ความจริง 1

“มีอะไรจะคุยกับนิ้งก็ว่ามาค่ะ” เธอทรุดลงบนขอบเตียง เพราะนั่นเป็นจุดที่เธออยู่ไกลเขาที่สุด ทว่าร่างสูงของชายหนุ่มกลับลุกมาหาและส่งบางอย่างมาให้เธอ

“กินซะ !” เธอเงยหน้าขึ้นมองคนให้แล้วก้มมองสิ่งตรงหน้าใหม่ หัวคิ้วเรียวชนกัน เมื่อสมองเริ่มลำดับความคิด

“นิ้งยังเรียนไม่จบ อาไม่อยากให้เกิดปัญหา รู้ว่าอันตรายแต่อาไม่มีทางเลือก อาอยากเห็นนิ้งรับปริญญา” แม้ไม่เคยใช้ แต่เข้าใจแจ่มแจ้งทุกอย่างที่เขาพูด และรู้ว่าสิ่งที่เขายื่นมาให้คืออะไร ?

มือบางกระชากกล่องในมือแกร่งออกมาพร้อมทั้งลุกหันหลังหนีคนหน้าตายที่ไม่ทุกข์ร้อนกับความรู้สึกเธอ

เธอยอมเขา แต่จะไม่ยอมให้ชายหนุ่มเหยียบย่ำ กดความรู้สึกของเธอให้ต่ำจนจมดินแบบนี้ ดวงตากลมโตกะพริบถี่ ๆ ไล่หยดน้ำตา

มือบางกดสิ่งที่อยู่ในมือจนมันทิ่มเจ็บแต่ไม่เท่ากับหัวใจที่คล้ายแตกสลายไปแล้ว

“ค่ะ นิ้งจะรีบไปกินเดี๋ยวนี้แหละ หมดธุระแล้วก็เชิญอา  วินกลับไปได้แล้ว” เธอตอบโดยไม่มองหน้า เร่งฝีเท้าไปที่ประตูห้องเพื่อที่จะได้พ้นจากคนใจร้ายเสียที

“นิ้ง อาขอโทษ กับทุกเรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างเรา” ชายหนุ่มตามไปคว้ามือบางไว้ก่อนที่เธอจะก้าวออกไป หญิงสาวพยายามบิดข้อมือออกจากมือแข็งปานคีม แต่ช่างยากเย็น 

“ไม่จำเป็นค่ะ นิ้งเข้าใจทุกอย่าง พรุ่งนี้ให้คนไปส่งด้วยนะคะ จะกลับกรุงเทพฯ” เธอตอบโดยที่ไม่หันไปมองเขาเหมือนเดิม ด้วยกลัวว่าจะเผลอแสดงความอ่อนแอออกไป

“ยังไม่เปิดเทอม อยู่ที่นี่ก่อน วันมะรืนมีงานเลี้ยงครบรอบโรงแรมของเรา อาอยากให้นิ้งอยู่ร่วมงานด้วย”

“เพื่ออะไรคะ นิ้งจะอยู่หรือไม่อยู่ ไม่เห็นสำคัญ”

“อาจะไปส่งนิ้งกลับกรุงเทพ ฯ เอง แต่ขอให้จบงานเลี้ยงก่อน”

“ไม่ต้องหรอกค่ะ เสียเวลาอาวินเปล่า ๆ เอาเวลาไปอยู่กับอานับดีกว่ามั้งคะ”

“อย่าดื้อกับอา ไม่อย่างนั้นจะไม่ได้ไปไหนทั้งนั้น” ชายหนุ่มออกคำสั่ง เมื่ออีกฝ่ายยังดื้อดึง และพิชชาภารู้ดีว่าเธอไม่มีวันชนะคนอย่างเขา 

“ก็ได้ ถ้าพอใจแล้วก็ปล่อยนิ้งเสียที กินยาคุมฉุกเฉินไม่ทันมันจะยุ่ง” หญิงสาวสะบัดแขนออกจากการเกาะกุมแล้วเปิดกระชากประตูเดินออกไปทันที

พิชชาภาอยู่ร่วมงานเลี้ยงของโรงแรมตามคำสั่งของภวินท์ เพราะไม่มีทางเลือก การดื้อดึงกับคนเป็นอาไม่เป็นผลดีกับตัวเธอ

ภวินท์เป็นคนไม่ยอมใคร ยิ่งกับเธอเขาไม่เคยยอม ถ้าไม่ถูกใจ ไม่คือไม่เท่านั้น พิชชาภาต้องจำยอมทำตามความต้องการของเขา และได้แต่บอกตัวเองให้อดทน หลังจากนั้นเธอจะไม่กลับมาเหยียบที่นี่อีก

ร่างบางเดินตามคนตัวสูงเข้ามาในโรงแรมที่จัดงานเหมือนคนไร้วิญญาณ ไม่ว่าเขาสั่งอะไร เธอก็ทำตาม แม้กระทั่งพาเธอไปเจอกับคู่หมั้นของเขา

“อาไม่ได้เจอนิ้งหลายปี ตอนนี้เป็นสาวแล้วก็สวยมากด้วย” เสียงนับดาวชมไม่ขาดปากเมื่อมองหลานสาวของคู่หมั้นที่ถูกยัดเยียดมาให้ดูแล และช่วยแต่งตัวเพื่อไปงานเลี้ยงฉลองครบรอบของโรงแรมเก่าแก่และมีชื่อเสียงของตระกูลภวินท์ 

“โป๊ไปไหมนับ” ทว่าคนเป็นอาหนุ่มคงไม่ค่อยเห็นด้วย เมื่อมองคอเสื้อที่แหวกลึกจนเห็นร่องอกอวบอยู่รำไร อีกทั้งกระโปรงแม้ยาว แต่แหวกสูงโชว์ความขาวเนียนเรียบของขาเรียวสวยที่มองเมื่อไรก็ใจสั่น

“ใคร ๆ เขาก็ใส่แบบนี้ทั้งนั้นแหละ นับยังใส่เลย วินว่าโป๊รึเปล่าล่ะ”

“มันเหมือนกันที่ไหน นิ้งยังเด็ก ดูแก่แดด ผมไม่ชอบ”

“แต่นิ้งชอบชุดนี้ค่ะอานับ ไปกันเถอะค่ะ รำคาญคนแก่ขี้บ่น” เธอตัดบทเมื่อได้ยินคำเหน็บแนมนั้น

“ไปจ๊ะ แขกมากันเยอะแล้ว” ว่าแล้วสองสาวต่างวัยก็ควงแขนกันเดินเฉียดหน้าเขาออกไป

ภวินท์ได้แต่กัดฟันเมื่อมองตามร่างบางเย้ายวนของสองสาวออกไป

คนหนึ่งคือคู่หมั้นสวยหวานน่าทะนุถนอม ส่วนอีกคนก็สวยไม่แพ้กัน และเป็นคนที่เขาอยากทำอย่างอื่นกับเธอตลอดเวลา หลังจากวันนั้นที่มีสัมพันธ์ลึกซึ้งเกินกว่าอาหลาน ยิ่งได้เห็นแววตาท้าทายที่มีมาให้เสมอก็ยิ่งอยากจับมาทำโทษเสียให้เข็ด

ภวินท์เห็นคนเป็นหลานหัวเราะร่าเริงอยู่กับหนุ่มน้อยวัยไล่เลี่ยกับเธอก็ชักอารมณ์ไม่ดี ร่ำ ๆ อยากเข้าไปแทรกกลาง แต่ติดผู้หลักผู้ใหญ่ของจังหวัดที่เขาเชื้อเชิญมาในงาน เลยได้แต่มองดูอยู่ห่าง ๆ

“มึงดูนิ้งไว้ให้กูด้วย ถ้ามันมาแต๊ะอั๋งหรือฉวยโอกาสกับหลานกู มึงจัดการได้เลย แต่เงียบ ๆ อย่าให้งานกูเสีย” เมื่ออดทนไม่ไหวจึงเรียกลูกน้องมาสั่งความ ฝ่ายนั้นก็ทำตามคำสั่งอย่างเคร่งครัด แต่เมื่อทั้งคู่ไม่ได้เป็นอย่างที่เจ้านายสั่ง ก็เลยได้แต่มองดูอยู่ห่าง ๆ