CHAPTER 3: MARRIAGE CERTIFICATE

SABRINA DE VERA'S POV

Tinapangan ko ang ekspresyon ng aking mukha kahit gulat na gulat pa din ako. Napairap ako, pilit pinipigilan ang inis na unti-unting umaakyat.

“Then maybe you should,” malamig kong sagot. “Because whatever that was… shouldn’t have happened.”

Bahagya siyang natahimik.

At doon ko napansin ang pagkunot ng noo niya.

“Not with you,” dagdag ko, diretso ang tingin sa kanya ngayon. “So let’s just forget it. Kasi kung hindi lang ako lasing, malamang ay hindi naman ito mangyayari."

Mas lalong tumahimik ang paligid namin.

Parang pati ingay ng café… biglang nawala. At langing kami na lang dalawa ang nandito sa loob.

“For me…” dahan-dahan niyang sabi, malamig ang boses. “…it’s not that simple, lady. I have a image to take care of. Ayaw kong masira ang dignidad ko at imahe sa publiko dahil lamang dito."

Napairap ako, tuluyang nawawala ang pasensya ko.

“Gano'n naman pala e?” sarkastiko kong tanong. “Ano bang problema mo? sinabi ko nga di 'ba na wala lang 'yon at kalimutan mo na? tapos ngayon ikaw itong panay reklamo e ako na nga itong nagbibigay sa 'yo ng pagkakataon na umalis."

Sumandal ako sa upuan, tinaasan siya ng kilay.

“Hindi ba mas okay na ‘to?” dagdag ko. “I’m not asking anything from you. No drama. No responsibility.”

Bahagya akong ngumiti, mapakla, at may halong pang-aasar.

“In fact,” tumawa ako ng mahina, “you should be thankful.”

Saglit akong yumuko, kinuha ang kape ko, saka muling tumingin sa kanya.

“I basically did you a favor,” diretso kong sabi. “No strings attached. Libre na nga—”

“Enough.”

Natigilan ako.

Nanigas ako sa kinauupuan ko.

Hindi siya sumigaw.

Hindi siya nagtaas ng boses.

Pero sapat na ang paraan ng pagkakasabi niya para matahimik ako.

Dahan-dahan siyang sumandal, hindi inaalis ang titig sa akin.

Mas malamig na ngayon.

“I’m not that kind of man,” sabi niya, bawat salita ay kontrolado. “Na basta na lang iiwan at kakalimutan ang nangyari kagabi.”

Napalunok ako, pero pinilit kong hindi umatras.

“Then that’s your problem,” matigas kong sagot.

Saglit siyang tumahimik.

At nakita ko ang pag-igting ng kanyang panga.

Biglang parang may nagbago sa tingin niya.

Mas naging seryoso.

Mas… determinado.

Hanggang sa muli siyang nagsalita.

“I intend to take responsibility.”

Parang tumigil ang mundo ko.

“Ano?” halos pabulong kong tanong.

Hindi siya ngumiti.

Hindi rin nagbago ang ekspresyon niya.

“I said,” ulit niya, mas mabagal ngayon, “I will take responsibility for what happened between us.”

Napailing ako, napatawa ng walang humor.

“You’re insane,” bulong ko. “Hindi kailangan—”

“Kailangan...." angal niya.

Nanlamig ang kamay ko.

“At hindi ikaw ang magdedesisyon noon,” dagdag niya.

Napakunot ang noo ko, ramdam ko ang inis at kaba na sabay na umaakyat.

“Excuse me?” matalim kong sagot.

Pero hindi siya natinag.

Sa halip ay lalo lang siyang naging kalmado.

At mas lalong nakakatakot.

“Get used to it, Sabrina De Vera,” mahina niyang sabi.

“Because this…” saglit siyang tumigil, titig na titig sa akin, "This is just the beginning.”

Napakunot ang noo ko.

“Ano bang sinasabi m--"

Hindi ko na natapos ang sasabihin ko.

Dahan-dahan siyang may inilabas mula sa loob ng coat niya.

Isang folder.

Manipis. Pero parang biglang bumigat ang hangin sa paligid namin.

Tahimik niya iyong inilapag sa mesa... diretsyo sa harapan ko.

Napatingin ako roon.

Tapos sa kanya.

“What is this?” malamig kong tanong.

Hindi siya agad sumagot.

Sa halip, bahagya lang niyang itinulak ang folder palapit sa akin.

“Open it," utos niya sa 'kin.

Napairap ako, ramdam ko ang inis na bumabalik.

“Kung ano man ‘to, I’m not interested." Usal ko.

I heard his deep breathing. Para bang pinipigilan niya ang sarili niyang tuluyang mainis sa 'kin.

“Just open it, Sabrina.." muling aniya, kaya ginawa ko kaagad.

Dahan-dahan kong hinila ang folder papalapit sa akin.

Binuksan ko iyon at nang makita ko kung ano ang mga nakasulat doon ay para akong binagsakan ng langit at lupa.

Marriage Certificate?

TO BE CONTINUED.....