอกยิ้มๆ ในขณะที่ไอ้สี่ตัวมองหน้าโมนากับหน้าผมสลับกัน พวกมันคงสงสัยเรื่องเมื่อเช้านั่นแหละครับ เพราะเรื่องนั้นผมยังไม่ได้บอกพวกมัน งั้นเดี๋ยวไว้ค่อยบอกแล้วกัน ตอนนี้ผมขออ่อย เอ้ย ขอคุยกับยัยว่าที่ของเล่นของผมก่อน

“อ๋อ เรื่องนี้เองเหรอ ไม่เป็นไรหรอก เธอไม่จำเป็นต้องตอบแทนอะไรเลย ฉันเต็มใจทำให้อยู่แล้ว”

“แต่เราอยากตอบแทนนายบ้างน่ะ ให้เราเลี้ยงนะ นายอยากกินอะไรเหรอ เดี๋ยวเราไปซื้อให้” อยากกินอะไรเหรอ อยากกินเธอไง ยัยเซ่อเอ๊ย หึ

“งั้นเหรอ ถ้างั้นก็ได้ แต่เดี๋ยวฉันเดินไปซื้อกับเธอเลยแล้วกัน เพราะฉันก็ยังนึกไม่ออกเลย ว่าอยากกินอะไร”

“อืม เอาอย่างนั้นก็ได้”

“เค เห้ยจริงสิ พวกนี้เพื่อนสนิทฉันเอง ลืมไปว่ายังไม่ได้แนะนำ นั่นไอ้เคซี ไอ้นาย ไอ้นนท์ แล้วก็ไอ้เซน” อันนี้ผมไม่ได้แอ๊คติ้งนะ แต่ผมเพิ่งนึกออกจริงๆว่ะ ว่าไอ้สี่ตัวมันยังไม่รู้จักยัยว่าที่ของเล่นของผม

“อ๋อ หวัดดี เราชื่อโมนานะ เรียกโมก็ได้”

“หวัดดี ยินดีที่ได้รู้จัก”

“ยินดีที่ได้รู้จัก” เธอยิ้มตอบไอ้สี่ตัว ยิ้มน่ารักๆแบบเดียวกับที่เคยยิ้มให้ผมเลยแม่ง ซึ่งมันขัดใจผมแปลกๆว่ะ มันไม่พอใจอ่ะ ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน คือความจริง ผมไม่ควรจะรู้สึกอะไรเลยสักนิดดิวะ เธอจะยิ้มให้ผู้ตัวไหนแบบไหน มันก็เรื่องของเธอ ไม่เกี่ยวกับผม ที่เกี่ยวกับผมมีอย่างเดียวคือรอกินเธอ แต่นี่มันบ้าอะไรวะ! ยิ่งเห็นแม่งก็ยิ่งเริ่มจะทนไม่ได้

“เอ่อ งั้นไปซื้อกันเหอะ ฉันเริ่มหิวละ”

ฟึ่บ!

หมับ!

และเพราะทนไม่ได้ ผมถึงรีบตัดบทด้วยการจบบทสนทนาแล้วลุกขึ้น ก่อนจะถือวิสาสะจับมือโมนาให้เดินห่างออกมาจากโต๊ะทันที กระทั่งถึงร้านข้าว ผมถึงรีบปล่อยมือเธอด้วยท่าทีที่แกล้งทำเป็นเหมือนว่าเมื่อกี้ ผมลืมตัว ใช่ ทั้งๆที่ตั้งใจเต็มๆ

“เอ่อ ขอโทษที พอดีฉันหิวไปหน่อยอ่ะ” ผมแกล้งยิ้มเจื่อนแถมไปด้วย อารมณ์แบบรู้สึกผิดจริงๆ

“อือ อืม มะ..ไม่เป็นไร ว่าแต่ นายจะกินอะไรเหรอ เลือกได้เลยนะ” เธอก็เหมือนจะประหม่าไปด้วยมั้งครับ ที่โดนผมจับมือ(นิ่มๆ) ถึงได้ยิ้มเจื่อนกลับมาให้ผมพร้อมกับรีบเปลี่ยนเรื่อง แต่ผมก็จะเต็มใจตามน้ำไปแล้วกัน ตามน้ำพร้อมกับพลิกวิกฤตให้เป็นโอกาสทำคะแนน

“โอเค งั้นเธอเลือกก่อนได้ป่ะ ฉันหิวก็จริง แต่ก็ไม่รู้จะกินอะไร ฉันก็เลยคิดว่าจะกินเหมือนเธอแล้วกัน”

“กินเหมือนเราเหรอ”

“อืม ฉันอยากกินเหมือนเธอ เธอกินอะไร ฉันก็อยากกินอันนั้น” ผมไม่ใช่แค่พูด แต่ยิ้มมองเธอด้วยสายตาสื่อความหมายลึกซึ้ง และผมแน่ใจว่าเธอรับรู้ ไม่งั้นหน้าเธอคงไม่แดงทันควัน แถมยังรีบหลบสายตาผมแบบนั้น

“เอ่อ อือ อืม งะ..งั้นเราสั่งเลยละกัน จะให้สั่งทีเดียวสองจานเลยมั้ย”

“อืม สองจานเลย”

“โอเค” เธอตอบรับ ก่อนจะหันไปหาแม่ค้าแล้วจัดการสั่งข้าวกับกับข้าวสองอย่าง แล้วมันก็โคตรบังเอิญเลยแม่ง เพราะกับข้าวที่เธอสั่งมันของโปรดผมทั้งนั้นเลย โคตรบังเอิญเลยจริงๆ ไม่คิดว่าเธอจะชอบกินเหมือนผม

“ได้แล้วจ้ะ” แม่ค้าตักเสร็จก็ยื่นให้โมนา แต่สุภาพบุรุษอย่างผมก็ต้องแสดงความเป็นสุภาพบุรุษหน่อยสิครับใช่มั้ย สาวจะได้ปลื้มไง

“ผมเองครับป้า” ผมยื่นมือไปรับจานข้าว

“แหม น่ารักจัง ถือจานข้าวให้แฟนด้วย”

“เอ่อ ไม่ชะ..”

“ขอบคุณครับ”

โมนาจะปฏิเสธ แต่ผมรีบแทรกพร้อมรอยยิ้มขอบคุณ โมนาจะได้รู้สึกว่าผมพอใจกับคำนั้นไงครับ แล้วพอเห็นว่าผมพอใจ เธอจะได้คิดไปให้ไกลๆ แบบว่าคิดไปเองว่าที่ผมพอใจ เพราะผมคิดอะไรกับเธอ ซึ่งผมมั่นใจว่าซื่อๆโง่ๆอย่างเธอแม่งคิดแน่ ดูจากอาการของเธอแล้วอ่ะนะ หึ ดี คิดเยอะๆนั่นแหละดี แบบนี้แหละเข้าทางผม

แต่!

แค่นั้นมันยังไม่พอหรอกครับ มันต้องซ้ำเข้าไปอีก เธอจะได้ยิ่งเชื่อเข้าไปอีก ว่าผมชอบเธอ