LOGINตอนที่ 4
เก็บความสงสัยไว้ “รอยนี้หรอ ไม่มีอะไร แมวไอ่เคนมันข่วนพี่อ่ะ” มือหนาชี้เข้าหัวไหล่ตัวเองก่อนเอ่ยบอกคนบนตักด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง เมเบลหรี่ตามองอย่างจับผิด “หรอคะ? ” “หนูไม่เชื่อพี่หรอ” “ไม่ได้บอกว่าไม่เชื่อค่ะ พี่ต้าร์หนูไว้ใจพี่นะคะ” เธอจับมือของเขาสอดนิ้วประสานกุมไว้แน่นบนตักตัวเอง “อย่าคิดมากเลย พี่รักหนูคนเดียว” คำพูดหว่านล้อมดวงตาสื่อความจริงใจการแสดงทั้งเพของต้าร์ล้วนทำให้เมเบลเชื่อได้ในพริบตา “ปากหวานจัง” ใบหน้าวานเอียงคอมองแฟนหนุ่ม “รู้ได้ยังไงครับ เด็กแถวนี้ยังไม่เคยชิมเลยนะ” มือหนาลูบแก้มบางของเธอก่อนมองแฟนสาวด้วยสายตาเสือร้ายที่จ้องตะครุบเหยื่อตรงหน้า “ก็…อื้อส์” ไม่ทันที่เมเบลจะตอบ ต้าร์คว้าคอเธอโน้มใกล้ใบหน้าเขาฉกจูบอันแสนหวาน นี่คงเป็นครั้งแรกตั้งแต่คบกันมาที่เขาได้ใกล้ชิดเธอมากขนาดนี้ เมเบลที่ตอนแรกเหมือนจะขัดขืนพอเริ่มปรับตัวได้เธอเคลิ้มตามเขาแต่กลับมีภาพใบหน้าของวิคเตอร์ฉายเข้ามาในหัวซะก่อน เธอจึงรีบผละตัวออก “นะ…หนูยังไม่พร้อม” “เราคบกันเข้าปีที่สามแล้วนะ” ต้าร์แสดงท่าทีอาการหัวเสียเล็กน้อย “รออีกหน่อยได้ไหมคะ? ” “โอเคครับพี่รอได้เพราะยังไงเรียนจบแล้วหนูก็ต้องหมั้นกับพี่อยู่ดี” เขาพยายามปรับอารมณ์ให้ปกติที่สุดก่อนเอ่ยบอกแฟนสาว เมเบลเบิกตากว้างอีกครั้งเธอไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อนแล้วถ้าเป็นอย่างนั้น เรื่องของเธอกับวิคเตอร์ล่ะ? “มะ…หมั้น หรอคะ? ” “ใช่ครับ คุณน้าไม่ได้บอกหรอครับ” “หนูไม่ได้คุยกับน้าอรเลยค่ะ” เมเบลส่ายหัว “สงสัยท่านจะลืม ไม่เป็นไรถือว่าพี่บอกหนูแทนคุณน้าละกัน” ต้าร์พูดอย่างไม่คิดอะไรก่อนจะชวนเธอไปร้านอาหารประจำที่เขามักพาเธอไปเดทอยู่บ่อยครั้งในตอนที่คบกันแรก ๆ “ไปกินข้าวร้านเดิมกันไหม? ” “ได้ค่ะ พี่รีบอาบน้ำเลยนะ หนูหิวจะแย่” “รับทราบครับที่รัก” ฟอด!!! ชายหนุ่มหอมแก้มแฟนสาวอีกครั้งก่อนเดินตรงไปอาบน้ำทิ้งให้เธอคิดไม่ตกอยู่กับเรื่องที่น่าเซอร์ไพรส์นั้น @ Merun restaurant ต้าร์พาเมเบลมายังร้านอาหารประจำสุดโปรดของพวกเขาในทุกครั้งที่มาที่นี่มักจะคิดถึงความหลัง ทั้งสองเดินมาที่โต๊ะประจำ เมเบลจะจัดการจองไว้ก่อนมาทุกครั้งเพื่อความสะดวกและไม่ต้องรอนาน “เอาพาสต้าเนื้อทรัฟเฟิล เนื้อผัดซอส สลัดทูน่า กุ้งราดครีมซอสแล้วก็น้ำเปล่าสองที่ค่ะ” เมเบลเอ่ยสั่งเมนูเดิมกับพนักงานโดยที่ต้าร์ไม่ต้องทำอะไรเลยเพราะเธอรู้ใจเขาที่สุด “รู้ใจเหมือนเดิมเลยนะ” “ไม่รู้ใจแฟนจะให้รู้ใจใครล่ะคะ” ใบหน้าหวานฉีกยิ้มกว้างจนตาหยีโดยที่ไม่รู้ว่ามีรังสีบางอย่างกำลังลุกเป็นไฟอยู่ไม่ไกล “พี่อยากให้ถึงวันหมั้นเร็ว ๆ จัง” เคร้ง!!! เสียงช้อนกระทบจานอาหารดังขึ้น เธอรีบหันไปมองยังต้นเสียงสบตาเข้ากับร่างสูงที่นั่งจ้องอยู่พอดี เมเบลกลืนน้ำลายดึงอึก พึมพาชื่อเขาในลำคอ “วะ…วิคเตอร์” เขาไม่ได้มาคนเดียวมีผู้หญิงนั่งอยู่ด้วย “มีอะไรหรือเปล่าครับ? ” ต้าร์เห็นสีหน้าไม่ดีของแฟนสาวรีบเอ่ยทัก “เปล่าค่ะ” “ไอ่วิคเตอร์” เมเบลขมวดคิ้วอย่างสงสัย ที่ชื่อของคนที่นอนกอดเธอทุกคืนนั้นออกจากปากแฟนหนุ่ม ไม่รอช้าเธอรีบเอ่ยถามเขาทันที “พะ…พี่ต้าร์รู้จักผู้ชายคนนั้นด้วยหรอคะ” “ก็พอรู้มาบ้าง มันอยู่เดมอนดีมคู่อริกับนิลกาฬแก๊งเพื่อนหนูอะ” “จะ…จริงหรอคะ ทำไมหนูไม่เคยรู้มาก่อน” เป็นอีกครั้งที่เมเบลไม่รู้ว่าควรรู้สึกยังไงดีเธอไม่เคยรู้ว่าวิคเตอร์อยู่เดมอนดีมแต่ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกเพราะความสัมพันธ์ลับ ๆ ไม่ได้มีใครรู้แม้แต่เพื่อนเธอและเพื่อนเขา เราใช้ชีวิตด้วยกันมาสองปี ไม่เคยถามเรื่องส่วนตัวของเขาเลยสักครั้งและเขาก็ไม่เคยถามเรื่องเธออีกด้วย “เพื่อนหนูคงไม่อยากให้หนูเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับพวกมันแหละยังไงก็อยู่ห่าง จากมันไว้นะ” คำเตือนจากต้าร์ดังเข้าในโซนประสาททำลายความคิดของเมเบลสิ้นแต่คงไม่ทันเพราะเธอดันยุ่งกับเขาไปนานแล้ว “ค่ะ หนูจะอยู่ให้ห่าง” “อาหารมาพอดี รีบกินดีกว่า” พนักงานยกอาหารมาอาหารมาเสิร์ฟได้ทันช่วงเวลาพอดี ทั้งสองนั่งทานอาหารด้วยกันตลอดทั้งวันต้าร์และเมเบลใช้เวลากับคำว่าแฟนได้เต็มที่ก่อนจะแยกย้าย คราแรกต้าร์จะมานอนกับเธอที่คอนโดแต่เมเบลบอกว่าวันนี้จะไปตัดโมที่ห้องสมายด์ เขาจึงมาส่งเธอที่คอนโดแล้วขับรถออกไปหาเพื่อนต่อ @ คอนโดวิคเตอร์ เมเบลกำแน่นสะพายกระเป๋าแน่น นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเดินขึ้นห้องเขาด้วยความประหม่าเรื่องหมั้นนั้นเธอไม่ได้ตั้งตัวจริงไม่รู้ว่าน้าอรแม่เลี้ยงของเธอไปตกลงปลงใจกับครอบครัวต้าร์ตั้งแต่เมื่อไหร่ ขาเรียวเดินมาหยุดอยู่หน้าห้องเดิม ยืนชั่งใจอยู่หน้าห้องสักพักก่อนเอื้อมมือเปิดประตูให้เบาที่สุด ใบหน้าหวานชะโงกหน้าผ่านบานประตูกวาดสายตามองรอบ ๆ ไม่เจอเจ้าของห้อง หญิงสาวหลับตายกมือทาบอกอย่างโล่งใจแต่พอลืมตากลับพบร่างสูงเดินออกจากห้องนอนมาเขาอยู่สวมกางเกงวอมสีเทาท่อนบนเปลือยเปล่าเผยชัดรอยสักที่แขนแกร่ง เมเบลค่อย ๆ ก้าวเข้ามาหาวิคเตอร์ “วิคต้องการรู้เรื่องหมั้น” น้ำเสียงทรงพลังเอ่ยขึ้น เธอรู้สึกถึงความเยือกเย็นรอบตัวแต่ต้องทำใจดีสู้เสือเข้าไว้ “เบลก็พึ่งรู้ตอนเช้า” เมเบลเอ่ยตอบตามจริง วิคเตอร์มองใบหน้าหวานเขาไม่ได้ฟังเสียงเธอเลยสักนิดเพราะเอาแต่จ้องริมฝีปากของเธอ “เดี๋ยวนะ…เรื่องนั้นเอาไว้ก่อน แผลที่ริมฝีปากมันมาได้ยังไง” นิ้วแกร่งเกลี่ยริมฝีปากล่างของเธอ “อะ…เออ” “ตอบสิวะ!!!” แขนแกร่งกระชากร่างบางเข้าหาตัวเองก่อนตะคอกใส่หน้าเธอดังจนเมเบลเริ่มมีอาการสั่นเทา เธอไม่มองหน้าเขาเลยสักนิด “บะ…เบลกลัวนะ” “โอเค วิคจะใจเย็นให้มากกว่านี้ เบลบอกหน่อยสิครับว่าเกิดอะไรขึ้น” “พี่ต้าร์ดึงเบลไปจูบเอง เบลไม่ทันตั้งตัวนะ แค่เคลิ้มตามนิดหน่อย” เธอบอกตามความจริง ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมต้องมานั่งอธิบายว่าทำอะไรกับแฟนบ้างให้เจ้านายอย่างเขาฟังด้วย “เมเบล! แล้วมันทำอะไรอีก? ” วิคเตอร์ยังคงเค้นความจริง มันน่าเจ็บใจนักที่เธอบอกว่าเคลิ้มตามไอ่เหี้ยนั่น “ละ…ลูบขา” “แค่นั้นใช่ไหม? ” “อือ เบลบอกว่ายังไม่พร้อม” ร่างบางพยักหน้าหงึก ๆ เธอเลือกบอกว่าไม่พร้อมแต่ทีี่จริงเธอไม่สามารถให้แฟนหนุ่มได้ เพราะตัวเธอได้มอบทุกอย่างให้วิคเตอร์ไปแล้ว นั่นคือสิ่งที่จะไม่มีใครได้รู้แม้แต่คนข้างหน้าเธอ “ทำไมถึงไม่ยอมให้มันเอา” วิคเตอร์ยกยิ้มอย่างพอใจ “มะ…ไม่รู้” “เบลรู้สึกกับวิคแล้วสินะ”ตอนที่ 9 จังหวะนรก หนึ่งสัปดาห์ผ่านไป@ คอนโดของเมเบล (เบลลูก เทอมหน้าน้องอัยจะไปเรียนภาคฤดูร้อนที่ออสเตรเลีย) (พูดมาเถอะค่ะ) (หนูหาเงินจ่ายค่าเทอมเองไปก่อนนะ พ่อต้องเก็บเงินไว้ให้น้อง) ร่างบางของเจ้าของห้องนอนแผ่นอยู่บนพื้น แขนแกร่งก่ายหน้าผากอย่างคิดไม่ตก เธอเอาแต่นึกถึงคำพูดของคนเป็นพ่อที่โทรมาเมื่อตอนเช้าคำว่าน้องที่เขาพูดถึงคือลูกติดเมียใหม่ มันสำคัญกว่าลูกแท้ ๆ แบบเธอไปได้ยังไงกันแม้จะน้อยใจยังไงแต่ก็ไม่อาจที่จะตัดขาดกับพ่อได้เพราะบ้านหลังนั้นเป็นบ้านของแม่และเป็นที่ที่เธอควรอยู่ครอบครองเป็นเจ้าของเพียงคนเดียวเท่านั้น “เหลือไม่ถึงแสนจะพอถึงปีสี่ไหมเนี่ย” ดวงตากลมจ้องมองตัวเลขในบัญชีที่มีเงินเก็บทั้งหมดแค่หลักหมื่นยังไงก็คงไม่พอต่อค่าเทอมอีกหลายเทอมเป็นแน่เพราะตอนนี้เธอไม่มีรายได้จากไหนเลยหลังจากเกิดเรื่องวันนั้นเมเบลก็ไม่ได้ติดต่อวิคเตอร์อีกเลยเพราะเขาจำกัดข้อความเธอทุกช่องทางเงินที่เขาเคยให้แลกค่าทำความสะอาดห้องรายวันก็ไม่ได้มาเป็นอาทิตย์แล้วแถมความสัมพันธ์ดูใกล้จะจบสิ้นดี เห็นอย่างนั้นเธอรีบค้นหางานในโทรศัพท์ทันที@ BOOMPUBเมเบลเดินมาหยุดอยู่หน้าผับแห่งหนึ่งซึ่งมั
ตอนที่ 8 รู้ว่าเจ็บแต่ไม่ปล่อย@ คอนโดขิม เมเบลแบกร่างเดินโซซัดโซเซขึ้นมายังหน้าห้องของขิมเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวที่รู้ทุกแทบจะทุกเรื่องในชีวิตของเธอยกเว้นเรื่องของวิคเตอร์มือเล็กเคาะประตูสองสามที ประตูถูกเปิดแต่คนที่เปิดนั้นไม่ใช่ขิมเพื่อนเธอแต่อย่างใดเขาคืออัคคีเพื่อนในกลุ่มและหนึ่งในสมาชิกนิลกาฬร่างสูงอยู่ในสภาพเปลือยท่อนบนดูก็รู้ว่าพวกมันคงมานั่งทำโปรเจ็คห้องขิมอีกเช่นเคย “เอ้า! ไอ่เบล มาไงวะ” อัคคีเอ่ยถามด้วยความประหลาดใจเวลานี้ เมเบลควรจะอยู่ห้องเพราะปกติเธอแทบจะไม่ออกไปไหนเลย “ขอเข้าไปหน่อย” เธอเอ่ยเสียงเบาก่อนเดินแทรกตัวเข้าห้อง “ไงเบล หายตัวไปเลยนะคนสวย” “จริง เจ้านายมึงใช้งานหนักขนาดนั้นเลยหรอวะ? ” “ขิมล่ะ? ” เมเบลไม่ได้ตอบคำถามธันวาแต่เธอกลับสำรวจรอบห้องเพื่อมองหาขิม “มันเก็บของอยู่ในห้อง” ภีมชี้ไปทางประตูห้องนอน ขิมไม่ตอบเดินเปิดประตูเข้าไปทันที พร้อมกดล็อกประตูไม่ให้ใครเข้า ขิมที่นั่งเก็บเสื้อผ้าเข้าตู้เธอเพียงได้ยินเสียงเปิดประตูไม่ได้หันมองคนที่มาใหม่ว่าเป็นใคร “กูบอกว่าจะเก็บของ อย่ากวน” “บะ…เบลเอง” เบลเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่น “เบล” ขิมหันไปมองต้นเสียง เธ
ตอนที่ 7 นอกใจเหมือนกันเมเบลเดินลงมายังหน้าประตูทางเชื่อมเข้าตัวสนามสายตาหวานกวาดมองบรรยากาศรอบ ๆ โดยที่ไม่รู้ว่ามีลูกน้องของวิคเตอร์เดินตามอยู่ไม่ห่างวิคเตอร์กับวินเซนต์เก่งมากที่อายุแค่นี้แต่บริหารสนามได้จนติดอันดับของประเทศ ในขณะที่กำลังเชยชมวิคเตอร์อยู่นั้นสายตาดันสะดุดเข้ากับร่างชายหญิงคู่หนึ่งที่กำลังนัวเนียกันอยู่ข้างกำแพงมองแวบแรกเมเบลจำแผ่นหลังที่คุ้นเคยนั้นได้เป็นอย่างดี มือของผู้ที่ขึ้นชื่อว่าแฟนกำลังลูบไล้เอวบางของคนอื่นเมเบลเบิกตากว้างอย่างไม่เชื่อสายตาก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเหมือนคนจะร้องไห้ ผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงนั้นคือคนเดียวกับที่เธอเคยเจอที่คอนโดเขา “พะ…พี่ต้าร์กับผู้หญิงคนนั้น” ขาเรียวไม่มีแม้แต่แรงที่จะก้าว เธอได้แต่ยืนมองอยู่ตรงนั้นทั้งน้ำตาฝ่ามือหนาของใครสักคนเอื้อมมาบังตาไม่ให้เธอเห็นอะไรมากกว่านี้ “ถ้าเห็นแล้วเจ็บก็อย่ามอง” วิคเตอร์อุ้มเมเบลขึ้นมาบนห้องพักส่วนตัวของเขาแม้ในใจเขาจะรู้สึกดีใจที่เมเบลได้รู้ความจริงสักทีแต่ก็ไม่สบายใจที่เห็นเธอนั่งนิ่งเหมือนรูปปั้นน้ำแข็ง ไร้รอยยิ้มบนใบหน้าสิ่งที่น่าแปลกคือเมเบลยืนนิ่งน้ำตาไหลเพียงเท่านั้น ไม่มีเสียง
ตอนที่ 6 คำถามของวินเซนต์@ สนามแข่งรถ VV สนามแข่งรถแห่งใหญ่ในระดับเบอร์ต้นของประเทศ ซึ่งวันนี้ผู้คนค่อนข้าง คึกคักกว่าปกติ เนื่องจากมีเดิมพันนัดสำคัญ กับของเดิมพันที่มีมูลค่ามหาศาลจะมีเพียงแค่นักแข่งกับทีมของบริหารของเจ้าของสนามเท่านั้นที่จะรู้ว่าของเดิมพันข้างในคืออะไร เพื่อป้องกันไม่ให้ถูกตรวจสอบจากพวกตำรวจรับจ้างฝั่งสีเทาที่ตั้งแง่จะกวาดล้างสนามคู่แข่งให้สิ้นซากเพื่อดันตัวเองขึ้นอันดับหนึ่งของประเทศตลอดทางวิคเตอร์จับมือเมเบลไว้แน่นเพราะเธอสวมหมวกปิดหน้าไม่พอยังก้มหน้าเดินอีก จะกลัวใครเห็นนักหนา อารมณ์เขาค้างตั้งแต่เมื่อกี้ไม่พอยิ่งเห็นเธอทำแบบนี้แล้วยิ่งหงุดหงิดสองเท้าก้าวเดินเข้าห้องสี่เหลี่ยมชั้นบนสุดของสนามที่ไม่มีใครสามารถเข้าได้นอกจากแฝดนรกเพราะเขาทำระบบป้องกันสแกนนิ้วอย่างแน่นหนาไว้ แม้แต่เพื่อนจะเข้ามาต้องรอเขาอนุญาตก่อน “สวัสดีครับคนสวย” วาโยเอ่ยทักทายสาวคนข้างกายวิคเตอร์ “สวัสดีค่ะ” เมเบลโค้งหัวทักทายวาโยอย่างสุภาพอาจเพราะเจอกันครั้งแรกเลยทำตัวไม่ถูกก่อนหันมายกมือให้วินเซนต์ “ไง วินเซนต์” “ไง เมเบลคนสวยของวิน” “มึงรู้จักเมียกูตอนไหนวะ” วิคเตอร์มั่นใจว่าเขาไม่เ
ตอนที่ 5 เช็คของ Ncทั้งสองสบตากันอยู่นาน วิคเตอร์เห็นถึงสายตาที่ลังเลของเมเบลทำให้เขารู้สึกได้ว่าเธออาจจะเริ่มมีใจ เพียงแค่ไม่รู้ตัวเอง “วิคจะรู้ได้ยังไงว่าที่เบลพูดมาทั้งหมดคือความจริง” วิคเตอร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนลง มือหนาเกลี่ยปรอยผมที่ปรกอยู่ตามกรอบหน้าเธอ เมเบลเห็นอย่างนั้นเธอเริ่มคลายความกลัวออกจากใจปรับเปลี่ยนสายตายั่วยวนคนตรงหน้า “ลองเช็คดูสิ ว่ามันยังแน่นเหมือนเดิมหรือเปล่า” ไม่พูดเปล่า เธอจับมือของเขาแตะเนินช่วงล่างของตัวเอง มืออีกข้างเกลี่ยบนแผงอกแกร่ง “ก็ต้องแน่นอยู่แล้วเพราะของวิคใหญ่กว่าของมันแน่นอน” วิคเตอร์ไม่ยอมเหมือนกัน เขาจับมือที่แตะแผงอกลดลงมาลูบแก่นกายยักษ์ที่กำลังเริ่มผงาดแข็งตัวขึ้นผ่านใต้กางเกง “ใหญ่สู้ปากเบลได้หรอ? ” เมเบลเขย่งเท้าให้ตัวสูงพอที่จะกระซิบข้างหูของเขาได้ ประโยคท้าทายที่ออกจากปากของเธอทำเขาแทบบ้าความอดทนอดกลั้นขาดลงในชั่วพริบตา “แม่งเอ้ย!!!” พลั่ก! วิคเตอร์ผลักเมเบลลงบนโซฟาตัวโปรดก่อนร่างสูงโดดขึ้นคร่อมตัวเธอไว้ แขนแกร่งเท้าพนักโซฟากักตัวเธอไว้ไม่ให้หนี “อื้อ จุก แต่อยากจุกมากกว่านี้อ่ะ” เมเบลไม่เกรงกลัวเลยสักนิด เธอกัดริมฝีปากตัวเอง
ตอนที่ 4 เก็บความสงสัยไว้ “รอยนี้หรอ ไม่มีอะไร แมวไอ่เคนมันข่วนพี่อ่ะ” มือหนาชี้เข้าหัวไหล่ตัวเองก่อนเอ่ยบอกคนบนตักด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง เมเบลหรี่ตามองอย่างจับผิด “หรอคะ? ” “หนูไม่เชื่อพี่หรอ” “ไม่ได้บอกว่าไม่เชื่อค่ะ พี่ต้าร์หนูไว้ใจพี่นะคะ” เธอจับมือของเขาสอดนิ้วประสานกุมไว้แน่นบนตักตัวเอง “อย่าคิดมากเลย พี่รักหนูคนเดียว” คำพูดหว่านล้อมดวงตาสื่อความจริงใจการแสดงทั้งเพของต้าร์ล้วนทำให้เมเบลเชื่อได้ในพริบตา “ปากหวานจัง” ใบหน้าวานเอียงคอมองแฟนหนุ่ม “รู้ได้ยังไงครับ เด็กแถวนี้ยังไม่เคยชิมเลยนะ” มือหนาลูบแก้มบางของเธอก่อนมองแฟนสาวด้วยสายตาเสือร้ายที่จ้องตะครุบเหยื่อตรงหน้า “ก็…อื้อส์” ไม่ทันที่เมเบลจะตอบ ต้าร์คว้าคอเธอโน้มใกล้ใบหน้าเขาฉกจูบอันแสนหวาน นี่คงเป็นครั้งแรกตั้งแต่คบกันมาที่เขาได้ใกล้ชิดเธอมากขนาดนี้ เมเบลที่ตอนแรกเหมือนจะขัดขืนพอเริ่มปรับตัวได้เธอเคลิ้มตามเขาแต่กลับมีภาพใบหน้าของวิคเตอร์ฉายเข้ามาในหัวซะก่อน เธอจึงรีบผละตัวออก “นะ…หนูยังไม่พร้อม” “เราคบกันเข้าปีที่สามแล้วนะ” ต้าร์แสดงท่าทีอาการหัวเสียเล็กน้อย “รออีกหน่อยได้ไหมคะ? ” “โอเคครับพี่รอได้เพ
ตอนที่ 3 พยายามแสดงตัวตน“งั้นก็อย่าลืมนะว่าเรื่องของเรามันเริ่มต้นยังไง? ” “วิคไม่เคยลืมว่ามันจะเริ่มต้นยังไงแต่สิ่งที่เราทั้งสองทำมาตลอดสองปีที่ผ่านมามันก็ดีไม่ใช่หรอหรือที่วิคให้ยังไม่มากพอที่เบลจะยอมเลิกกับไอ่เหี้ยนั่น” “มันไม่เกี่ยวเลยว่าสิ่งที่เบลได้รับมันมากหรือน้อย แต่เบลรักพี่ต้าร์” เ
บทที่ 2จุดจำยอม ( อดีต ) หลังจากวันนั้นเมเบลก็ไม่ได้กลับไปที่สนามแข่งรถอีกเลย เธอกลัวจะเจอคนโรคจิตคนนั้น อีกอย่างเธอไม่ได้บอกเรื่องนี้กับใครเพราะไม่อยากให้ทุกคนเป็นห่วงยิ่งกับขิมไม่ควรที่จะรู้เด็ดขาด ในขณะที่เมเบลกำลังคิดอะไรเรื่อยเปื่อยอยู่นั้น กลับมีเสียงเรียกเข้าดังขึ้น ครืด ครืด… เสียงข้อค
ตอนที่ 1 จุดเริ่มต้น (อดีต) @ สนามแข่งรถ VV สนามแข่งรถแห่งใหม่ย่านเมืองกรุง สนามนี้พึ่งเปิดได้ไม่ถึงสัปดาห์กลับมีผู้คนมากมายเข้ามาประลองสนามกันอย่างล้นหลามทำให้เจ้าของอย่างแฝดนรกเป็นที่พอใจในธุรกิจตัวเองเป็นอย่างมาก “พวกมึงเก่งจังวะไอ่แฝด แม่งคนเต็มสนามทุกวัน” วาโยจ้องมองไปยังภาพหน้าจอที่กำลังฉ
บทนำคอนโดมิเนียมสุดหรูย่านใจกลางเมือง ภายในห้องตกแต่งสไตล์เรียบหรูธีมสีน้ำเงินเทาเฟอร์นิเจอร์ทุกอย่างเน้นทำจากหินวีเนียร์ เน้นความเรียบง่ายสบายตา ระเบียงข้างนอกมองออกไปเห็นวิวได้ทั่วทั้งเมือง “ไอ่ธามรีบยิงสิวะ!” เสียงเจ้าของห้องดังขึ้น ร่างชายหนุ่มวัยยี่สิบต้น ๆ นอนเล่นโทรศัพท์อยู่ที่โซฟากลางห้







