ทางเลือก 1

จากวันนั้นที่ทะเลาะกับภวินท์อย่างรุนแรง พิชชาภาก็ไม่กลับไปที่บ้านอีกเลย ชายหนุ่มให้คนมาส่งเธอที่มหาวิทยาลัยในกรุงเทพ ฯ ส่วนตัวเขาก็ไม่เคยโผล่หน้ามาให้เห็นเช่นกัน แม้กระทั่งคำล่ำลาในวันที่เธอเดินทางกลับก็ยังไม่มี

ชายหนุ่มยังคงรับผิดชอบเรื่องค่าใช้จ่ายโดยการโอนเงินเข้ามาในบัญชีเธอทุกเดือน และไม่ใช่ยอดน้อย ๆ แล้วอย่างนี้เมื่อไรหนี้สินระหว่างกันจะสิ้นสุดเสียที แม้อยากโทรไปต่อว่าและปฏิเสธ แต่เพราะไม่อยากต่อความกับเขา เลยตัดปัญหาด้วยการหยิบเงินนั้นออกมาใช้น้อยที่สุด  

“นังนิ้ง แกจะงกไปไหนวะ รายงานนี่แกเหมามาทำคนเดียวเลยเหรอ” เพื่อนชายหัวใจหญิงถาม เมื่อเห็นเธอตั้งหน้าตั้งตาพิมพ์งานแบบไม่สนโลก

พิชชาภารับทำงานทุกอย่างที่บรรดาเพื่อน ๆ ว่าจ้าง ทั้งรับจ้างรายงาน รับหิ้วของ ซื้อของ แม้กระทั่งรับจ้างทำความสะอาดคอนโด ทำความสะอาดห้องพักให้เพื่อน เรียกว่าทุกอย่างที่ได้เงิน เธอทำได้หมด

“อืม ฉันร้อนเงิน แกก็รู้นี่ ฉะนั้นอย่ามาแย่งงานฉันเลยนะเพื่อนรัก”

“หลานสาวเศรษฐีอย่างแกนี่นะร้อนเงิน ?”

“ฉันมันหลานนอกคอก เป็นข้าวนอกนา ใครเขาจะมาสนใจวะนังจินนี่ แล้วที่สำคัญฉันไม่อยากเป็นหนี้บุญคุณใคร ให้ต้องตามใช้ไปยันชาติหน้า”

“เออนี่ ฉันเพิ่งนึกออกว่าวันก่อนฉันเห็นผู้ชายหน้าตาเหมือนอาแกอยู่แถวหอเราด้วยแหละ”

“จำผิดเปล่าแก เขาตัดฉันออกจากวงศ์วานนานแล้ว จะมาแถวนี้ทำไมกัน” ตอบเพื่อนไปแต่ใจก็แอบคิดเข้าข้างตัวเอง ว่าเขาอาจจะแวะมาจริงก็ได้

“หล่อวัวตายควายล้มขนาดนั้น เจอครั้งเดียวฉันก็จำได้ ไม่ผิดตัวแน่นอน หรือเขาแอบเลี้ยงเด็กไว้ที่นี่วะ”

“คงงั้นมั้ง มีเงินทำอะไรได้หมดแหละ”

“เมื่อก่อนก็ดี ๆ กัน ทำไมถึงตัดญาติกันได้ยะ”

“หลายเรื่องว่ะแก ฉันไม่ใช่หลานแท้ ๆ ด้วย เขาจะมาสนใจอะไร”

“ตัดญาติแล้วเอามาเป็นผัวแทนก็ดีนะแก หล่อแซ่บขนาดนั้น หลุดมือไปน่าเสียดายแย่เลย”

“นังจินนี่ ลามปามแล้วแก” หญิงสาวด่าเพื่อนไม่จริงจังนัก แล้วกลับมาสนใจที่งานตรงหน้าต่อ

พิชชาภายืนโบกมือลาเพื่อน ๆ ที่ทยอยย้ายออกจากหอเมื่อเรียนจบด้วยใจเศร้าหมอง ย้อนกลับมาที่ตัวเอง เธอไม่เหลือใครแล้วจริง ๆ

บ้านที่เคยอยู่ตั้งแต่เด็ก ก็ไม่อยากกลับไปเหยียบ ที่นั่นไม่มีใคร ไม่มีสักคนที่รักเธอ แม้แต่เขา คนที่เธอให้ทั้งใจและร่างกายไปแล้ว

“คุณหนูนิ้งครับ นายให้ผมมารับกลับบ้าน” พิชชาภาชะงักเท้าที่กำลังจะก้าวกลับขึ้นหอพัก เมื่อคนสนิทของภวินท์ก้าวมายืนอยู่ตรงหน้าด้วยความนอบน้อม เหมือนที่ปฏิบัติกับคนเป็นเจ้านาย

“นิ้งได้งานที่นี่ คงกลับไม่ได้ แต่ขอฝากของไปให้เขาหน่อย รอสักครู่นะคะ” เธอขึ้นไปหยิบกระเป๋าใบย่อมซึ่งบรรจุเงินของภวินท์ที่ชายหนุ่มโอนมาให้ทุกเดือน ทุกบาทที่เขาโอนเข้ามาในบัญชี เธอถอนออกมาเพื่อนำไปคืนเขาทั้งหมด คงเหลือเพียงส่วนหนี้ของบิดาที่ตั้งใจว่าจะทยอยคืนหลังจากที่เธอเริ่มต้นทำงานไปแล้ว และหวังว่าเขาคงไม่มีปัญหา

“ฝากคืนอาวินด้วยนะคะ แล้วก็รบกวนบอกอาวินให้ส่งเลขบัญชีมาให้นิ้งด้วย นิ้งจะโอนจ่ายหนี้ที่เคยคุยกันไว้กลับไปให้ทุกเดือน”

“แต่นายบอกว่า” อีกฝ่ายยังลังเลไม่ยอมทำตามคำขอของเธอ

“ไม่มีแต่ค่ะ บอกเขาไปตามนี้ค่ะ แล้วก็ขอบคุณพี่ด้วยนะคะที่คอยดูแลนิ้งมาตลอด” เธอตัดบท แล้วก้าวกลับขึ้นห้อง พร้อมกับให้กำลังใจตัวเอง

อีกเพียงนิดเท่านั้น เธอจะก้าวไปสู่สิ่งใหม่ ๆ หวังว่าคงเป็นการเริ่มต้นที่ดี