ไม่อยากเจอ

หลังจากประชุมเสร็จแฟร้งค์ก็มาคาดคั้นเรื่องที่ค้างคาไว้เมื่อตอนพักเที่ยงแฝดนรกจึงตัดสินใจเล่าเรื่องทั้งหมด อันที่จริงพวกเขาไม่เคยปิดบังกันอยู่แล้วแต่บางเรื่องถ้าพวกมันไม่ถามก็ไม่รู้จะบอกไปทำไม

“ปากบอกไม่สนใจแต่อุ้มน้องเขาขึ้นรถ”

“น้องแม่งโชคดีสัส ๆ ที่รอดจากไอ่วินได้” วาโยพูดขึ้น

“แล้วมึงคิดอะไรอยู่ถึงพาน้องขึ้นคอนโดทั้งๆ ที่มึงแม่งโคตรหวงพื้นที่ส่วนตัวฉิบหายแม้แต่กูพี่มึงยังไม่ยอมให้เข้า” วิคเตอร์หันมาถาม เพื่อนทุกคนต่างจ้องหน้าเขาอย่างรอคำตอบ

“น้องมันหลับ” วินเซนต์หลุบตาต่ำมองลงพื้น เขาหายใจเข้าแล้วพ่นควันบุหรี่ออกมาจากปาก

“มึงไม่ได้โง่อีกอย่างมึงตั้งใจพาน้องกลับด้วยตั้งแต่แรก”

“เออน้องมันน่าสนใจดี” เขายอมพูดความจริงข้าวหอมดูตีตัวออกห่างจากเขาทั้ง ๆ ที่มีผู้หญิงมากมายเสนอตัวให้เขา

“จะล่าเหยื่อว่างั้น” ธามไทถามขึ้นคำว่าน่าสนใจของเสืออย่างพวกเขาแปลว่าเหยื่อต้องเด็ดพอสมควร

“แค่หาอะไรเล่นแก้เบื่อ” นิ้วชี้แกร่งลูบริมฝีปากล่างเหมือนเสือที่มันกระหายเนื้อ

“มึงควงผู้หญิงเข้าโรงแรมแทบทุกอาทิตย์ยังเบื่ออีกหรือไง” ธามไทพูดขึ้นขณะหยิบบุหรี่ในซองออกมาคาบไว้พร้อมจุดไฟแช็ค

“ข้าวหอมไม่เหมือนผู้หญิงพวกนั้น”

“ไม่เหมือนแล้วมึงจะเข้าหาน้องเพื่อดึงมาเป็นของเล่นแก้เบื่อทำลายโลกของเขาทำไม ปล่อยให้น้องใช้ชีวิตสงบสุขเถอะ”

วิคเตอร์รู้ดีว่าสายตาที่น้องชายเขามองผู้หญิงคนนั้นคือสายตาเดียวกับที่มันมองรักแรกของตัวเอง

ถึงตอนนั้นบางทีอาจจะเป็นมันเองที่ไม่ยอมปล่อยน้องไป

“นี่มึงเป็นคนดีตั้งแต่เมื่อไหร่วะ ไอ่วิค”

“กูแค่สงสารน้อง ผู้หญิงทุกคนที่เข้ามาเพราะเรารวยและหน้าตาดีแต่น้องเข้ามาเพราะถูกหลอก มึงคิดดูถ้าน้องมันรู้ความจริง…..”

“พูดมากวะไอ่วิค…กูแค่ลองเล่นแป๊บเดียวเองได้เอาก็คือจบความรักมันจะก่อตัวเร็วขนาดนั้นเลยหรือไงแค่ใช้เงินฟาดหัวแม่งเดี๋ยวมันก็หนีออกไปจากชีวิตกูเองแหละอีกอย่างมึงก็เหี้ยพอกันแหละแต่เราอยู่แค่คนละสถานะ” วินเซนต์พ่นควันออกจากปากทิ้งก้นบุหรี่ลงพื้น เท้าหนาเหยียบจนแตกละเอียด

“ก็จริงอย่างที่ไอ่วินพูด คนเราจะรักกันมันใช้เวลานานนะเว้ย” วาโยนั่งเงียบอยู่นานสมองประมวลผลตามคำพูดของเพื่อนที่แตกออกเป็นสองฝั่ง

เขามองว่าไม่เกินอาทิตย์เดี๋ยวเพื่อนก็เบื่อเองอีกตามเคย

“ไพ่ลับของมึงจะไม่อกแตกตายหรือไง”

“เขารักและเข้าใจกูดี ไม่งั้นจะยอมให้กูควงสาวหรอ” วินเซนต์หยักคิ้วขึ้นอย่างผู้ชนะแต่อาจจะกลายเป็นผู้แพ้เร็ว ๆ นี้

“มึงเคยรู้สึกบ้างไหมว่าการที่เขาใจกว้างนั่นแปลว่าเขาก็อาจจะทำ” ประโยคคมชัดของวิคเตอร์ทำเอาทั้งโต๊ะชะงักนิ่ง

“พอ ๆ กูไปดักรอเหยื่อละ เจอกันที่ผับ” วินเซนต์ลุกขึ้นเอามือล้วงกระเป๋าแล้วเดินออกไป

“เออเจอกัน” แฟร้งค์โบกมือตะโกนตามหลัง

ข้าวหอมเดินลงมาจากตึก เธอยกโบกมือลาเพื่อนทั้งสองก่อนจะเดินแยกตัวออกมา ทันทีที่ขาเรียวจะก้าวผ่านประตูหลักของคณะบริหารกลับถูกแขนแกร่งปริศนากระชากทำให้เธอเซ แผ่นหลังบางชิดเข้ากับอกแกร่ง

“อ๊ะ! ปล่อยนะ” เธอพยายามขัดขืนเพราะคนข้างหลังกอดรัดเธออยู่อย่างนั้น

“ตามพี่มา ไม่งั้นเรื่องคนนั้นรู้ทั้งมหาลัยแน่” เสียงกระซิบของคนข้างหลัง น้ำเสียงแบบนี้เธอรู้ขึ้นมาทันทีว่าเป็นใคร

“เฮ้อ! นำไปสิ” ข้าวหอมถอนหายใจก่อนจะเดินตามหลังเขาแต่กลับต้องชะงักประโยคต่อมา

“ที่จอดฝั่งขวา BM สีดำป้ายทะเบียน วซ xxxx”

“อืม” เธอรู้ทันทีว่าเขาคงไม่อยากให้ใครเห็นว่าเดินด้วยกันแต่ก็ดี เพราะไม่อยากตกเป็นเป้าสายตาใครโดยเฉพาะสาว ๆ ของเขา

ข้าวหอมเปิดประตูขึ้นรถมาร่างสูงจัดการล็อครถทันที ใบหน้าเรียวขมวดคิ้วนี่เขาคิดจะทำอะไรกันแน่

“พี่วินมีอะไรก็รีบพูดมา ข้าวรีบ” เธอพูดโดยที่ไม่มองหน้าเขา

“จำได้ด้วยหรอ”

“จำได้พี่หน้าเหมือนแต่ต่างกันที่ทรงผม”

“แสนรู้จริง ๆ ”

“…..” เธอถลึงตาใส่เขา

“เรื่องคืนนั้นพี่ขอโทษที่แต่พี่สาบานว่าไม่คิดจะทำอะไรเราจริง ๆ ” วินเซนต์เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคมฉายแววรู้สึกผิด

“น้ำหน้าอย่างพี่เนี่ยนะไม่คิด เชื่อก็ตายห่า…อ๊ะ” มือหนายกขึ้นแตะปากเธอเบา ๆ

“เป็นเด็กเป็นเล็กพูดคำหยาบ”

“ข้าว 20 แล้วเหอะ” เธอยังไม่ยอมหยุดเถียงคำไม่ตกฟากจริง ๆ

“หออยู่ไหนจะไปส่ง” มือหนากดสตาร์ทรถ ส่วนมืออีกข้างกดพิมพ์ข้อความในโทรศัพท์ไม่รู้ส่งให้ใคร

“ไม่รบกวนค่ะ” ใบหน้าหวานเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบ

ไม่รวบกวน เขาพยักหน้ารับรู้แต่ฟังที่ไหนกัน ร่างสูงขับรถออกมหาลัยหน้าตาเฉยแถมยังขู่อีกว่าหากเธอไม่บอกที่อยู่เขาจะพากลับคอนโดตัวเองข้าวหอมจึงจำใจบอกที่อยู่หอพักให้คนข้าง ๆ

“เรื่องคืนนั้นข้าวไม่ได้ติดใจอะไรขอบคุณพี่ช่วยพี่ช่วยดูแลแล้วเรื่องเสื้อเดี๋ยวข้าวขึ้นไปเอาที่ห้องแป๊บนึง จะได้จบวันนี้เลย หวังว่าเราคงไม่เจอกันอีก”

“พูดมากจังวะ คิดว่ามหาลัยมันกว้างเท่าแผนที่โลกหรือไง”

“นี่พี่วิน!”

“เออ ๆ ก็ได้ รีบขึ้นไปสิหรือจะให้พี่ขึ้นไปเอาเอง”

ผ่านไปสักพักร่างบางเดินลงมาอีกครั้ง ในมือถือเสื้อแจ็คเก็ตสีดำตัวโปรดของเขา ใบหน้าบึ้งตึงแทบจะกินหัวคนที่นั่งรออยู่ในรถ

“นี่เสื้อค่ะ ข้าวไม่ขอโทษนะที่เผลอหยิบมาถือว่าหายกันที่พี่อุ้มขึ้นรถ” ขาเรียวกำลังจะก้าวกลับต้องชะงัก

“เดี๋ยว…”

“อะไรอีกคะ” เธอหันกลับมา

“เอาเบอร์มา”

“ไม่ให้ค่ะ” เธอไม่รอให้เขาได้พูด หญิงสาวรีบวิ่งขึ้นห้องทันที

เธอคิดว่าไม่มีอะไรติดค้างกันแล้วไม่มีความจำเป็นที่จะต้องติดต่อกันอีก

สายตาคมจ้องมองคนน้องวิ่งจนหายเข้าประตูเขาส่ายหัวเบาๆ พลางคิดถึงเรื่องเธอผู้หญิงคนแรกที่ปฏิเสธเขาทุกทาง เห็นแบบนี้แล้วค่อนข้างน่าสนใจหน่อย อะไรที่ได้มายาก เขายิ่งอยากได้

คอยดูเถอะถึงเวลาจะทบต้นทบดอกจนลุกจากเตียงไม่ไหวเลยข้าวหอม

@ โรงแรม…

หลังจากเด็กดื้อวิ่งขึ้นห้องไปมือหนาจัดการกดส่งข้อความนัดเจอคู่ควงคนโปรดที่โรงแรมเดิมและห้องเดิม

“คุณใจร้อนจังเลยค่ะ” ประตูห้องถูกเปิดเขาเดินเข้ามาพบว่าเมเปิ้ลนั่งรออยู่ปลายเตียงแล้วบนตัวเธอมีแค่ผ้าเช็ดตัวพันอยู่ ร่างสูงกระโจนใส่เธอทันที

เมเปิ้ลคือคู่ควงที่เขาติดใจที่สุดเธออารมณ์และลีลาเร่าร้อนที่สำคัญไม่ค่อยตามตื้อเหมือนคนอื่น ๆ ซึ่งเขามองว่ามันลงตัวที่สุดแล้ว รู้หน้าที่ตัวเองว่าควรอยู่ตรงไหนเพราะผู้หญิงที่เข้าหาส่วนมากไม่ยอมจบต้องการสานต่อบ้างขอให้เขาเลี้ยงบ้างหรือยอมอยู่เงียบ ๆ แต่ต้องทำข้อตกลงใช้ชีวิตเหมือนแฟน ซึ่งเขาไม่ต้องการผูกมัดกับใครสิ่งเดียวที่ต้องการจากผู้หญิงพวกนั้นเพียงอย่างเดียวคือ เซ็กส์

“มีธุระต่อ” วินเซนต์โน้มใบหน้าซุกลงที่ซอกคอขาวเนียน มือหนาบีบเต้าคู่งามสลับกันอย่างรุนแรงจนคนใต้ร่างนิ่วหน้าด้วยความรู้สึกเจ็บแต่นั่นกลับยิ่งปลุกเร้าความต้องการมากขึ้น หญิงสาวครางอย่างไม่เป็นศัพท์มือบางลูบหลังคอเขาส่วนมืออีกข้างลูบแผงอก

วินเซนต์ผละออกจากซอกคอเขาถอยลงมายืนที่ปลายเตียงสายตาคมมองต่ำลงมาที่แก่นกายข้างล่างเมเปิ้ลพยักหน้าอย่างรู้งาน เธอหยัดตัวลุกคลานเข้าหาเจ้าแก่นกายยักษ์ที่พองตัวแทบจะทะลุเป้ากางเกง

บทรักเร่าร้อนของทั้งสองดำเนินต่อไปจนถึงเวลาพลบค่ำ