เข้าสู่ระบบบทที่ 2
จุดจำยอม ( อดีต ) หลังจากวันนั้นเมเบลก็ไม่ได้กลับไปที่สนามแข่งรถอีกเลย เธอกลัวจะเจอคนโรคจิตคนนั้น อีกอย่างเธอไม่ได้บอกเรื่องนี้กับใครเพราะไม่อยากให้ทุกคนเป็นห่วงยิ่งกับขิมไม่ควรที่จะรู้เด็ดขาด ในขณะที่เมเบลกำลังคิดอะไรเรื่อยเปื่อยอยู่นั้น กลับมีเสียงเรียกเข้าดังขึ้น ครืด ครืด… เสียงข้อความเข้าจาก พี่ต้าร์ มือบางกดรับทันที (ฮัลโหลค่ะ) (หนูอยู่ไหนครับ) (คอนโดค่ะ มีอะไรหรือเปล่าคะ?) (พี่จะชวนหนูไปผับ ไอ่เคนกับไอ่กิตก็ไป) (วันอื่นได้ไหมคะ วันนี้หนูอยากนอนพัก) (งั้นก็ได้ แต่คืนนี้พี่ไปนอนด้วยนะ) (ค่ะ เจอกันนะคะ) เมเบลฉีกยิ้มกว้างให้กับคนในสายแม้จะคบกันมาสองเดือนแต่ต้าร์ก็ไม่เคยทำให้เธอรู้สึกต้องระแวงเลยสักครั้ง “เบลกลับยังไง? ” จาวาเพื่อนคณะสถาปัตย์หันถาม “เบลว่าจะเรียกรถไปห้างก่อนอะพอดีอยากได้หนังสือไว้อ่าน” “งั้นกลับดี ๆ นะ ถ้ามีอะไรโทรมาได้” สมายด์ยกมือทำท่าโทรไว้แนบข้างหูก่อนพยักหน้าลง “โอเคไว้เจอกัน” ทั้งสามร่ำลากันเสร็จก็แยกย้ายกันไป ไม่รู้ว่าวันนี้เป็นอะไรนักหนาฟ้าฝนไม่เป็นใจเอาเสียเลย ร่างบางติดอยู่ป้ายรถเมล์คนเดียว หันซ้ายขวาไม่เจอใครสักคน มือเล็กโอบตัวเองไว้แน่น ริมฝีปากเริ่มสั่นไม่รู้ว่าเป็นเพราะหนาวหรืออาการกลัว เอี๊ยด!!! เสียงรถยุโรปจอดริมฟุตบาทก่อนกระจกค่อย ๆ เลื่อนลง ใบหน้าคนขับคือชายที่เธอเคยจูบเธอ ขาเรียวถอยหลังด้วยความกลัว “ขึ้นมาเถอะ ฉันไม่ทำอะไรเธอ” วิคเตอร์ตะโกนแข่งกับเสียงฝนเพื่อให้เธอได้ยินชัดเจน “จะ…จะ…จริงนะ” “อืม เร็วสิจะรอให้ฟ้าผ่าตายหรือไง” คำว่า ฟ้าผ่า เมเบลเบิกตากว้างรีบก้าวขึ้นรถทันที “คลุมไว้” ช็อปสีแดงถูกโยนวางบนตักของเธอ “ขอบคุณนะ” เมเบลฉีกยิ้มอ่อน ก่อนหยิบมันขึ้นมาคลุมร่างกายไว้ ระหว่างทางที่ขับรถนั้นบรรยากาศค่อนข้างเงียบเชียบราวกับไม่ได้อยู่สองคน ไร้บทสนทนาระหว่างทั้งสอง เมเบลโอบกอดตัวเองแน่นเพื่อให้ร่างกายอุ่นขึ้น วิคเตอร์เห็นดังนั้นจึงเอื้อมมือไปปรับแอร์ให้อุ่นขึ้น “แล้วนี่แฟนอยู่ไหน ปล่อยให้เธอมายืนตากฝนตรงนี้” วิคเตอร์หันมาถามคนข้าง ๆ พลางสลับกับมองถนน “ไม่รู้ แบตโทรศัพท์ฉันหมดก่อน” “ให้ตายเถอะ แต่ก็ดีมันทำให้ฉันได้เจอเธออีกครั้ง” “แต่ฉันไม่ได้อยากเจอนาย ไปส่งคอนโด XX” เมเบลรีบหันหน้ามาตอบเขา เธอไม่ได้อยากจะขึ้นรถเขามากนักหรอกถ้าไม่ติดว่ากลัวฟ้าผ่าอย่าหวังว่าเมเบลคนนี้จะยอมให้ เธอคิดอะไรเรื่อยเปื่อยจนเผลอหลับไปในที่สุด @ คอนโดวิคเตอร์ วิคเตอร์อุ้มเมเบลเข้ามายังห้องนอนส่วนตัวที่ไม่มีผู้หญิงคนไหนเคยรุกล้ำเข้ามาก่อนนอกจากม๊าวาเลน ในขณะที่เขากำลังจะวางเธอลงบนพื้นห้องน้ำเพื่อเปลี่ยนชุดให้ เมเบลลืมตาขึ้นมาก่อน มือเล็กรีบผลักร่างสูงออกห่างตัวทันทีก่อนเปลี่ยนมาโอบกอดตัวเองไว้แน่นด้วยความสั่นกลัว “แค่จะเปลี่ยนชุดให้” “มะ…ไม่ต้อง” ริมฝีปากบางเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่น “อย่าดื้อได้ไหม เดี๋ยวจะเป็นหวัดเอานะ” มือหนาเอื้อมจะถอดเสื้อช็อปเธอออก แต่เมเบลปัดมือเขาทิ้ง “ฉันจะกลับห้อง” “ฝนตก ค่อยกลับพรุ่งนี้” “ไม่!!!” เธอตวาดเสียงดัง ดวงตากลมสวยเต็มไปด้วยน้ำตา “ทำไม จะรีบกลับอะไรนักหนาหายไปแค่นี้กลัวไอ่เหี้ยนั่นตามหาหรือไง” “ไอ่เหี้ยนั่นที่นายพูดถึงคือแฟนฉันนะ” “แคร์มันมากหรอ” วิคเตอร์กระชากแขนเธอเข้าหาตัวเอง เมเบลเงยหน้ามองเขาด้วยสายตาแข็งกร้าวพร้อมเย้ยประโยคที่เขายิ่งรู้สึกร้อนดั่งไฟ “ใครจะไม่แคร์แฟนตัวเองบ้าง” “ยิ่งเธอพูดแบบนี้อย่าคิดว่าฉันจะยอมปล่อยเธอไป” เพี๊ยะ!!! ฝ่ามือสวยตบเข้าที่แก้มขวาของเขาอย่างจังก่อนด่าทอเขาด้วยคำหยาบคาย “สารเลว!!!” “นี่เธอ…ได้” วินเซนต์ชี้หน้าเมเบลอย่างอ้ำอึ้ง เขาลุกขึ้นออกจากห้องน้ำไปทันทีปล่อยให้เธอยังนั่งอยู่ตรงนั้นไม่นานร่างสูงเดินกลับเข้ามาอีกครั้งพร้อมบางอย่างในมือ เขาหยิบยาเม็ดสีขาวเข้าปากกระดกขวดน้ำตาม แล้วย่อตัวลงให้เสมอกับเธอมือหนาจับคางเธอเงยขึ้นบีบแน่นให้อ้าปากก่อนจะใช้ลิ้นสอดยาเข้าในปากของเมเบลแล้วยกมือปิดปากบังคับให้เธอกลืนยาเม็ดนั้น “แค่ก ๆ นะ…นายเอายาอะไรให้ฉันกิน” เมเบลสำลักจนต้องยกมือปิดปาก พยายามโกยอากาศเข้าให้ได้มากที่สุด “ยาที่ทำให้เธอต้องการฉันยังไงล่ะ ชนิดแรงด้วยนะ” วิคเตอร์เอ่ยด้วยรอยยิ้มร้ายเขายกยิ้มอย่างผู้ชนะและต่อไปนี้เขาคือคนคุมเกมทั้งหมด “ทะ…ทำแบบนี้ทำไม อึก” ฤทธิ์ยาเริ่มออกความร้อนรุ่มภายในตัวเพิ่มความต้องการให้เธอมากขึ้น เมเบลกัดฟันแน่นพยายามข่มอารมณ์ไม่ให้เผลอตัวไปกับเขา แต่ทว่าร่างกายเธอไม่ได้เห็นด้วยเลยสักนิด วิคเตอร์ลากนิ้วจากหลังเท้าบางไต่ขึ้นมายังขาเนียนแล้วบีบขาอ่อนปลุกเร้าความต้องการเธอ เมเบลหันมามองคนตรงหน้าอย่างเคียดแค้น มือพยายามปัดเขาให้ออกห่างตัว เธอรู้สึกร้อนมาก เหงื่อเริ่มไหลออกตามกรอบหน้าเรียวจนทนไม่ไหวรวบรวมแรงที่มีทั้งหมดลุกขึ้นกระโจนตัวเองเข้าในอ่างอาบน้ำมือบางปลดเปลื้องเสื้อผ้าออกจนหมดพร้อมเปิดน้ำให้เต็มอ่างนาทีนี้เธอไม่สนสายตาของเขาแล้ว วิคเตอร์กอดอกมองผลงานตัวเอง เจ้าลูกชายของเขาก็เริ่มแข็งตัวขึ้น ขายาวก้าวเข้าไปในอ่างนั่งซ้อนหลังเมเบลทันที “อะ…ออกไป” เมเบลพยายามจะหนีแต่ถูกเขาดึงเข้าหา แผ่นหลังเนียนใสของเธอแนบชิดอกแกร่งของเขา “แน่ใจหรอว่าจะให้ฉันออกไป” วิคเตอร์ก้มกระซิบลงข้างหูมือหนาสอดเข้าใต้แขนเอื้อมมาบีบเต้าคู่งาม จนคนถูกกระทำเผลอร้องขึ้น “อ๊ะ!!!” “มันเคยทำแบบนี้หรือเปล่า? ” เขาเอ่ยถามขณะที่ยังคงบีบเคล้นเต้าของเธอ เมเบลรับรู้สึกความรู้สึกแปลกใหม่ เธอเงยหน้ารับสัมผัสนั้น “มะ…ไม่” “แบบนี้ ? ” มือหนาลดลงมือแตะบริเวณเนินสามเหลี่ยมจากใต้ร่าง “มะ…ไม่” “แล้วแบบนี้ ? ” นิ้วยาวสอดเข้าช่องทางคับแคบของเธอทีเดียวสองนิ้ว เมเบลจิกมือตัวเองแน่น พร้อมส่ายหัวตอบเขา นิ้วยาวยังคงทำหน้าที่ชักเข้าออกจากช้าไปเร็ว มืออีกข้างลูบไล้บนเนิน วิคเตอร์รับรู้ได้ถึงน้ำเยิ้มที่ติดนิ้วของเขาในช่องทางรัก เขาหยุดการกระทำทั้งหมด เมเบลกำลังเคลิบเคลิ้มถูกจับตัวให้หันหน้าเข้าหาเขา “ยังจะบอกว่าไม่ต้องการวิคอีกหรือเปล่า ? ” มือหนาเกลี่ยแก้มแดง ใบหน้าหวานตอนนี้เหมือนคนกระหาย สายตาเยิบเยิ้มของเธอนั้นไม่สามารถปกปิดความต้องการนี้ได้ “เบลต้องการวิค”ตอนที่ 9 จังหวะนรก หนึ่งสัปดาห์ผ่านไป@ คอนโดของเมเบล (เบลลูก เทอมหน้าน้องอัยจะไปเรียนภาคฤดูร้อนที่ออสเตรเลีย) (พูดมาเถอะค่ะ) (หนูหาเงินจ่ายค่าเทอมเองไปก่อนนะ พ่อต้องเก็บเงินไว้ให้น้อง) ร่างบางของเจ้าของห้องนอนแผ่นอยู่บนพื้น แขนแกร่งก่ายหน้าผากอย่างคิดไม่ตก เธอเอาแต่นึกถึงคำพูดของคนเป็นพ่อที่โทรมาเมื่อตอนเช้าคำว่าน้องที่เขาพูดถึงคือลูกติดเมียใหม่ มันสำคัญกว่าลูกแท้ ๆ แบบเธอไปได้ยังไงกันแม้จะน้อยใจยังไงแต่ก็ไม่อาจที่จะตัดขาดกับพ่อได้เพราะบ้านหลังนั้นเป็นบ้านของแม่และเป็นที่ที่เธอควรอยู่ครอบครองเป็นเจ้าของเพียงคนเดียวเท่านั้น “เหลือไม่ถึงแสนจะพอถึงปีสี่ไหมเนี่ย” ดวงตากลมจ้องมองตัวเลขในบัญชีที่มีเงินเก็บทั้งหมดแค่หลักหมื่นยังไงก็คงไม่พอต่อค่าเทอมอีกหลายเทอมเป็นแน่เพราะตอนนี้เธอไม่มีรายได้จากไหนเลยหลังจากเกิดเรื่องวันนั้นเมเบลก็ไม่ได้ติดต่อวิคเตอร์อีกเลยเพราะเขาจำกัดข้อความเธอทุกช่องทางเงินที่เขาเคยให้แลกค่าทำความสะอาดห้องรายวันก็ไม่ได้มาเป็นอาทิตย์แล้วแถมความสัมพันธ์ดูใกล้จะจบสิ้นดี เห็นอย่างนั้นเธอรีบค้นหางานในโทรศัพท์ทันที@ BOOMPUBเมเบลเดินมาหยุดอยู่หน้าผับแห่งหนึ่งซึ่งมั
ตอนที่ 8 รู้ว่าเจ็บแต่ไม่ปล่อย@ คอนโดขิม เมเบลแบกร่างเดินโซซัดโซเซขึ้นมายังหน้าห้องของขิมเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวที่รู้ทุกแทบจะทุกเรื่องในชีวิตของเธอยกเว้นเรื่องของวิคเตอร์มือเล็กเคาะประตูสองสามที ประตูถูกเปิดแต่คนที่เปิดนั้นไม่ใช่ขิมเพื่อนเธอแต่อย่างใดเขาคืออัคคีเพื่อนในกลุ่มและหนึ่งในสมาชิกนิลกาฬร่างสูงอยู่ในสภาพเปลือยท่อนบนดูก็รู้ว่าพวกมันคงมานั่งทำโปรเจ็คห้องขิมอีกเช่นเคย “เอ้า! ไอ่เบล มาไงวะ” อัคคีเอ่ยถามด้วยความประหลาดใจเวลานี้ เมเบลควรจะอยู่ห้องเพราะปกติเธอแทบจะไม่ออกไปไหนเลย “ขอเข้าไปหน่อย” เธอเอ่ยเสียงเบาก่อนเดินแทรกตัวเข้าห้อง “ไงเบล หายตัวไปเลยนะคนสวย” “จริง เจ้านายมึงใช้งานหนักขนาดนั้นเลยหรอวะ? ” “ขิมล่ะ? ” เมเบลไม่ได้ตอบคำถามธันวาแต่เธอกลับสำรวจรอบห้องเพื่อมองหาขิม “มันเก็บของอยู่ในห้อง” ภีมชี้ไปทางประตูห้องนอน ขิมไม่ตอบเดินเปิดประตูเข้าไปทันที พร้อมกดล็อกประตูไม่ให้ใครเข้า ขิมที่นั่งเก็บเสื้อผ้าเข้าตู้เธอเพียงได้ยินเสียงเปิดประตูไม่ได้หันมองคนที่มาใหม่ว่าเป็นใคร “กูบอกว่าจะเก็บของ อย่ากวน” “บะ…เบลเอง” เบลเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่น “เบล” ขิมหันไปมองต้นเสียง เธ
ตอนที่ 7 นอกใจเหมือนกันเมเบลเดินลงมายังหน้าประตูทางเชื่อมเข้าตัวสนามสายตาหวานกวาดมองบรรยากาศรอบ ๆ โดยที่ไม่รู้ว่ามีลูกน้องของวิคเตอร์เดินตามอยู่ไม่ห่างวิคเตอร์กับวินเซนต์เก่งมากที่อายุแค่นี้แต่บริหารสนามได้จนติดอันดับของประเทศ ในขณะที่กำลังเชยชมวิคเตอร์อยู่นั้นสายตาดันสะดุดเข้ากับร่างชายหญิงคู่หนึ่งที่กำลังนัวเนียกันอยู่ข้างกำแพงมองแวบแรกเมเบลจำแผ่นหลังที่คุ้นเคยนั้นได้เป็นอย่างดี มือของผู้ที่ขึ้นชื่อว่าแฟนกำลังลูบไล้เอวบางของคนอื่นเมเบลเบิกตากว้างอย่างไม่เชื่อสายตาก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเหมือนคนจะร้องไห้ ผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงนั้นคือคนเดียวกับที่เธอเคยเจอที่คอนโดเขา “พะ…พี่ต้าร์กับผู้หญิงคนนั้น” ขาเรียวไม่มีแม้แต่แรงที่จะก้าว เธอได้แต่ยืนมองอยู่ตรงนั้นทั้งน้ำตาฝ่ามือหนาของใครสักคนเอื้อมมาบังตาไม่ให้เธอเห็นอะไรมากกว่านี้ “ถ้าเห็นแล้วเจ็บก็อย่ามอง” วิคเตอร์อุ้มเมเบลขึ้นมาบนห้องพักส่วนตัวของเขาแม้ในใจเขาจะรู้สึกดีใจที่เมเบลได้รู้ความจริงสักทีแต่ก็ไม่สบายใจที่เห็นเธอนั่งนิ่งเหมือนรูปปั้นน้ำแข็ง ไร้รอยยิ้มบนใบหน้าสิ่งที่น่าแปลกคือเมเบลยืนนิ่งน้ำตาไหลเพียงเท่านั้น ไม่มีเสียง
ตอนที่ 6 คำถามของวินเซนต์@ สนามแข่งรถ VV สนามแข่งรถแห่งใหญ่ในระดับเบอร์ต้นของประเทศ ซึ่งวันนี้ผู้คนค่อนข้าง คึกคักกว่าปกติ เนื่องจากมีเดิมพันนัดสำคัญ กับของเดิมพันที่มีมูลค่ามหาศาลจะมีเพียงแค่นักแข่งกับทีมของบริหารของเจ้าของสนามเท่านั้นที่จะรู้ว่าของเดิมพันข้างในคืออะไร เพื่อป้องกันไม่ให้ถูกตรวจสอบจากพวกตำรวจรับจ้างฝั่งสีเทาที่ตั้งแง่จะกวาดล้างสนามคู่แข่งให้สิ้นซากเพื่อดันตัวเองขึ้นอันดับหนึ่งของประเทศตลอดทางวิคเตอร์จับมือเมเบลไว้แน่นเพราะเธอสวมหมวกปิดหน้าไม่พอยังก้มหน้าเดินอีก จะกลัวใครเห็นนักหนา อารมณ์เขาค้างตั้งแต่เมื่อกี้ไม่พอยิ่งเห็นเธอทำแบบนี้แล้วยิ่งหงุดหงิดสองเท้าก้าวเดินเข้าห้องสี่เหลี่ยมชั้นบนสุดของสนามที่ไม่มีใครสามารถเข้าได้นอกจากแฝดนรกเพราะเขาทำระบบป้องกันสแกนนิ้วอย่างแน่นหนาไว้ แม้แต่เพื่อนจะเข้ามาต้องรอเขาอนุญาตก่อน “สวัสดีครับคนสวย” วาโยเอ่ยทักทายสาวคนข้างกายวิคเตอร์ “สวัสดีค่ะ” เมเบลโค้งหัวทักทายวาโยอย่างสุภาพอาจเพราะเจอกันครั้งแรกเลยทำตัวไม่ถูกก่อนหันมายกมือให้วินเซนต์ “ไง วินเซนต์” “ไง เมเบลคนสวยของวิน” “มึงรู้จักเมียกูตอนไหนวะ” วิคเตอร์มั่นใจว่าเขาไม่เ
ตอนที่ 5 เช็คของ Ncทั้งสองสบตากันอยู่นาน วิคเตอร์เห็นถึงสายตาที่ลังเลของเมเบลทำให้เขารู้สึกได้ว่าเธออาจจะเริ่มมีใจ เพียงแค่ไม่รู้ตัวเอง “วิคจะรู้ได้ยังไงว่าที่เบลพูดมาทั้งหมดคือความจริง” วิคเตอร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนลง มือหนาเกลี่ยปรอยผมที่ปรกอยู่ตามกรอบหน้าเธอ เมเบลเห็นอย่างนั้นเธอเริ่มคลายความกลัวออกจากใจปรับเปลี่ยนสายตายั่วยวนคนตรงหน้า “ลองเช็คดูสิ ว่ามันยังแน่นเหมือนเดิมหรือเปล่า” ไม่พูดเปล่า เธอจับมือของเขาแตะเนินช่วงล่างของตัวเอง มืออีกข้างเกลี่ยบนแผงอกแกร่ง “ก็ต้องแน่นอยู่แล้วเพราะของวิคใหญ่กว่าของมันแน่นอน” วิคเตอร์ไม่ยอมเหมือนกัน เขาจับมือที่แตะแผงอกลดลงมาลูบแก่นกายยักษ์ที่กำลังเริ่มผงาดแข็งตัวขึ้นผ่านใต้กางเกง “ใหญ่สู้ปากเบลได้หรอ? ” เมเบลเขย่งเท้าให้ตัวสูงพอที่จะกระซิบข้างหูของเขาได้ ประโยคท้าทายที่ออกจากปากของเธอทำเขาแทบบ้าความอดทนอดกลั้นขาดลงในชั่วพริบตา “แม่งเอ้ย!!!” พลั่ก! วิคเตอร์ผลักเมเบลลงบนโซฟาตัวโปรดก่อนร่างสูงโดดขึ้นคร่อมตัวเธอไว้ แขนแกร่งเท้าพนักโซฟากักตัวเธอไว้ไม่ให้หนี “อื้อ จุก แต่อยากจุกมากกว่านี้อ่ะ” เมเบลไม่เกรงกลัวเลยสักนิด เธอกัดริมฝีปากตัวเอง
ตอนที่ 4 เก็บความสงสัยไว้ “รอยนี้หรอ ไม่มีอะไร แมวไอ่เคนมันข่วนพี่อ่ะ” มือหนาชี้เข้าหัวไหล่ตัวเองก่อนเอ่ยบอกคนบนตักด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง เมเบลหรี่ตามองอย่างจับผิด “หรอคะ? ” “หนูไม่เชื่อพี่หรอ” “ไม่ได้บอกว่าไม่เชื่อค่ะ พี่ต้าร์หนูไว้ใจพี่นะคะ” เธอจับมือของเขาสอดนิ้วประสานกุมไว้แน่นบนตักตัวเอง “อย่าคิดมากเลย พี่รักหนูคนเดียว” คำพูดหว่านล้อมดวงตาสื่อความจริงใจการแสดงทั้งเพของต้าร์ล้วนทำให้เมเบลเชื่อได้ในพริบตา “ปากหวานจัง” ใบหน้าวานเอียงคอมองแฟนหนุ่ม “รู้ได้ยังไงครับ เด็กแถวนี้ยังไม่เคยชิมเลยนะ” มือหนาลูบแก้มบางของเธอก่อนมองแฟนสาวด้วยสายตาเสือร้ายที่จ้องตะครุบเหยื่อตรงหน้า “ก็…อื้อส์” ไม่ทันที่เมเบลจะตอบ ต้าร์คว้าคอเธอโน้มใกล้ใบหน้าเขาฉกจูบอันแสนหวาน นี่คงเป็นครั้งแรกตั้งแต่คบกันมาที่เขาได้ใกล้ชิดเธอมากขนาดนี้ เมเบลที่ตอนแรกเหมือนจะขัดขืนพอเริ่มปรับตัวได้เธอเคลิ้มตามเขาแต่กลับมีภาพใบหน้าของวิคเตอร์ฉายเข้ามาในหัวซะก่อน เธอจึงรีบผละตัวออก “นะ…หนูยังไม่พร้อม” “เราคบกันเข้าปีที่สามแล้วนะ” ต้าร์แสดงท่าทีอาการหัวเสียเล็กน้อย “รออีกหน่อยได้ไหมคะ? ” “โอเคครับพี่รอได้เพ
ตอนที่ 3 พยายามแสดงตัวตน“งั้นก็อย่าลืมนะว่าเรื่องของเรามันเริ่มต้นยังไง? ” “วิคไม่เคยลืมว่ามันจะเริ่มต้นยังไงแต่สิ่งที่เราทั้งสองทำมาตลอดสองปีที่ผ่านมามันก็ดีไม่ใช่หรอหรือที่วิคให้ยังไม่มากพอที่เบลจะยอมเลิกกับไอ่เหี้ยนั่น” “มันไม่เกี่ยวเลยว่าสิ่งที่เบลได้รับมันมากหรือน้อย แต่เบลรักพี่ต้าร์” เ
ตอนที่ 1 จุดเริ่มต้น (อดีต) @ สนามแข่งรถ VV สนามแข่งรถแห่งใหม่ย่านเมืองกรุง สนามนี้พึ่งเปิดได้ไม่ถึงสัปดาห์กลับมีผู้คนมากมายเข้ามาประลองสนามกันอย่างล้นหลามทำให้เจ้าของอย่างแฝดนรกเป็นที่พอใจในธุรกิจตัวเองเป็นอย่างมาก “พวกมึงเก่งจังวะไอ่แฝด แม่งคนเต็มสนามทุกวัน” วาโยจ้องมองไปยังภาพหน้าจอที่กำลังฉ
บทนำคอนโดมิเนียมสุดหรูย่านใจกลางเมือง ภายในห้องตกแต่งสไตล์เรียบหรูธีมสีน้ำเงินเทาเฟอร์นิเจอร์ทุกอย่างเน้นทำจากหินวีเนียร์ เน้นความเรียบง่ายสบายตา ระเบียงข้างนอกมองออกไปเห็นวิวได้ทั่วทั้งเมือง “ไอ่ธามรีบยิงสิวะ!” เสียงเจ้าของห้องดังขึ้น ร่างชายหนุ่มวัยยี่สิบต้น ๆ นอนเล่นโทรศัพท์อยู่ที่โซฟากลางห้



![My Engineerรักร้ายนายจอมโหด [ต้าร์พินอิน]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)



