มันพึ่งเริ่ม

@ PonixPub

แกร็ก

“กว่าจะมาได้นะคุณชาย พี่มึงเกือบจะจุดธูปแล้ว” ธามไทเอ่ยบอกบุคคลที่เปิดประตูเข้ามาใหม่ซึ่งเขามาช้าไปเกือบ 2 ชั่วโมง

“ไอ่วิคไอ่เวร” วินเซนต์หันไปด่าแฝดพี่

“ไปส่งเหยื่อหลายชั่วโมงแบบนี้แสดงว่า…” วาโยหรี่ตามองเพื่อนอย่างจับผิด มุมปากยกยิ้มขึ้น

“ยัง…แวะเอาเมเปิ้ล” ร่างสูงทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาใหญ่

“ไม่กลัวน้องรู้หรือไง” วิคเตอร์เอ่ยขึ้น

“รู้แล้วทำไมกูต้องแคร์ยัยเด็กนั่นด้วยหรอ เมียก็ไม่ใช่” เขายกไหล่อย่างไม่สนใจ

“เออสิวะ จะจีบน้องเขาแต่ยังทำตัวร่านน้องคงเปิดใจให้มึงหรอกครับ” แฝดพี่พูดเตือน น้องข้าวหอมไม่ได้เหมือนกับผู้หญิงอื่นทั่วไป

สายเรียกเข้าจาก แองจี้ เรียกความสนใจของสายตาหลายคู่ในห้อง

มือหนากดรับสายพลางขยิบตาให้เพื่อนทุกคน

“ครับจี้ มีอะไรหรือเปล่า? ”

“โทรหาแฟนต้องมีอะไรด้วยหรอคะ แล้ววินอยู่ไหนทำไมเสียงดังจัง”

“วินอยู่ผับกับเพื่อน ๆ ครับ”

“จี้โทรมาผิดเวลาอีกแล้ว”

“คิดถึงวินล่ะสิ” ธามไททำท่าล้อเลียนประโยคของเพื่อน

“คิดถึงมากแล้ววินคิดถึงจี้ไหมคะ? ”

“คิดถึงสิครับใครบ้างจะไม่คิดถึงแฟน”

“คิดถึงแล้วทำไมไม่โทรมาหาจี้บ้างคะ”

“วินงานเยอะครับ”

“ให้มันจริงไม่ใช่ติดสาวจนลืมจี้”

“โถ่ วินรักจี้ขนาดนี้จะลืมได้ยังไงครับ”

“จี้ก็รักวินนะคะ อย่าลืมนะควงแล้วจบอย่าสานต่อ”

“ครับ แค่นี้ก่อนนะ”

ทุกคนถึงกับสะอิดสะเอียนกับประโยคบอกรักแฟนของวินเซนต์

จุดเริ่มต้นความรักของทั้งคู่ เริ่มจากการเป็นเพื่อนต่างคณะวินเซนต์ตามจีบเธออยู่นานหลายเดือนและตัดสินใจคบกันตั้งแต่ปี 1 จนถึงตอนนี้ ทั้งสองรักกันมากจนวันหนึ่งแองจี้สอบชิงทุนไปเรียนต่อต่างประเทศระยะห่างระหว่างเขากับเธอก็เพิ่มมากขึ้น วินเซนต์เริ่มออกเจอโลกภายนอกมีความคิดริเริ่มอยากรู้อยากลองในหลาย ๆ เรื่อง โดยเฉพาะเรื่องผู้หญิง แองจี้เคยจับได้แล้วครั้งหนึ่งแต่ก็ยังให้โอกาส

วินเซนต์จึงทำข้อตกลงว่าเขาขอควงผู้หญิงระหว่างที่เธอเรียนและเสนออีกว่าเอาเสร็จเขาจะแยกย้ายไม่มีสัมพันธ์ต่อกับคนนั้น แองจี้รู้ดีว่าไม่สามารถหยุดเขาได้แต่ก็ไม่มีใครเหมาะกับเธอเท่าวินเซนต์แล้วทั้งหน้าตาทางสังคมและฐานะร่ำรวยระดับพันล้านของครอบครัวเขา

เธอจำใจตกลง

เขาจึงควงผู้หญิงไม่ซ้ำหน้าและมันก็เป็นแบบนั้นมาตลอด

วินเซนต์ก็รักแองจี้มากไม่แพ้เธอเลยแฟนคนแรกในชีวิตแต่เขาก็ผู้ชายคนหนึ่งมีความต้องการทางเพศบ้างเป็นเรื่องปกติ ในเมื่อเธอให้ไม่ได้เขาก็ต้องเสนอไปแบบนั้นหากจับได้ทีหลังเหมือนครั้งนั้นอีกเขาไม่อยากเห็นน้ำตาของแฟนสาว

แองจี้เป็นรักแรกและรักเดียวของเขา

ร่างสูงสัญญากับตัวเองไว้แล้วว่าถ้าเธอเรียนจบแล้วกลับมาเขาจะเลิกควงผู้หญิงทันทีและพร้อมที่จะสร้างอนาคตไปกับเธอ จนวันที่เขาเจอกับข้าวหอม…

“เหม่อเหี้ยไร แองจี้ให้เลิกทำตัวเหี้ยหรือไง” แฟร้งค์เห็นเพื่อนวางสายจากแฟนแล้วนั่งนิ่งเหมือนคิดอะไรอยู่จึงเอ่ยขึ้น

“สัส”

“คิดเรื่องน้องข้าว? ” วิคเตอร์ถามขึ้น น้ำเสียงที่แฝดน้องพูดกับแฟนมันต่างออกไปจากเดิม

“เลิกตามเถอะ ไปหาเอาคนง่าย ๆ สาวรออ้าขาให้มึงตั้งเยอะ”

“กูยังไม่ทันได้เริ่มจะให้กูยอมแพ้ได้ยังไง” มือหนายกแก้วเหล้าที่มีน้ำสีอำพันขึ้นมาดื่มกลบเกลื่อนพลางคิดวิธีเข้าหาข้าวหอมให้ง่ายขึ้น

รอยยิ้มชั่วร้ายปรากฎบนใบหน้าเขา

“แล้วแต่มึง เตือนแล้วไม่ฟัง”

“เออขอให้น้องรู้ความจริงแล้วหนีมึง สาธุ” ประโยคของวาโยทำเอาวินที่กำลังจะยกแก้วถึงกลับชะงัก หนีแล้วยังไงกันเขาไม่ได้คิดจริงจังกับเธอสักหน่อย

“กูจะถือว่าเป็นคำอวยพร อีกอย่างพวกมึงก็เหี้ยไม่แพ้กูครับท่าน”

“ตัวซีเคร็ทของแก๊งยกให้มึงเหอะ”

“ทำไมวะ? ”

“ก็มึงเป็นคนเดียวที่มีเมีย พวกกูไม่มีพันธะจะทำอะไรก็ได้”

“ใครว่า ไอ่คนข้าง ๆ กูก็มีเมีย”

“เมียเขาเหอะ”

“สักวันผัวเขาจะมากระทืบมึง”

“กูภาวนาให้ถึงวันนั้นเร็ว ๆ ”

“เอ้า! ชน ชนให้กับการเร่ิมต้นเรื่องเหี้ย ๆ ของไอ่วิน” ธามไทเอ่ยขึ้น ทุกคนต่างยกแก้วตามเว้นแต่วิคเตอร์ยังนั่งนิ่งมองแฝดน้อง

“เร็วสิไอ่วิค”

“เออ ๆ ” วิคเตอร์พยักหน้าตามน้ำอย่างรำคาญแต่ในใจเขากลับไม่เห็นด้วยเพราะเขาเข้าใจความรู้สึกของการเป็นมือที่สามดี ขนาดเขาเป็นผู้ชายยังรู้สึกเจ็บเวลาเห็นคนที่รักอยู่กับแฟนแล้วน้องที่เป็นผู้หญิงน่ารักบอบบางขนาดนั้นหากรู้ความจริงขึ้นมาจะทนไหวสักแค่ไหนกัน

บรรยากาศในวงเหล้ากลับมาปกติ เวลาล่วงเลยไปจนเกือบเที่ยงคืนทุกคนต่างแยกย้ายไปกับผู้หญิงที่ดีลมาต่างจากวิคเตอร์ เขากลับไปหาคนที่รออยู่ในห้อง

@ หอพักพีพี

ขาเรียวก้าวเท้าออกมาจากประตูหอพักอย่างอารมณ์ดีกลับต้องชะงักรถที่จอดตรงริมถนนฝั่งทางออกมันคือรถคันเดียวกับที่มาส่งเธอเมื่อวานแถมยังมีคนหน้ามึนยืนกอดอกพิงรถอยู่

ข้าวหอมจ้องอยู่นานใบหน้าเรียวคิ้วขมวดพลางคิดว่า เขามาทำอะไรที่นี่หรือว่านัดสาวไว้ก็คงจริงเจ้าชู้ตัวพ่อขนาดนั้น

ถามว่ารู้เรื่องของเขาได้ยังไงเมื่อวานหลังจากขึ้นห้อง ข้าวหอมก็โทรคุยกับเพื่อน ๆ และถามเรื่องของพวกพี่ที่มานั่งร่วมโต๊ะตอนเที่ยงด้วย อิงโกะนักข่าวของแก๊งหญิงสาวผู้รอบรู้ทุกเรื่องจึงเล่าเกี่ยวกับแก๊งไดมอนดีมให้เธอฟังถึงความเจ้าชู้ของพวกนั้น

ข้าวหอมถึงกับถอนหายใจเฮือก โชคดีที่คืนนั้นเธอเมาจนอ้วกใส่เขาเลยไม่โดนไอ่บ้านั่นล่วงเกินไม่งั้นคงได้เป็นเด็กเขาอีกคน ยัยข้าวนะยัยข้าวอย่าหาเมาอีก

“กำลังคิดว่าพี่มาอยู่ตรงนี้ได้ยังไงหรอ? ” วินเซนต์เลิกคิ้วถาม

“พี่นั่งในใจข้าวปะเนี่ย”

“หน้าเรามันฟ้อง ขมวดคิ้วเป็นปมขนาดนั้น” มือบางรีบยกปิดหน้าผากตัวเองทันที นี่สีหน้าเธอมันดูออกง่ายขนาดนั้นเลยหรอ

“พี่มารับเราไปมหาลัยนั่นแหละ”

“ไม่ได้ขอให้มารับค่ะไปเองได้” เธอหมุนตัวกลับเพื่อจะเดินเลี่ยงไปอีกทางไม่พ้นหน้าเขา

“พี่ก็ไม่ได้ขอให้ข้าวขึ้นรถแต่สั่ง”

“ไม่ค่ะ ไปรับสาว ๆ พี่เถอะอย่ามายุ่งกับข้าว”

“ไปได้ยินอะไรจากใครมาอีกหล่ะ สาวพวกนั้นแตกแล้วก็แยกย้ายจบ” วิเซนต์เดินล้วงกระเป๋าเข้าใกล้เธอเขาก้มกระซิบข้างหูแล้วก้มหน้าซุกลงซอกคอร่างบางอย่างหน้าไม่อายกลิ่นแป้งเด็กอ่อน ๆ บนตัวของเธอมันช่างหอมหวนยิ่งนัก ไม่เคยมีกลิ่นผู้หญิงคนไหนที่ยั่วยวนเขาได้มากขนาดนี้มาก่อน

กลิ่นที่เขาอยากครอบครองไว้เพียงผู้เดียว