เข้าสู่ระบบตอนที่ 7
นอกใจเหมือนกัน เมเบลเดินลงมายังหน้าประตูทางเชื่อมเข้าตัวสนามสายตาหวานกวาดมองบรรยากาศรอบ ๆ โดยที่ไม่รู้ว่ามีลูกน้องของวิคเตอร์เดินตามอยู่ไม่ห่างวิคเตอร์กับวินเซนต์เก่งมากที่อายุแค่นี้แต่บริหารสนามได้จนติดอันดับของประเทศ ในขณะที่กำลังเชยชมวิคเตอร์อยู่นั้นสายตาดันสะดุดเข้ากับร่างชายหญิงคู่หนึ่งที่กำลังนัวเนียกันอยู่ข้างกำแพงมองแวบแรกเมเบลจำแผ่นหลังที่คุ้นเคยนั้นได้เป็นอย่างดี มือของผู้ที่ขึ้นชื่อว่าแฟนกำลังลูบไล้เอวบางของคนอื่น เมเบลเบิกตากว้างอย่างไม่เชื่อสายตาก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเหมือนคนจะร้องไห้ ผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงนั้นคือคนเดียวกับที่เธอเคยเจอที่คอนโดเขา “พะ…พี่ต้าร์กับผู้หญิงคนนั้น” ขาเรียวไม่มีแม้แต่แรงที่จะก้าว เธอได้แต่ยืนมองอยู่ตรงนั้นทั้งน้ำตา ฝ่ามือหนาของใครสักคนเอื้อมมาบังตาไม่ให้เธอเห็นอะไรมากกว่านี้ “ถ้าเห็นแล้วเจ็บก็อย่ามอง” วิคเตอร์อุ้มเมเบลขึ้นมาบนห้องพักส่วนตัวของเขาแม้ในใจเขาจะรู้สึกดีใจที่เมเบลได้รู้ความจริงสักทีแต่ก็ไม่สบายใจที่เห็นเธอนั่งนิ่งเหมือนรูปปั้นน้ำแข็ง ไร้รอยยิ้มบนใบหน้า สิ่งที่น่าแปลกคือเมเบลยืนนิ่งน้ำตาไหลเพียงเท่านั้น ไม่มีเสียงสะอื้น ไม่มีการร้องไห้จนไร้เรี่ยวแรง มีเพียงความนิ่งเงียบ “วิคลองจูบเบลหน่อยได้ไหม? ” ประโยคชักชวนที่ถูกเอ่ยโดยหญิงสาวสายตาคมกริบจ้องมองนัยน์ตานั้น “เบลรู้ว่าวิคกำลังคิดอะไรอยู่ ที่เบลอยากให้จูบเพราะเบลอยากรู้ว่าทำไมตอนจูบกับพี่ต้าร์เบลถึงมีภาพของวิคลอยเข้ามาในหัว…อื้อส์” เมเบลเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง วิคเตอร์พอใจในคำพูดนั้นมากจากอารมณ์น้อยใจคราแรก เขารีบโน้มตัวเข้าไปจูบเธอทันที ร่างบางที่เริ่มทนไม่ไหวทุบเข้าแผงอกแกร่งแต่เขายังไม่ยอมปล่อยเธอสักที อยู่เนิ่นนานกว่าจะยอมผละจูบออก “แค่ก ๆ วิคจะฆ่าเบลหรือไงกัน” มือบางยกทาบอก พยายามกอบโกยอากาศหายใจให้มากสุดแต่ไม่ลืมที่จะบ่นร่างสูงที่ยืนกอดอกยิ้มแป้นพอใจกับรสจูบนั้น “ให้รางวัล” เมเบล กลอกตามองบนรางวัลแบบนี้เธอไม่อยากได้มีแต่เสียกับเสียทั้งนั้น “แล้วจะเอายังไงต่อ? ” วิคเตอร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจังร่างใหญ่ทิ้งตัวลงบนโซฟาไม่ลืมที่จะดึงเมเบลให้นั่งลงบนตักแกร่งตาม “ไม่รู้สิ” เธอหลบสายตาของเขา “เลิกเถอะ มันนอกใจเบลนะ” แขนแกร่งกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น “เบลก็นอกใจเขาเหมือนกัน” “มันไม่เหมือนกันเบล ฟังวิคนะไอ่เหี้ยนั่นมันนอกใจเบลตั้งแต่ก่อนวิคเจอเบลอีก” น้ำเสียงขุ่นเคืองของคนใต้ร่างที่กำลังพยายามจะบอกความจริงให้เธอได้รับรู้บ้างสองปีมานี้ เขาปิดหูปิดตาไม่อยากยุ่งเพราะรู้ดีว่าต่อให้จะพูดยังไง เธอก็คงไม่ฟัง เช่นตอนนี้ “อย่ามาใส่ร้ายแฟนเบลนะ” เมเบลหันมาตวาดใส่วิคเตอร์เสียงดังลั่นห้อง สายตาเธอที่มองเขามีแต่ความโกรธเคือง “คำก็แฟน สองคำก็แฟนแล้ววิคล่ะ…วิคเป็นอะไรสำหรับเบล” “วิคยื่นข้อเสนอให้เบลเป็นแม่บ้านคอนโดแลกกับไม่ปล่อยคลิปนั้นไม่ใช่หรือไง” ใบหน้าหวานหันหนีก่อนเอ่ยประโยคสุดเยือกเย็น เธอไม่ชายตามองเขาสักนิดทุกคำพูดที่ออกมานั้นไม่ได้สนใจว่าเขาจะรู้สึกยังไง “ทุกอย่างที่วิคทำเพราะต้องการได้เบลมาอยู่เคียงข้าง” “แม้มันต้องแลกกับการข่มขู่บังคับขืนใจ” ประโยคตอกย้ำจากหญิงสาวเหมือนฟ้าผ่าลงกลางใจของทั้งสอง วิคเตอร์ก้มหน้าอย่างรู้สึกผิดแม้ว่าเขาจะเคยทำผิดพลาด แต่หลังจากนั้นเขาก็พยายามจะประคับประคองตัวเองไม่ให้ทำร้ายเธออีกและมันก็เป็นแบบนั้นมาตลอดสองปี “เรื่องนั้นวิคผิดจริงแต่เราก็คุยกันเข้าใจแล้วไม่ใช่หรือไงวะ” “คนที่จำมันคือเบลไง” นิ้วบางจิ้มลงกลางอกเขาก่อนมองด้วยสายตาเคียดแค้นไม่มีใครจะลืมภาพที่ตัวเองถูกป้อนยาจนร้อนรุ่มในกายจนต้องร้องขอความช่วยเหลือจากเขาได้ลงคอครั้งแรกของผู้หญิงใครก็ล้วนต่างต้องการให้มันเป็นไปด้วยความเต็มใจ ไม่ใช่บังคับขู่เข็ญทางอ้อมแบบนี้ “เออวิคทำผิดหนึ่งครั้งก็คือผิดตลอดไป ไม่เหมือนไอ่เหี้ยนั่นแม่งต่อให้มันจะเหี้ยยังไงเบลก็ไม่เคยมองความผิดของมันเลยสักครั้งหาข้ออ้างมาปกป้องมันอยู่นั่นแหละ” จนสุดท้ายเขาทนไม่ไหวพรั่งพรูความในใจออกมาทั้งน้ำตา เมเบลเห็นอย่างนั้นใจดวงน้องกระตุกหล่นวูบ พึ่งคิดได้ว่าพูดแรงไป “ขะ…ขอโทษ” “เดี๋ยววิคให้ไอ่วินไปส่งกลับคอนโด วิคไว้ใจมันที่สุด” วิคเตอร์ไม่พูดเปล่าหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาส่งข้อความหาวินเซนต์ “ถ้าเบลบอกไม่กลับ…” “ขออยู่คนเดียวสักพักนะ วิคอยากทบทวนความผิดตัวเองเหมือนกัน” พูดจบร่างสูงเดินหนีหายเข้าไปในห้องน้ำทิ้งให้เมเบลนั่งนิ่งเพียงคนเดียวกลางห้อง หญิงสาวคิดทบทวนกับคำพูดของตัวเองจนมีเสียงจากข้างนอกดังขึ้น ก๊อก ก๊อก ก๊อก… เสียงเคาะจากข้างนอกดังขึ้นเป็นจังหวะเดียวกันกับที่วิคเตอร์เดินออกมาจากห้องน้ำ ดวงตาเขาแดงก่ำ “ไปเถอะ ดูแลตัวเองให้ดี” ประโยคหลังทำหญิงสาวสั่นแทบจะร้องไห้ในใจเพราะเขาไม่เคยพูดแบบนี้มาก่อนและเธอไม่ชินกับความเย็นชานี้ เมเบลทำได้แค่ก้มหน้าเดินออกมาอย่างเงียบ ๆ ระหว่างทาง วินเซนต์ขับรถพาเมเบลไปส่งที่คอนโดตามคำสั่งของแฝดพี่ฟังจากน้ำเสียงของมันและเมเบลและท่าทางนิ่งเงียบของเมเบลตอนนี้ คงไม่พ้นทะเลาะกัน “ทะเลาะกับมันหรอ? ” วินเซนต์เปิดประโยคขึ้น “…” “ร้องออกมาเถอะไม่ต้องกลั้นน้ำตาถือเสียว่าวินเป็นเพื่อนใหม่อีกคน” เมเบลไม่ตอบ ริมฝีปากบางพยายามกลั้นเสียงสะอื้นแต่น้ำตาเจ้ากรรมดันไหลออกมานับว่านี่คงเป็นครั้งแรกที่เธอร้องไห้ให้กับคนไม่รู้จัก “ความสัมพันธ์ที่มันเริ่มต้นด้วยความผิดพลาด สามารถแก้ไขได้นะอยู่ที่ว่าเราจะยอมเปิดใจหรือเปล่า” วินเซนต์พูดขึ้น เขาไม่รู้ว่าต้องปลอบยังไงเพราะนี่เป็นครั้งที่สองที่เจอกับเมเบลแต่จากสถานการณ์ต่าง ๆ ก็พอจะรู้อะไรมาบ้าง วินเซนต์และวิคเตอร์มีนิสัยที่คล้ายกันคืออยากได้อะไรก็ต้องได้เพียงแต่วิคเตอร์จะยอมอ่อนข้อให้วินเซนต์มากกว่าเพราะเป็นพี่ชาย “ต่อให้แก้ไขได้สุดท้ายมันก็ต้องจบอยู่ดี…ฮึก” เธอไม่อยากให้ทุกอย่างมันต้องแย่ลงกว่าเดิมพยายามจะบอกตัวเองทุกวันว่าต้องรักพี่ต้าร์คนเดียวเท่านั้น ห้ามรักวิคเตอร์ ไม่งั้นคนรอบตัวเธอทั้งหมดจะเดือดร้อนเพราะเธอ “พูดเหมือนมีอะไรในใจเลยนะ” “…” “ถ้าเก็บไว้คนเดียวแล้วมันเจ็บก็ควรหาคนช่วยบรรเทาความเจ็บ” “ช่างมันเถอะ” หญิงสาวส่ายหัวก่อนหยิบโทรศัพท์เปิดแผนที่คอนโดขิมให้วินเซนต์รับรู้ว่าเธอต้องการไปที่นั่นซึ่งมันเป็นคอนโดคนละที่กับที่แฝดพี่ส่งมาให้และเขาก็ไม่ได้ถามต่อว่าเป็นคอนโดใคร รู้ดีว่าเธอต้องการที่พึ่งพิงทางใจตอนที่ 9 จังหวะนรก หนึ่งสัปดาห์ผ่านไป@ คอนโดของเมเบล (เบลลูก เทอมหน้าน้องอัยจะไปเรียนภาคฤดูร้อนที่ออสเตรเลีย) (พูดมาเถอะค่ะ) (หนูหาเงินจ่ายค่าเทอมเองไปก่อนนะ พ่อต้องเก็บเงินไว้ให้น้อง) ร่างบางของเจ้าของห้องนอนแผ่นอยู่บนพื้น แขนแกร่งก่ายหน้าผากอย่างคิดไม่ตก เธอเอาแต่นึกถึงคำพูดของคนเป็นพ่อที่โทรมาเมื่อตอนเช้าคำว่าน้องที่เขาพูดถึงคือลูกติดเมียใหม่ มันสำคัญกว่าลูกแท้ ๆ แบบเธอไปได้ยังไงกันแม้จะน้อยใจยังไงแต่ก็ไม่อาจที่จะตัดขาดกับพ่อได้เพราะบ้านหลังนั้นเป็นบ้านของแม่และเป็นที่ที่เธอควรอยู่ครอบครองเป็นเจ้าของเพียงคนเดียวเท่านั้น “เหลือไม่ถึงแสนจะพอถึงปีสี่ไหมเนี่ย” ดวงตากลมจ้องมองตัวเลขในบัญชีที่มีเงินเก็บทั้งหมดแค่หลักหมื่นยังไงก็คงไม่พอต่อค่าเทอมอีกหลายเทอมเป็นแน่เพราะตอนนี้เธอไม่มีรายได้จากไหนเลยหลังจากเกิดเรื่องวันนั้นเมเบลก็ไม่ได้ติดต่อวิคเตอร์อีกเลยเพราะเขาจำกัดข้อความเธอทุกช่องทางเงินที่เขาเคยให้แลกค่าทำความสะอาดห้องรายวันก็ไม่ได้มาเป็นอาทิตย์แล้วแถมความสัมพันธ์ดูใกล้จะจบสิ้นดี เห็นอย่างนั้นเธอรีบค้นหางานในโทรศัพท์ทันที@ BOOMPUBเมเบลเดินมาหยุดอยู่หน้าผับแห่งหนึ่งซึ่งมั
ตอนที่ 8 รู้ว่าเจ็บแต่ไม่ปล่อย@ คอนโดขิม เมเบลแบกร่างเดินโซซัดโซเซขึ้นมายังหน้าห้องของขิมเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวที่รู้ทุกแทบจะทุกเรื่องในชีวิตของเธอยกเว้นเรื่องของวิคเตอร์มือเล็กเคาะประตูสองสามที ประตูถูกเปิดแต่คนที่เปิดนั้นไม่ใช่ขิมเพื่อนเธอแต่อย่างใดเขาคืออัคคีเพื่อนในกลุ่มและหนึ่งในสมาชิกนิลกาฬร่างสูงอยู่ในสภาพเปลือยท่อนบนดูก็รู้ว่าพวกมันคงมานั่งทำโปรเจ็คห้องขิมอีกเช่นเคย “เอ้า! ไอ่เบล มาไงวะ” อัคคีเอ่ยถามด้วยความประหลาดใจเวลานี้ เมเบลควรจะอยู่ห้องเพราะปกติเธอแทบจะไม่ออกไปไหนเลย “ขอเข้าไปหน่อย” เธอเอ่ยเสียงเบาก่อนเดินแทรกตัวเข้าห้อง “ไงเบล หายตัวไปเลยนะคนสวย” “จริง เจ้านายมึงใช้งานหนักขนาดนั้นเลยหรอวะ? ” “ขิมล่ะ? ” เมเบลไม่ได้ตอบคำถามธันวาแต่เธอกลับสำรวจรอบห้องเพื่อมองหาขิม “มันเก็บของอยู่ในห้อง” ภีมชี้ไปทางประตูห้องนอน ขิมไม่ตอบเดินเปิดประตูเข้าไปทันที พร้อมกดล็อกประตูไม่ให้ใครเข้า ขิมที่นั่งเก็บเสื้อผ้าเข้าตู้เธอเพียงได้ยินเสียงเปิดประตูไม่ได้หันมองคนที่มาใหม่ว่าเป็นใคร “กูบอกว่าจะเก็บของ อย่ากวน” “บะ…เบลเอง” เบลเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่น “เบล” ขิมหันไปมองต้นเสียง เธ
ตอนที่ 7 นอกใจเหมือนกันเมเบลเดินลงมายังหน้าประตูทางเชื่อมเข้าตัวสนามสายตาหวานกวาดมองบรรยากาศรอบ ๆ โดยที่ไม่รู้ว่ามีลูกน้องของวิคเตอร์เดินตามอยู่ไม่ห่างวิคเตอร์กับวินเซนต์เก่งมากที่อายุแค่นี้แต่บริหารสนามได้จนติดอันดับของประเทศ ในขณะที่กำลังเชยชมวิคเตอร์อยู่นั้นสายตาดันสะดุดเข้ากับร่างชายหญิงคู่หนึ่งที่กำลังนัวเนียกันอยู่ข้างกำแพงมองแวบแรกเมเบลจำแผ่นหลังที่คุ้นเคยนั้นได้เป็นอย่างดี มือของผู้ที่ขึ้นชื่อว่าแฟนกำลังลูบไล้เอวบางของคนอื่นเมเบลเบิกตากว้างอย่างไม่เชื่อสายตาก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเหมือนคนจะร้องไห้ ผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงนั้นคือคนเดียวกับที่เธอเคยเจอที่คอนโดเขา “พะ…พี่ต้าร์กับผู้หญิงคนนั้น” ขาเรียวไม่มีแม้แต่แรงที่จะก้าว เธอได้แต่ยืนมองอยู่ตรงนั้นทั้งน้ำตาฝ่ามือหนาของใครสักคนเอื้อมมาบังตาไม่ให้เธอเห็นอะไรมากกว่านี้ “ถ้าเห็นแล้วเจ็บก็อย่ามอง” วิคเตอร์อุ้มเมเบลขึ้นมาบนห้องพักส่วนตัวของเขาแม้ในใจเขาจะรู้สึกดีใจที่เมเบลได้รู้ความจริงสักทีแต่ก็ไม่สบายใจที่เห็นเธอนั่งนิ่งเหมือนรูปปั้นน้ำแข็ง ไร้รอยยิ้มบนใบหน้าสิ่งที่น่าแปลกคือเมเบลยืนนิ่งน้ำตาไหลเพียงเท่านั้น ไม่มีเสียง
ตอนที่ 6 คำถามของวินเซนต์@ สนามแข่งรถ VV สนามแข่งรถแห่งใหญ่ในระดับเบอร์ต้นของประเทศ ซึ่งวันนี้ผู้คนค่อนข้าง คึกคักกว่าปกติ เนื่องจากมีเดิมพันนัดสำคัญ กับของเดิมพันที่มีมูลค่ามหาศาลจะมีเพียงแค่นักแข่งกับทีมของบริหารของเจ้าของสนามเท่านั้นที่จะรู้ว่าของเดิมพันข้างในคืออะไร เพื่อป้องกันไม่ให้ถูกตรวจสอบจากพวกตำรวจรับจ้างฝั่งสีเทาที่ตั้งแง่จะกวาดล้างสนามคู่แข่งให้สิ้นซากเพื่อดันตัวเองขึ้นอันดับหนึ่งของประเทศตลอดทางวิคเตอร์จับมือเมเบลไว้แน่นเพราะเธอสวมหมวกปิดหน้าไม่พอยังก้มหน้าเดินอีก จะกลัวใครเห็นนักหนา อารมณ์เขาค้างตั้งแต่เมื่อกี้ไม่พอยิ่งเห็นเธอทำแบบนี้แล้วยิ่งหงุดหงิดสองเท้าก้าวเดินเข้าห้องสี่เหลี่ยมชั้นบนสุดของสนามที่ไม่มีใครสามารถเข้าได้นอกจากแฝดนรกเพราะเขาทำระบบป้องกันสแกนนิ้วอย่างแน่นหนาไว้ แม้แต่เพื่อนจะเข้ามาต้องรอเขาอนุญาตก่อน “สวัสดีครับคนสวย” วาโยเอ่ยทักทายสาวคนข้างกายวิคเตอร์ “สวัสดีค่ะ” เมเบลโค้งหัวทักทายวาโยอย่างสุภาพอาจเพราะเจอกันครั้งแรกเลยทำตัวไม่ถูกก่อนหันมายกมือให้วินเซนต์ “ไง วินเซนต์” “ไง เมเบลคนสวยของวิน” “มึงรู้จักเมียกูตอนไหนวะ” วิคเตอร์มั่นใจว่าเขาไม่เ
ตอนที่ 5 เช็คของ Ncทั้งสองสบตากันอยู่นาน วิคเตอร์เห็นถึงสายตาที่ลังเลของเมเบลทำให้เขารู้สึกได้ว่าเธออาจจะเริ่มมีใจ เพียงแค่ไม่รู้ตัวเอง “วิคจะรู้ได้ยังไงว่าที่เบลพูดมาทั้งหมดคือความจริง” วิคเตอร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนลง มือหนาเกลี่ยปรอยผมที่ปรกอยู่ตามกรอบหน้าเธอ เมเบลเห็นอย่างนั้นเธอเริ่มคลายความกลัวออกจากใจปรับเปลี่ยนสายตายั่วยวนคนตรงหน้า “ลองเช็คดูสิ ว่ามันยังแน่นเหมือนเดิมหรือเปล่า” ไม่พูดเปล่า เธอจับมือของเขาแตะเนินช่วงล่างของตัวเอง มืออีกข้างเกลี่ยบนแผงอกแกร่ง “ก็ต้องแน่นอยู่แล้วเพราะของวิคใหญ่กว่าของมันแน่นอน” วิคเตอร์ไม่ยอมเหมือนกัน เขาจับมือที่แตะแผงอกลดลงมาลูบแก่นกายยักษ์ที่กำลังเริ่มผงาดแข็งตัวขึ้นผ่านใต้กางเกง “ใหญ่สู้ปากเบลได้หรอ? ” เมเบลเขย่งเท้าให้ตัวสูงพอที่จะกระซิบข้างหูของเขาได้ ประโยคท้าทายที่ออกจากปากของเธอทำเขาแทบบ้าความอดทนอดกลั้นขาดลงในชั่วพริบตา “แม่งเอ้ย!!!” พลั่ก! วิคเตอร์ผลักเมเบลลงบนโซฟาตัวโปรดก่อนร่างสูงโดดขึ้นคร่อมตัวเธอไว้ แขนแกร่งเท้าพนักโซฟากักตัวเธอไว้ไม่ให้หนี “อื้อ จุก แต่อยากจุกมากกว่านี้อ่ะ” เมเบลไม่เกรงกลัวเลยสักนิด เธอกัดริมฝีปากตัวเอง
ตอนที่ 4 เก็บความสงสัยไว้ “รอยนี้หรอ ไม่มีอะไร แมวไอ่เคนมันข่วนพี่อ่ะ” มือหนาชี้เข้าหัวไหล่ตัวเองก่อนเอ่ยบอกคนบนตักด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง เมเบลหรี่ตามองอย่างจับผิด “หรอคะ? ” “หนูไม่เชื่อพี่หรอ” “ไม่ได้บอกว่าไม่เชื่อค่ะ พี่ต้าร์หนูไว้ใจพี่นะคะ” เธอจับมือของเขาสอดนิ้วประสานกุมไว้แน่นบนตักตัวเอง “อย่าคิดมากเลย พี่รักหนูคนเดียว” คำพูดหว่านล้อมดวงตาสื่อความจริงใจการแสดงทั้งเพของต้าร์ล้วนทำให้เมเบลเชื่อได้ในพริบตา “ปากหวานจัง” ใบหน้าวานเอียงคอมองแฟนหนุ่ม “รู้ได้ยังไงครับ เด็กแถวนี้ยังไม่เคยชิมเลยนะ” มือหนาลูบแก้มบางของเธอก่อนมองแฟนสาวด้วยสายตาเสือร้ายที่จ้องตะครุบเหยื่อตรงหน้า “ก็…อื้อส์” ไม่ทันที่เมเบลจะตอบ ต้าร์คว้าคอเธอโน้มใกล้ใบหน้าเขาฉกจูบอันแสนหวาน นี่คงเป็นครั้งแรกตั้งแต่คบกันมาที่เขาได้ใกล้ชิดเธอมากขนาดนี้ เมเบลที่ตอนแรกเหมือนจะขัดขืนพอเริ่มปรับตัวได้เธอเคลิ้มตามเขาแต่กลับมีภาพใบหน้าของวิคเตอร์ฉายเข้ามาในหัวซะก่อน เธอจึงรีบผละตัวออก “นะ…หนูยังไม่พร้อม” “เราคบกันเข้าปีที่สามแล้วนะ” ต้าร์แสดงท่าทีอาการหัวเสียเล็กน้อย “รออีกหน่อยได้ไหมคะ? ” “โอเคครับพี่รอได้เพ
ตอนที่ 3 พยายามแสดงตัวตน“งั้นก็อย่าลืมนะว่าเรื่องของเรามันเริ่มต้นยังไง? ” “วิคไม่เคยลืมว่ามันจะเริ่มต้นยังไงแต่สิ่งที่เราทั้งสองทำมาตลอดสองปีที่ผ่านมามันก็ดีไม่ใช่หรอหรือที่วิคให้ยังไม่มากพอที่เบลจะยอมเลิกกับไอ่เหี้ยนั่น” “มันไม่เกี่ยวเลยว่าสิ่งที่เบลได้รับมันมากหรือน้อย แต่เบลรักพี่ต้าร์” เ
บทที่ 2จุดจำยอม ( อดีต ) หลังจากวันนั้นเมเบลก็ไม่ได้กลับไปที่สนามแข่งรถอีกเลย เธอกลัวจะเจอคนโรคจิตคนนั้น อีกอย่างเธอไม่ได้บอกเรื่องนี้กับใครเพราะไม่อยากให้ทุกคนเป็นห่วงยิ่งกับขิมไม่ควรที่จะรู้เด็ดขาด ในขณะที่เมเบลกำลังคิดอะไรเรื่อยเปื่อยอยู่นั้น กลับมีเสียงเรียกเข้าดังขึ้น ครืด ครืด… เสียงข้อค
ตอนที่ 1 จุดเริ่มต้น (อดีต) @ สนามแข่งรถ VV สนามแข่งรถแห่งใหม่ย่านเมืองกรุง สนามนี้พึ่งเปิดได้ไม่ถึงสัปดาห์กลับมีผู้คนมากมายเข้ามาประลองสนามกันอย่างล้นหลามทำให้เจ้าของอย่างแฝดนรกเป็นที่พอใจในธุรกิจตัวเองเป็นอย่างมาก “พวกมึงเก่งจังวะไอ่แฝด แม่งคนเต็มสนามทุกวัน” วาโยจ้องมองไปยังภาพหน้าจอที่กำลังฉ
บทนำคอนโดมิเนียมสุดหรูย่านใจกลางเมือง ภายในห้องตกแต่งสไตล์เรียบหรูธีมสีน้ำเงินเทาเฟอร์นิเจอร์ทุกอย่างเน้นทำจากหินวีเนียร์ เน้นความเรียบง่ายสบายตา ระเบียงข้างนอกมองออกไปเห็นวิวได้ทั่วทั้งเมือง “ไอ่ธามรีบยิงสิวะ!” เสียงเจ้าของห้องดังขึ้น ร่างชายหนุ่มวัยยี่สิบต้น ๆ นอนเล่นโทรศัพท์อยู่ที่โซฟากลางห้







