ความจริง 2

หลังจากส่งแขกผู้ใหญ่และคุยงานเสร็จ ภวินท์ถึงได้ไปดึงตัวหลานสาวออกมาจากคู่สนทนาที่มองหญิงสาวอย่างหยาดเยิ้ม จนเขาแทบจะควักลูกตามันออกมาขว้างทิ้ง

ร่างบางเดินตามแรงจูงกึ่งลากของคนตัวโต ที่หน้าขมึงทึงไม่รับแขก แตกต่างจากตอนเริ่มงาน ชายหนุ่มพาเธอก้าวเข้าลิฟต์โดยสาร มือหน้าตบปิดประตูลิฟต์พร้อมกับกดชั้นด้านบนสุด ซึ่งเป็นอาณาจักรส่วนตัวของเขา

“ปล่อยนะ จะพานิ้งไปไหน?” หญิงสาวพยายามแกะมือบางออกจากมือแข็งแรงราวคีบ พร้อมทั้งขืนตัวไว้ แม้ประตูลิฟต์จะปิด แต่เธอก็ยังไม่ละความพยายาม

“กลับ”

“นิ้งยังไม่อยากกลับ กำลังสนุกเลย อาวินอยากกลับก็ไปก่อน นิ้งกลับเองได้” ภวินท์บอกตั้งแต่ต้นว่าคืนนี้ให้เธอค้างที่โรงแรม ดังนั้นถ้าเธออยู่ในงานเลี้ยงต่อก็ไม่ต้องกังวลอะไร จบงานเธอก็สามารถเปิดห้องนอนได้เลย 

“เวลาอยู่กับผู้ชายนี่สนุกมากใช่ไหม?” ชายหนุ่มถามเสียงเข้ม เมื่อหญิงสาวยังพยศไม่เลิก

“อาวินใจแคบ นุเขาเป็นเพื่อนนิ้ง เราเรียนด้วยกันมาตั้งแต่ประถมนะคะ”

“เพื่อนประสาอะไร แทบจะจูบกันอยู่แล้ว ทำอะไรช่วยรักษาหน้าอาด้วย”

“นิ้งมั่นใจและบริสุทธิ์ใจว่าไม่ได้ทำอะไรอย่างที่อาวิน กล่าวหา”

“ถ้าบริสุทธิ์ใจจริงก็กลับ”

ทันทีที่ร่างบางถูกเหวี่ยงเข้ามาในห้อง ชายหนุ่มก็ตามเข้ามาประชิดจนเธอเสียหลังล้มไปบนเตียงกว้าง จากนั้นทั้งจมูกโด่งและริมฝีปากรุ่มร้อนก็ตามปิดประกบลงมาจนเธอตั้งตัวไม่ทัน

หญิงสาวส่ายหน้าหนี มือบางดันอกกว้างออกจากโมโห ภวินท์ทำกับเธอเหมือนเธอเป็นผู้หญิงร่านใจง่าย นึกจะจับจะกดตรงไหนเขาก็ทำโดยไม่สนใจความรู้สึกเธอ

“ถ้าอาวินทำอะไรนิ้ง นิ้งจะเกลียดอาไปทั้งชีวิต แล้วอย่าคิดว่าเราจะได้เจอกันอีก” หญิงสาวขู่เพื่อหาทางเอาตัวรอด

หลังจากที่ได้เจอกับนับดาว เธอรู้สึกละอายในการกระทำของตัวเอง ไม่อยากถลำลึกในความสัมพันธ์นี้ และจะไม่ยอมให้มันเกิดขึ้นเป็นครั้งที่สอง หรือต่อ ๆ ไปเป็นอันขาด นับดาวไม่ผิด คนผิดคือเธอที่ใจง่าย ยอมเพราะรัก ยอมเพราะเขามีบุญคุณ

“นิ้งไม่เคยเกลียดอาหรอก ไม่อย่างนั้นคงไม่ยอมเป็นของอาหรอกใช่ไหม ? อ้อ ! อีกเรื่อง หนี้สินของพ่อนิ้งที่อาตามเคลียร์ให้ หวังว่าคงไม่ลืม” ชายหนุ่มตอบอย่างเป็นต่อ 

เรื่องหนี้สินของบิดาเธอ หญิงสาวรู้ดีแก่ใจ คราแรกนึกว่าคนเป็นอาใจดี และเต็มใจช่วยเคลียร์ปัญหาให้

ทว่าเสียงทวงบุญคุณของเขาในวันนี้ ทำให้รู้ว่าตนคิดผิดมาตลอด เขาไม่ได้ช่วยด้วยความบริสุทธิ์ใจ แต่นั่นก็ไม่ผิด เพราะคือเงินของเขา และที่สำคัญเขาและเธอไม่มีความเกี่ยวข้องอะไรกันเลยสักนิด เจ้าหนี้มีสิทธิ์ทวงหนี้จากลูกหนี้คือความชอบธรรม แต่ทำไมเธอกลับอยากประชด โดยยกเรื่องสมยอมเขาในคืนนั้นขึ้นมาเชือดเฉือนกลับบ้าง  

 “ถ้าอย่างนั้นเรื่องระหว่างเรา ถือว่านิ้งใช้ร่างกายของตัวเองใช้หนี้ได้ไหมคะ แม้มันจะทำให้นิ้งเป็นคนเลว เป็นแมวขโมย เป็นชู้กับคนมีคู่หมั้นที่กำลังจะแต่งงาน ไม่ทราบว่าพอใจอาวินไหม ? หรือนิ้งต้องทำยังไงให้หนี้สินที่นิ้งไม่ได้เป็นคนก่อหมดไป และเราจบกันด้วยดี”

“คงไม่ง่ายอย่างที่นิ้งคิดหรอกนะ ที่สำคัญมันไม่พอ เพราะอาต้องการทั้งชีวิตของนิ้ง จะให้อาได้ไหมล่ะ”

“แต่อาวินกำลังจะแต่งงาน จะให้นิ้งอยู่ส่วนไหนในชีวิต เมียน้อยหรือนางบำเรอดีคะ ?” เธอเค้นถามอย่างเจ็บปวด คงไม่มีฐานะไหนเหมาะสมกับเธอเท่านี้อีกแล้ว

“มันเป็นเรื่องของอาที่จะจัดการเอง นิ้งแค่ทำตามคำสั่งของอาก็พอ”

“เอาอย่างนี้ดีไหม ถ้าอาวินอยากได้เงินคืน นิ้งจะหามาให้ แต่ขอร้องปล่อยนิ้งไปเถอะนะคะ นิ้งไหว้ล่ะ” หญิงสาวยกมือขึ้นไหว้ขอร้อง ส่งสายตาอ้อนวอน เผื่อว่าเขาจะใจอ่อน แต่ชายหนุ่มกลับเบือนหน้าหนี

“ไม่” ชายหนุ่มตอบเสียงเย็น สีหน้าเขาก็เย็นชาไม่ต่างกัน  

“อาจะยอมแค่ให้นิ้งกลับไปเรียนต่อให้จบเท่านั้น แล้วอาจะเป็นคนตัดสินใจเรื่องนี้เอง” ชายหนุ่มสรุป ยอมถอยออกจากห้องมาอย่างตัดใจเมื่อเห็นแววตาตัดพ้อนั้น นั่นเพราะกลัวว่าตัวเองจะใจอ่อนเสียเอง

เขาไม่มีทางปล่อยพิชชาภาไปจากชีวิตแน่นอน จะว่าเห็นแก่ตัวก็ยอม ...