ทางเลือก 2

นึกย้อนถึงเรื่องราวหนหลังและหนี้สินที่เธอต้องทำงานระหว่างเรียนเพื่อหาเงินมาใช้หนี้ให้ภวินท์นั้น เกิดขึ้นเพราะบิดาของเธอติดการพนันอย่างหนักจนเดือดร้อนไปถึงภวินท์ น้องชายคนละพ่อแม่

นั่นเพราะย่าของเธอแต่งงานใหม่กับบิดาของภวินท์ เธอจึงย้ายตามย่าเข้ามาอยู่ที่บ้านของภวินท์นับจากนั้น

ส่วนบิดาของเธอไป ๆ มา ๆ โดยมากคือทิ้งเธอให้อยู่กับย่าเป็นส่วนใหญ่ โดยมีภวินท์ที่พลอยเอ็นดูเด็กหญิงตัวน้อยไปด้วย อาหลานคนละสายเลือดเริ่มผูกพัน คุณอาหนุ่มมักคอยตามใจ ปลอบใจ ยามหลานสาวถูกคนเป็นพ่อทิ้งให้อยู่ตามลำพังเสมอ

จนเธอเมื่อย่าจากไปพร้อมกับบิดาของภวินท์ด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์ บิดาของเธอถึงได้มารับไปอยู่ด้วยกันอย่างถาวร โดยสองพ่อลูกออกมาเช่าบ้านอยู่ข้างนอก แม้ภวินท์จะไม่เห็นด้วย แต่ก็เคารพในการตัดสินใจของบิดาเธอ เพราะเขาเองก็ไม่ได้เกี่ยวข้องกับครอบครัวเธออยู่แล้ว

บิดาของพิชชาภาที่ทิ้งเธอมาแต่ไหนแต่ไร ก็ยังคงทิ้งให้เด็กสาวเฝ้าบ้านเช่าตามลำพัง และที่แย่ไปกว่านั้นคือบิดาเธอติดหนี้พนันอย่างหนัก จนเจ้าหนี้ตามมาทวงถึงที่บ้าน

เด็กสาวหน้าตาสะสวยที่ต้องอยู่บ้านเช่าคนเดียว มีหรือที่จะพ้นปากเหยี่ยวปากกา พิชชาภาเกือบโดนข่มขืน ถ้าไม่ได้ภวินท์มาช่วยไว้ ป่านนี้เธอจะยังมีลมหายใจอยู่หรือเปล่าก็ไม่รู้

ด้วยเหตุนี้ ไม่ว่าอาวินจะใจร้ายใจดำกับเธอเพียงใด เธอก็ยังทน เพราะอยากให้หนี้สิน ไม่ว่าจะหนี้เงินทองหรือหนี้ชีวิตระหว่างกันหมดสิ้นลง เธอจึงพร้อมชดใช้ให้เขา ไม่ว่าชายหนุ่มต้องการเรียกร้องเป็นอะไร

“คิดว่าทำแบบนี้ไปเพื่ออะไร เรียกร้องความสนใจจากอาอย่างนั้นเหรอ ?” เสียงนี้แม้ไม่ได้ยินมานาน แต่เธอก็จำได้ขึ้นใจ อยากลิงโลดแต่ก็ต้องรีบห้ามความรู้สึกแล้วหันกลับไปเผชิญหน้ากับเขา

ชายหนุ่มตรงหน้าเธอไม่เปลี่ยนไปเลย ยิ่งคมคายหล่อเหลาไม่ต่างจากวันวาน

หญิงสาวยกมือขึ้นไหว้ตามมารยาท ต่างจากชายหนุ่มที่อยากรวบร่างบางเข้ามากอดให้เต็มรัก ให้สมความคิดถึง ทว่าเมื่อสบกับดวงตากลมโตว่างเปล่าที่มองตอบมานั้น กลับยิ่งใจหาย

“สวัสดีค่ะอาวิน ผ่านมาแถวนี้เหรอคะ บังเอิญจังเลย”

“ตั้งใจ”

“อ๋อค่ะ”

“ไม่อยากรู้เหรอว่าอาตั้งใจมาทำอะไรที่นี่”

“ไม่อยากรู้ค่ะ มันก็เป็นเรื่องของอานี่คะ”

“หนี้ระหว่างเรายังไงล่ะ ลืมไปแล้วเหรอ ?” ไม่เจอกันมาเป็นปี แทนที่จะถามว่าเธอสบายดีไหม แต่เขากลับทวงหนี้ พิชชาภาฝืนยิ้ม ส่วนหนึ่งคือเรียกกำลังใจให้ตัวเอง

“อาวินมาก็ดี นิ้งว่าจะขอเลขบัญชีธนาคาร ตอนนี้นิ้งได้งานทำแล้ว เงินเดือนออกนิ้งจะโอนคืนให้อาทุกเดือน ทุกบาททุกสตางค์จนครบหมดหนี้นะคะ”

“รับเป็นแรงงาน และให้ทำชดใช้แค่ที่โรงแรมของอาเท่านั้น นอกเหนือกว่านี้ไม่รับข้อเสนอ หรืออีกทีคือหาเงินมาคืนเป็นก้อนให้จบ ๆ ไป ไม่รับผ่อนรายเดือน เพราะคงไม่หมดสักที”

“อาวิน”

“ว่าไงล่ะ ยังไงดี ?” เขาถามอย่างเป็นต่อ

“ไม่ว่ายังไงค่ะ ถ้าอย่างนั้นก็พานิ้งส่งตำรวจเถอะ เพราะนิ้งคงหาเงินมาใช้หนี้ตามเงื่อนไขที่อาเสนอไม่ได้หรอก” บิดาของเธอติดหนี้เขาเป็นหลักล้าน จะมีปัญญาหาเงินก้อนที่ไหนมาคืนเขาได้ในตอนนี้

“ได้สินิ้ง แต่เธอเลือกที่จะไม่ทำมันมากกว่า” สรรพนามห่างเหินที่เขาเรียก ทำให้เธอน้อยใจ เหมือนชายหนุ่มไม่คิดว่าเธอเคยเป็นเด็กน้อยที่เขาเอ็นดูในอดีต ภวินท์เปลี่ยนไปและใจร้ายกับเธอมาก

“ค่ะ อาวินเข้าใจถูกแล้ว นิ้งตั้งใจโกง จะทำยังไงกับนิ้งก็เชิญ”

“ได้ ฉันทำแน่ ตามมานี่เลย” เมื่อคุยกันเริ่มไม่รู้เรื่อง คนเป็นอาก็เริ่มโมโห จึงคว้ามือบางบังคับจับจูงไปยังรถยนต์คันหรูที่จอดรออยู่ด้านหน้าของหอพัก  

“ปล่อยนะ จะพานิ้งไปไหน” พิชชาภาขืนตัวไว้ แต่ไม่สามารถสู้แรงของเขาได้ มือหนากระชากเปิดประตูรถออก ดันร่างบางให้ขึ้นไปนั่งในส่วนโดยสารด้านหลัง จากนั้นเขาก็ตามขึ้นมานั่งประกบ ไม่วายกระซิบยั่วชวนโมโห

“ผัวอยู่ที่ไหน เมียก็ต้องอยู่ด้วยสิ ลืมไปแล้วเหรอว่าเราเป็นอะไรกัน”

“แค่ครั้งเดียวไม่เรียกผัวหรอก งั้นนิ้งก็มีผัวอีกเป็นสิบ เพราะนอกจากอาวินแล้ว นิ้งก็นอนกับผู้ชายอีกตั้งหลายคนเลยล่ะ” ตอบไปด้วยความโมโห แต่เสียงหัวเราะแผ่วเบาพร้อมคำตอบมั่นอกมั่นใจนั้น ยิ่งทำให้ความกรุ่นโกรธของเธอระอุขึ้น

“เห็นอาหน้าโง่ขนาดนั้นเลยเหรอ อาเป็นคนแรกและเป็นคนเดียวของเธอ หลอกคนอื่นหลอกได้ ยกเว้นอานะนิ้ง”

“อาวินต้องการอะไร จะมายุ่งวุ่นวายอีกทำไม ในเมื่ออาก็มีคู่หมั้นที่กำลังจะแต่งงานกันอยู่แล้ว ส่วนเรื่องหนี้นิ้งบอกแล้วไงว่าจะโอนคืนให้ทุกเดือน”

“เรื่องแต่งงานเป็นเรื่องของอา ส่วนนิ้งมีหน้าที่ใช้หนี้ให้อาด้วยร่างกายอย่างที่เคยพูดไว้ นับจากนี้ไป นิ้งต้องกลับไปอยู่กับอา ทำให้อามีความสุข ถ้าอาพอใจจะยอมปล่อยและยกหนี้ให้ทั้งหมด” เธอมีค่าแค่นั้นจริง ๆ พิชชาภาได้แต่สะอื้นในอก ความหมายที่เขาต้องการสื่อคงไม่พ้นคำว่า ‘นางบำเรอ’  

“ก็ได้ แต่ทำสัญญามาดีกว่าว่านิ้งต้องตกนรกกี่ปี”

“ตกนรกเลยเหรอ แต่ไม่เป็นไรเดี๋ยวจะพาขึ้นสวรรค์เอง” ภวินท์กลับเห็นเป็นเรื่องตลก ชายหนุ่มตอบชวนคิดลึก สีหน้ามีความสุขจนเธออยากกระโจนเข้าไปข่วนให้หมดความหล่อ

“ตอบมาว่านิ้งต้องอยู่ในสภาพนี้นานแค่ไหน ?” พิชชาภาไม่เล่นด้วย ย้ำคำถามเดิม

“จนกว่าอาจะพอใจและเบื่อไปเอง ไม่มีสัญญาอะไรทั้งนั้น”

“ก็ได้ หวังว่าอาวินจะรักษาคำพูด” สุดท้ายไม่ว่าเธอจะตอบรับหรือปฏิเสธ ถ้าไม่เป็นอย่างที่เขาต้องการ เธอก็ไม่มีทางได้ไปไหน ฉะนั้นการก้มหน้าก้มตาใช้หนี้ตามที่เขาต้องการ คือหนทางที่ดีที่สุด

เอาเถอะ ! เขาว่าพวกผู้ชายเป็นพวกเบื่อง่าย เธอได้แต่หวังว่าภวินท์คงเป็นประเภทนั้นเช่นกัน

“ถ้านิ้งไม่ตุกติก อาก็แฟร์อยู่แล้ว ไปเริ่มหน้าที่ของตัวเองคืนนี้เลยละกัน ศิลป์ออกรถ" ชายหนุ่มสรุป แล้วออกคำสั่งเสียงเข้มให้คนของเขาพารถเคลื่อนออกเพื่อไปยังจุดหมายตามความต้องการของเขาเพียงผู้เดียว ...