ดอกเบี้ยแสนหวาน 1

ภวินท์พาหญิงสาวมาที่คอนโดสุดหรูของเขาที่ซื้อทิ้งไว้ และแวะมาพักบ้างเวลาที่ขึ้นมาติดต่องานหรือทำธุระที่กรุงเทพ ฯ

ร่างบางถูกผลักเบา ๆ ให้เดินนำเข้าไปก่อน เสียงปิดประตูตามหลังเสมือนอิสรภาพเธอที่ลอยหายไป

เวลานี้เป็นช่วงหัวค่ำ ก่อนที่จะเข้ามาคอนโด ชายหนุ่มพาเธอแวะทานอาหารเย็นมาเรียบร้อย คล้ายเตรียมพร้อมเพื่อให้เธอทำหน้าที่อย่างที่เขาต้องการ

“ไปอาบน้ำ อาไม่ชอบนอนกับคนตัวเหม็น”

“ไม่อาบ จะทำอะไรก็ทำ มันจะได้จบ ๆ ไป”

“มันไม่ง่ายอย่างที่คิดน่ะสิ ตลอดเวลาที่อาอยู่ที่นี่ นิ้งก็ต้องอยู่ หลังจากนั้นเราจะกลับบ้านไปพร้อมกัน”

“นิ้งเกลียดอาวิน” เธอเค้นเสียงบอก แววตาตัดพ้อกับการบังคับเอาแต่ใจของเขา

“อาทำให้นิ้งรักอาได้ก็แล้วกัน อยากรู้ไหมว่าจะทำยังไง ?” ร่างสูงของเขาก้าวเข้าประชิดพร้อมทั้งรั้งร่างบางเข้ามากอด แต่พิชชาภาเบี่ยงตัวหนี ดึงแขนแข็งแรงออก แล้วแย้งขึ้น

“ไหนจะให้ไปอาบน้ำ ปล่อยก่อนสิ” ชายหนุ่มยอมปล่อย มองร่างบางที่ลับหายไปทันทีที่เขาคลายอ้อมแขนอย่างคาดโทษ

เมื่อพิชชาภาออกจากห้องน้ำ ก็เห็นคุณอาหนุ่มอยู่ในชุดคลุมอาบน้ำเรียบร้อย ดวงหน้าคมคายดูสดชื่นขึ้น อีกทั้งผมดกดำได้รูปที่เปียกชื้นบ่งบอกว่าเขาคงไปอาบน้ำมาแล้วเช่นกัน คอนโดของเขามีหลายห้องและคงมีห้องน้ำมากกว่าหนึ่งห้องเช่นกัน

“นิ้งไม่มีเสื้อผ้า อาวินมีให้ยืมก่อนไหม” พิชชาภาข่มความอายเมื่อมองสบดวงตาสีเข้ม ที่ดูหยาดเยิ้มขึ้นมาเมื่อเห็นสภาพเธอในชุดคลุมอาบน้ำ หญิงสาวขยับแขนขึ้นกอดอก เมื่อสายตาเขาหยุดอยู่ตรงอกอวบนูนที่ดันเสื้อคลุมออกมาล่อสายตา

“ไม่มีก็ไม่ต้องใส่ไง”

“จะบ้าเหรอ นิ้งไม่เคยนอนแก้ผ้านะ”

“มานี่มา จะหาเสื้อผ้าให้” หญิงสาวยอมเดินไปหา ตอนนี้คงไม่มีอะไรให้กลัว เธอผ่านจุดนั้นมาแล้ว ทั้งเรื่องบนเตียงและเรื่องทะเลาะกับเขา

ชายหนุ่มรวบร่างบางเข้าหาตัวอย่างแสนคิดถึง จมูกโด่งไซ้ซุกจากแก้มบางหอมกรุ่นไล่เรื่อยลงมาจนถึงลำคอระหง

“ไหนล่ะเสื้อผ้า ?” เธอท้วงเมื่อมือแข็งแรงเริ่มปัดป่ายสาบเสื้อคลุมให้แยกออกจากกันอย่างช้า ๆ

“บอกแล้วไงว่าไม่ต้องใส่” ดวงตาคมกริบจดจ้องเนินอกอวบอิ่มวับแวมตรงหน้า ลำคอแห้งผากขึ้นมาทันที

พิชชาภาจะรู้บ้างไหม ว่าตั้งแต่ที่เขามีอะไรกับเธอในครั้งนั้น เขาก็ไม่สามารถนอนกับใครได้เลย ทุกครั้งจะเห็นแต่ดวงหน้าของหญิงสาว จนหมดอารมณ์กับคนอื่น สุดท้ายเขาก็ไม่เคยยุ่งกับใคร ทุกสิ่งเพื่อรอเวลานี้เท่านั้น และเธอต้องชดใช้ให้เขาอย่างสาสม

ชายหนุ่มรั้งร่างบางให้ค่อยทรุดลงนั่งบนเตียงกว้าง หญิงสาวยอมทำตามอย่างว่าง่าย ดูเหมือนเวลาที่พิชชาภาไม่ดื้อ เจ้าตัวช่างน่ารักจนเขาแทบคลั่ง

ภวินท์ก้มลงทาบริมฝีปากร้อนของตนบนเรียวปากอิ่มแดงอย่างอดใจไม่ไหว เรียวลิ้นสอดเข้าโพรงปากดุนดันทักทายกับปลายลิ้นเล็กที่ขยับตอบอย่างเงอะงะนั้น มือใหญ่รั้งแยกสายเสื้อคลุมเข้ากอบกุมทรวงอกอวบใหญ่เต็มไม้เต็มมืออย่างหวงแหน

หญิงสาวตัวสั่นเทาทั้งสัมผัสจากฝ่ามือแกร่งและรสจูบแสนหวานจนสมองเธอหมุนคว้างไปหมด

“นมนิ้งสวยมาก อาชอบ” ชายหนุ่มละจากริมฝีปากอิ่ม ดวงตาคมจ้องดอกบัวคู่งามที่ชูชันอวดสายตา หญิงสาวหน้าแดงเมื่อมองตามสายตาของเขา นอกจากจะมองมันอย่างชื่นชมแล้ว ริมฝีปากของเขาก็เข้าครอบครองมันในที่สุด

“หื้อ อาวิน” หญิงสาวร้องเรียกเสียงหวาน เมื่อความเสียวซ่านตีตื้นขึ้นมา

“หวาน” ชายหนุ่มชมเสียงพร่า ปากและลิ้นร้อนยังตวัดดูดอย่างหิวกระหายจนหญิงสาวไหววูบไปหมด มือบางพยายามดันหน้าของเขาออก ชายหนุ่มเลยจับมือมือบางทั้งสองข้างของเธอไว้ด้วยมือแกร่งเพียงข้างเดียวของเขา ทำให้หน้าอกอิ่มของหญิงสาวแอ่นเข้าหาเขาโดยอัตโนมัติ ชายหนุ่มไม่รอช้าที่จะเข้าครอบครองมันอีกครั้งอย่างหลงไหล

ใช่ ! ตอนนี้เขาหลงร่างบางใต้ร่างจนแทบคลั่ง อยากจับกดให้แล้ว ๆ ไป ให้สมกับความอัดอั้นที่มีอยู่เป็นแรมปี ทว่าอีกใจสั่งให้ค่อยทะนุถนอมละเลียดไปอย่างเชื่องช้าเพราะเขายังมีเวลาอีกนาน

“อาวิน นิ้งไม่ไหว” พิชชาภาครางหือ เมื่อภวินท์ยังอ้อยอิ่งอยู่กับยอดอกสีชมพูของเธอ มือกร้านข้างหนึ่งสอดแทรกเข้ามาในซอกเขาด้านใน ไล้ลูบสอดแทรกนิ้วแกร่งเข้ากลางร่องดอกไม้กลางกายสาว จนเธอรู้สึกเสียวซ่านจวนขาดใจ

“อาอยากค่อย ๆ รักหนู” หญิงสาวส่ายหน้าจนผมหนานุ่มกระจายเต็มหมอน ดวงหน้าเรียวสวยเห่อแดง ริมฝีปากอิ่มเม้มแน่นเพื่อกลั้นเสียงน่าเกลียดของตัวเอง

“อย่ากัดปากอย่างนั้น มันจะช้ำ” ภวินท์ใช้นิ้วโป้งของตนไล้ลูบบนปากอิ่มอย่างปลอบประโลม แล้วตามปิดด้วยริมฝีปากของตน กระซิบชิดปากที่เริ่มบวมเจ่อจากรสจูบของเขา

“ริมฝีปากนิ้งเป็นของอาคนเดียวเท่านั้น ทุกส่วนของนิ้งเป็นของอาทั้งหมด จำไว้” พิชชาภาอยากปฏิเสธ แต่เธอก็ไม่สามารถเปล่งเสียงออกมาได้ เมื่อริมฝีปากเขายังประกบปิดชิดอยู่ที่ริมฝีปากเธอ