INICIAR SESIÓNVIENRIELLE GEAE VALDERAMA “Umupo ka na nga lang diyan. Ako na ang bahala.” Iyon ang huli kong sinabi bago ko tuluyang inagaw mula kay Rourick ang sandok na hawak niya. Hindi ko alam kung ano ang pumasok sa utak ng lalaking ito para maisipan pang magluto sa kabila ng itsura niya. May sugat na nga siya, nakasuot pa ng suporta ang kaliwang braso, pero ang kulit-kulit pa ring gumawa ng mga bagay na hindi naman niya kailangang gawin. Kung hindi ko pa siya pinigilan, baka pati ang buong kusina ay madamay sa kagustuhan niyang maghanda ng hapunan. Sa huli, napaupo rin siya sa isa sa mga upuan sa may isla ng kusina. Nakaharap siya sa akin habang ako naman ang abala sa paghahanda ng pagkain. Ramdam ko ang paninitig niya sa akin mula pa kanina. Para bang may kung anong palabas siyang pinapanood at ako ang pangunahing tauhan. Ilang beses ko siyang sinulyapan, ngunit sa halip na mahiya o umiwas, ngingitian pa niya ako. Nakakainis. “May problema ba?” tanong ko habang hinihiwa ang mga gula
VIENRIELLE GEAE VALDERAMA Nasa loob ako ng kuwarto at nakahiga sa kama habang abala sa paggamit ng aking cellphone. Tahimik ang buong bahay mula nang umalis si Rourick kasama si Darius at, sa totoo lang, mas gusto ko ang ganitong katahimikan. Wala akong naririnig na pang-aasar, walang biglaang paglitaw sa harapan ko, at higit sa lahat, walang lalaking tatawag sa akin ng kung anu-anong matatamis na pangalan. Napakagaan sa pakiramdam. Hanggang sa biglang may narinig akong malakas na kalabog mula sa labas. Napakunot ang noo ko. Napahinto ako sa pag-scroll nang makarinig muli ng isa pang malakas na tunog. Kasunod niyon ay ingay na parang may nabasag na gamit. Napaupo ako sa kama. "Ano na naman 'yon?" Ilang segundo akong nanatiling nakikinig. May sumunod pang kalabog. At pagkatapos ay may narinig akong tila may kung anong hinihila sa sahig. Napabuntong-hininga ako bago tuluyang tumayo. Baka may nahulog na gamit sa kusina. O baka naman may naghahanda na ng hapunan at aksident
ROURICK KAELAN MONTENEGROI couldn't help but smile, habang pinagmamasdan siyang kumakain sa kabilang bahagi ng mesa.Tahimik na siya ngayon.Wala ang karaniwan niyang matatalim na salita. Wala rin ang mga pagbabanta niyang kung anu-ano ang gagawin niya sa akin kapag hindi ko siya tinigilan.Sa halip, abala siya sa pagkain ng almusal na inihanda ko. And somehow, that was enough to make my morning better.I watched her take another bite of the pasta. She seemed to be enjoying it, although I knew better than to expect her to admit it openly.Ganoon talaga siya.Palaging may masasabi. Palaging may reklamo. At halos lahat ng lumalabas sa bibig niya kapag ako ang kausap ay insulto.But I didn't mind.Not even a little.I knew what I was getting into when I insisted on marrying her. Alam kong hindi magiging madali ang pakikisama sa isang babaeng tulad ni Vienrielle Geae Valderama.She was stubborn, spoiled, outspoken, and had absolutely no problem making it clear whenever she didn't want me
VIENRIELLE GEAE VALDERAMA Maaga akong nagising kinabukasan. Hindi dahil sabik akong makita ang asawa ko. Huwag siyang mangarap. Gusto ko lang magsimula nang maayos ang araw ko nang hindi naririnig ang nakakairita niyang boses o nakikita ang nakakaasar niyang ngiti. Pagkatapos kong maligo, nagsuot ako ng simpleng pambahay na damit. Inayos ko ang buhok ko at naglagay ng kaunting pampahid sa mukha bago tuluyang lumabas ng silid. Pagdating ko sa hagdan, agad kong naamoy ang masarap na amoy ng pagkain. Napakunot ang noo ko. Pagbaba ko, nakita kong nakahanda na ang lahat sa hapagkainan. May pritong bacon, itlog, at pasta. Nandoon din ang tasa ng itim na kape sa tabi ng nakalaan kong plato. Paborito ko ang pasta. Napabuntong-hininga ako. Ganoon na palagi simula nang lumipat ako rito. Tuwing umaga, laging nakahanda ang almusal ko. Hindi ko naman hinihingi, pero palaging sinisigurado ni Rourick na may makakain ako pagkagising. At kabisado na niya ang mga gusto kong pagkain. Hindi ko
VIENRIELLE GEAE VALDERAMA Pagdating niya sa may pintuan, huminto pa siya at muling lumingon sa akin. "Good night, wife." I threw the pillow. Unfortunately, mabilis siyang nakaiwas. At tumama sa pintuang nasa tabi niya ang unan. And that bastard laughed even harder. "I HATE YOU!" "I know, sweetheart. But i don't care." "GET OUT!" "Already going." He stepped into the hallway, but before he could close the door, I shouted one last thing. "AND DON'T YOU DARE COME HERE IN THE MIDDLE OF THE NIGHT!" His face appeared in the small opening. "Why would I?" "BECAUSE YOU'RE A CREEP!" He tilted his head. "I thought I was your husband." "YOU'RE BOTH!" He laughed. Then he finally closed the door. I sat there for several seconds, staring at the wooden surface. "Finally," I whispered. I fell backward onto the bed and covered my face with both hands. Bakit ba ganoon ang lalaking 'yon? Parang may sayad talaga eh. Hindi man lang siya nagagalit kapag iniinsulto ko
VIENRIELLE GEAE VALDERAMA "Finally!" Halos mapasigaw ako sa tuwa nang tuluyang huminto ang sasakyan sa harap ng bahay namin ni Rourick. Correction. Bahay naming dalawa. Dalawang buong buwan akong kinumbinsi ng lalaking 'to na lumipat sa bahay niya matapos kaming naging opisyal na mag-asawa. At sa loob ng dalawang buwang iyon, pakiramdam ko ay mas marami pa akong narinig na pangungumbinsi mula sa kaniya kaysa sa lahat ng sermon na natanggap ko sa buong buhay ko. Hindi ko nga alam kung saan siya kumukuha ng pasensiya. Kung ako ang nasa posisyon niya, matagal ko na sigurong sinukuan ang sarili ko. Pero hindi si Rourick. The man was persistent to a ridiculous degree. At ang mas nakakainis? Hindi siya madaling mapikon sa akin. Kahit ilang beses ko siyang sagutin nang pabalang, kahit ilang beses kong sabihin na ayaw ko siyang makita, at kahit ilang beses kong pagbantaan na baka isang araw ay tuluyan ko na siyang sakalin, nakangiti pa rin ang loko. Para bang aliw na ali
CHAPTER 1 SABRINA DE VERA’S POV “Girl!!!” Pagpasok ko pa lang sa university, agad na akong sinalubong ng malalakas na boses. Napapikit ako saglit. Not today… please, not today. Pero huli na. “Sabrina!” sigaw ni Danica habang kumakaway pa, parang wala lang nangyari kagabi. “Oh my God,
SABRINA DE VERA’S POV “Annulment?” Parang bumagal ang mundo ko sa narinig kong salita. Napatigil ako sa paglalakad sa may hagdan, hawak pa rin ang strap ng bag ko habang nakatitig sa sala kung saan naroon si Mommy at ang kaibigan niya. “Matagal ko na itong iniisip,” narinig kong sabi ni Momm
SABRINA DE VERA'S POV Tinapangan ko ang ekspresyon ng aking mukha kahit gulat na gulat pa din ako. Napairap ako, pilit pinipigilan ang inis na unti-unting umaakyat. “Then maybe you should,” malamig kong sagot. “Because whatever that was… shouldn’t have happened.” Bahagya siyang natahimik. At d
SABRINA DE VERA'S POV (Continuation....) Dahan-dahan akong nagmulat. At doon ko siya nakita. Nakaupo na ito sa silya sa tapat ko. Salubong ang kilay at kitang-kita ang iritasyon sa mukha habang nakatingin sa akin. Siya iyong lalaking nasa kama ko kaninang umaga. Biglang bumilis ang tibok







