LOGINตอนที่ 5
เช็คของ Nc ทั้งสองสบตากันอยู่นาน วิคเตอร์เห็นถึงสายตาที่ลังเลของเมเบลทำให้เขารู้สึกได้ว่าเธออาจจะเริ่มมีใจ เพียงแค่ไม่รู้ตัวเอง “วิคจะรู้ได้ยังไงว่าที่เบลพูดมาทั้งหมดคือความจริง” วิคเตอร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนลง มือหนาเกลี่ยปรอยผมที่ปรกอยู่ตามกรอบหน้าเธอ เมเบลเห็นอย่างนั้นเธอเริ่มคลายความกลัวออกจากใจปรับเปลี่ยนสายตายั่วยวนคนตรงหน้า “ลองเช็คดูสิ ว่ามันยังแน่นเหมือนเดิมหรือเปล่า” ไม่พูดเปล่า เธอจับมือของเขาแตะเนินช่วงล่างของตัวเอง มืออีกข้างเกลี่ยบนแผงอกแกร่ง “ก็ต้องแน่นอยู่แล้วเพราะของวิคใหญ่กว่าของมันแน่นอน” วิคเตอร์ไม่ยอมเหมือนกัน เขาจับมือที่แตะแผงอกลดลงมาลูบแก่นกายยักษ์ที่กำลังเริ่มผงาดแข็งตัวขึ้นผ่านใต้กางเกง “ใหญ่สู้ปากเบลได้หรอ? ” เมเบลเขย่งเท้าให้ตัวสูงพอที่จะกระซิบข้างหูของเขาได้ ประโยคท้าทายที่ออกจากปากของเธอทำเขาแทบบ้าความอดทนอดกลั้นขาดลงในชั่วพริบตา “แม่งเอ้ย!!!” พลั่ก! วิคเตอร์ผลักเมเบลลงบนโซฟาตัวโปรดก่อนร่างสูงโดดขึ้นคร่อมตัวเธอไว้ แขนแกร่งเท้าพนักโซฟากักตัวเธอไว้ไม่ให้หนี “อื้อ จุก แต่อยากจุกมากกว่านี้อ่ะ” เมเบลไม่เกรงกลัวเลยสักนิด เธอกัดริมฝีปากตัวเอง นิ้วเรียวเกี่ยวขอบกางเกงของเขาดึงให้เข้าใกล้ตัวเธอมากขึ้น “ไปแดกอะไรมาว่ะ เร่าร้อนฉิบหาย” “ไม่รู้สิ แค่อยากไถ่โทษเรื่องหมั้นที่ทำให้คิดมาก” “ห่วงความรู้สึกวิคด้วยหรอ? ” ใบหน้าคมซุกเข้าคอขาวเนียน เสียงดังมากพอที่เธอจะได้ยินเสียงของเขา นิ้วเรียวลูบไล้ขาของเธอเล่น “นะ…นิดหน่อย…อื้อส์ ~ ” เมเบลเงยหน้ารับสัมผัสอันแสนเร่าร้อนของเขา เสียงครางของเธอยิ่งกระตุ้นอารมณ์เสือร้ายในตัววิคเตอร์มากขึ้น มือเลื่อนขึ้นบีบคอเธอ ลิ้นหนาทำหน้าที่ลากยาวจากติ่งหูผ่านแก้มเนียนก่อนประกบริมฝีปากบางเขากวาดชิมความหวานในโพรงปากของคนใต้ร่างตวัดลิ้นไปมาอย่างช่ำช่อง นานนับหลายนาทีกว่าเขาจะยอมปล่อยเธอเป็นอิสระเมเบลแทบจะสิ้นลมหายใจ ก็เอากันอยู่แทบทุกวัน นี่เขาไปตายอดตายอยากมาจากไหนกัน วิคเตอร์ผละใบหน้าออกจากเมเบล เขากระตุกยิ้มจ้องมองคนตรงหน้าที่นอนอ้าขาหายใจหอบเหนื่อย วิคเตอร์ไม่รอให้เธอเป็นอิสระได้นานมือหนาปลดเปลื้องเสื้อผ้าตัวเองและคนตรงหน้าโยนมันไปคนละทิศละทาง กว่าเมเบลจะรู้ตัวเธอก็เปลือยเปล่าต่อหน้าของเขาแล้ว ทั้งสองไม่ได้มีความอายต่อกันเลยสักนิด “วิคขา…เบาหน่อยสิ” เมเบลจับมือหนาแน่นก่อนใบหน้าหวานซบเข้ามือหนาอย่างออดอ้อน “เมื่อกี้ใครมันท้าทายวิคกัน” “เมีย วิคไง” นี่เป็นครั้งแรกที่คำว่าเมียออกจากปากของเมเบลนั่นแปลว่าเธอยอมรับว่าเขาเป็นผัวแล้ว แต่ถึงไม่ยอมยังไงก็จะยัดเยียดให้อยู่ดี วิคเตอร์ไม่รอช้าเข้าจูบเธออีกครั้ง มือบีบเคล้นเต้าทั้งสองข้างอย่างมันมือ เขาแทบจะอยากบีบให้มันแตกคามือเลยด้วยซ้ำ “อื้อส์~ วิค…เจ็บ อ่าส์ ~~” วิคเตอร์ไม่สนใจเสียงคนใต้ร่างแม้แต่น้อยวันนี้เขาขอทำตามใจตัวเองบ้างแล้วกันเรื่องที่ได้ยินเมื่อตอนเที่ยงทำเขาขวัญเสียไม่น้อยและเธอต้องใช้ร่างกายรับผิดชอบเขาเท่านั้น ร่างสูงผละจูบออกก่อนก้มลงดูดเต้าของเธอเหมือนเด็กน้อยหิวโซ น้ำลายเขาไหลลงผ่านเต้าลงมายังหน้าท้องของเมเบล “อื้อส์~ วิคขา เบลไม่ไหว” “ไม่ไหวก็ต้องทนวิคไม่ยอมให้เบลเสร็จคามือตัวเองหรอกนะ” วิคเตอร์ไม่พูดเปล่าดวงตาคมก้มมองนิ้วเธอที่กำลังสอดเข้าร่องรักตัวเองอยู่ เขาชักมือเธอออกทันที ปล่อยให้อารมณ์เมเบลค้าง “อีกแค่ อึก...นิดเดียว” เมเบลเอ่ยเสียงสั่น “ถ้าจะเสร็จกับนิ้วตัวเองจะมีผัวไว้ทำไม” วิคเตอร์คำรามเสียงดัง การที่เธอใช้นิ้วช่วยตัวเองขณะที่เขากำลังเล้าโลมให้ เหมือนกับเป็นการเหยียดหยามเขาทางอ้อม “ก็ใส่เข้ามาสิ!” เมเบลแทนที่จะสำนึกเธอกลับตะคอกคืนใส่เขา อารมณ์ที่พลุ่งพล่านเมื่อถูกขัดใจ วิคเตอร์รับรู้ได้ถึงความทรมานของคนใต้ร่าง ใบหน้าคมกระตุกยิ้มมุมปาก. ร่างสูงถอยตัวเองนั่งคุกเข่าลงบนพื้นห้องจับขาเธออ้าออกกว้างมุดหน้าลงไปปรนเปรอให้เธอทันที “อื้อส์~ วิคขา ตรงนั้นอ่าส์~~ ” เมเบลร่อนเอวแอ่นรับความเสียวมือบางกดหัวเขาไว้แน่น วิคเตอร์ยังคงละเลงลิ้นกับร่องสาวของเธอ นิ้วแกร่งชักเข้าออกเหมือนทุกครั้ง จนในที่สุดเธอก็เสร็จคาปากของเขา “เลียเก่งเหมือนเดิม” “ทำให้วิคหน่อยครับ” วิคเตอร์ขึ้นคร่อมตรงหน้าเธอ มือหนาจับพนักพิงโซฟาไว้แน่น ก่อนชักรูดแก่นกายสองสามครั้งต่อหน้าเธอเมเบลจ้องมองเจ้าโลกนั่นแทบจะทิ่มหน้าเธอแล้ว เมเบลขยับตัวขึ้นเล็กน้อยให้อยู่ในท่าที่พอดี มือเล็กเอื้อมจับอย่างชินมือ ลิ้นเรียวร้อน ๆ แตะบนหัวเรียกความเสียวให้ วิคเตอร์ไม่น้อย เขากำมือแน่นจนเส้นเลือดปูดขึ้นแขน “ซิ้ด!!! เอาเข้าปากสิเบล” เมเบลทำตามคำสั่งของเขาอย่างว่าง่าย เธอไม่ขัดขืน ริมฝีปากบางครอบแก่นกายเขาจนเกือบมิด มือยังคงชักขึ้นลง เธอทำแบบนี้อยู่นานเกือบสิบนาที จนวิคเตอร์เริ่มไม่ไหวมือหนาสอดเข้ากลุ่มผมสวย เขาล็อกคอเธอไว้แน่นกระแทกเข้าออกไม่ยั้ง ปล่อยให้น้ำตาเธอไหลออกหางตาก่อนปล่อยน้ำรักคาปากเธอในที่สุด เมเบลกลืนมันลงคอ “วิคขอโทษ” มือหนาเกลี่ยน้ำตาเธอออกจากใบหน้า “ไม่เป็นไร เบลชอบ” “ยั่วจริง ๆ ” วิคเตอร์ยกยิ้ม มือหนาหยิกแก้มเธออย่างเอ็นดู “เอากันเถอะ” ครืด ครืด ครืด เสียงเรียกเข้าจากวินเซนต์ที่ไม่รู้จังหวะเวลา มือหนาเอื้อมกดตัดสายทันที ก่อนโน้มตัวเข้าหาเมเบล ครืด ครืด ครืด เสียงเรียกเข้าจากวาโย ร่างสูงผละตัวออกก่อหันมามองเมเบล เธอพยักหน้าลงเชิงบอกว่า รับเถอะ มือหนากดรับสายแต่ไม่ลืมที่จะคว้าเมเบลเขามากอดแน่น (มีเหี้ยอะไร ใครตาย ไอ่วิน ไอ่โย ไอ่แฟร้งค์ หรือไอ่ธาม) (เดี๋ยว ๆ มึงใจเย็นก่อนให้กูพูดบ้าง) (ว่ามา) (มีคนอยากประลองสนามมันจะเดิมพันเป็นอาวุธสงครามซึ่งกูคิดว่าต้องมีการโกงเกิดขึ้นเข้ามาดูหน่อยสิ เรื่องตรวจสอบรถมึงแม่นกว่ากู กลัวพลาดว่ะ) (เออ) (พาคนข้าง ๆ มาด้วยสิ ไอ่แฟร้งค์กับไอ่ธามไม่อยู่) (เออ) ถึงแฝดน้องไม่บอกวิคเตอร์ก็ตั้งใจพาเธอไปสนามแข่งอยู่แล้ว ร่างสูงหันกลับมามองร่างบางที่นอนหอบหายใจอยู่บนเตียงด้วยความหงุดหงิด แม้จะรีบแค่ไหนแต่ก็ไม่ลืมที่จะระเริงรักบนเตียงให้เสร็จก่อน วิคเตอร์ยกยิ้มพลางคิดในใจ น้ำเดียวก็เอาวะ ค่อยกลับมาต่อตอนที่ 9 จังหวะนรก หนึ่งสัปดาห์ผ่านไป@ คอนโดของเมเบล (เบลลูก เทอมหน้าน้องอัยจะไปเรียนภาคฤดูร้อนที่ออสเตรเลีย) (พูดมาเถอะค่ะ) (หนูหาเงินจ่ายค่าเทอมเองไปก่อนนะ พ่อต้องเก็บเงินไว้ให้น้อง) ร่างบางของเจ้าของห้องนอนแผ่นอยู่บนพื้น แขนแกร่งก่ายหน้าผากอย่างคิดไม่ตก เธอเอาแต่นึกถึงคำพูดของคนเป็นพ่อที่โทรมาเมื่อตอนเช้าคำว่าน้องที่เขาพูดถึงคือลูกติดเมียใหม่ มันสำคัญกว่าลูกแท้ ๆ แบบเธอไปได้ยังไงกันแม้จะน้อยใจยังไงแต่ก็ไม่อาจที่จะตัดขาดกับพ่อได้เพราะบ้านหลังนั้นเป็นบ้านของแม่และเป็นที่ที่เธอควรอยู่ครอบครองเป็นเจ้าของเพียงคนเดียวเท่านั้น “เหลือไม่ถึงแสนจะพอถึงปีสี่ไหมเนี่ย” ดวงตากลมจ้องมองตัวเลขในบัญชีที่มีเงินเก็บทั้งหมดแค่หลักหมื่นยังไงก็คงไม่พอต่อค่าเทอมอีกหลายเทอมเป็นแน่เพราะตอนนี้เธอไม่มีรายได้จากไหนเลยหลังจากเกิดเรื่องวันนั้นเมเบลก็ไม่ได้ติดต่อวิคเตอร์อีกเลยเพราะเขาจำกัดข้อความเธอทุกช่องทางเงินที่เขาเคยให้แลกค่าทำความสะอาดห้องรายวันก็ไม่ได้มาเป็นอาทิตย์แล้วแถมความสัมพันธ์ดูใกล้จะจบสิ้นดี เห็นอย่างนั้นเธอรีบค้นหางานในโทรศัพท์ทันที@ BOOMPUBเมเบลเดินมาหยุดอยู่หน้าผับแห่งหนึ่งซึ่งมั
ตอนที่ 8 รู้ว่าเจ็บแต่ไม่ปล่อย@ คอนโดขิม เมเบลแบกร่างเดินโซซัดโซเซขึ้นมายังหน้าห้องของขิมเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวที่รู้ทุกแทบจะทุกเรื่องในชีวิตของเธอยกเว้นเรื่องของวิคเตอร์มือเล็กเคาะประตูสองสามที ประตูถูกเปิดแต่คนที่เปิดนั้นไม่ใช่ขิมเพื่อนเธอแต่อย่างใดเขาคืออัคคีเพื่อนในกลุ่มและหนึ่งในสมาชิกนิลกาฬร่างสูงอยู่ในสภาพเปลือยท่อนบนดูก็รู้ว่าพวกมันคงมานั่งทำโปรเจ็คห้องขิมอีกเช่นเคย “เอ้า! ไอ่เบล มาไงวะ” อัคคีเอ่ยถามด้วยความประหลาดใจเวลานี้ เมเบลควรจะอยู่ห้องเพราะปกติเธอแทบจะไม่ออกไปไหนเลย “ขอเข้าไปหน่อย” เธอเอ่ยเสียงเบาก่อนเดินแทรกตัวเข้าห้อง “ไงเบล หายตัวไปเลยนะคนสวย” “จริง เจ้านายมึงใช้งานหนักขนาดนั้นเลยหรอวะ? ” “ขิมล่ะ? ” เมเบลไม่ได้ตอบคำถามธันวาแต่เธอกลับสำรวจรอบห้องเพื่อมองหาขิม “มันเก็บของอยู่ในห้อง” ภีมชี้ไปทางประตูห้องนอน ขิมไม่ตอบเดินเปิดประตูเข้าไปทันที พร้อมกดล็อกประตูไม่ให้ใครเข้า ขิมที่นั่งเก็บเสื้อผ้าเข้าตู้เธอเพียงได้ยินเสียงเปิดประตูไม่ได้หันมองคนที่มาใหม่ว่าเป็นใคร “กูบอกว่าจะเก็บของ อย่ากวน” “บะ…เบลเอง” เบลเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่น “เบล” ขิมหันไปมองต้นเสียง เธ
ตอนที่ 7 นอกใจเหมือนกันเมเบลเดินลงมายังหน้าประตูทางเชื่อมเข้าตัวสนามสายตาหวานกวาดมองบรรยากาศรอบ ๆ โดยที่ไม่รู้ว่ามีลูกน้องของวิคเตอร์เดินตามอยู่ไม่ห่างวิคเตอร์กับวินเซนต์เก่งมากที่อายุแค่นี้แต่บริหารสนามได้จนติดอันดับของประเทศ ในขณะที่กำลังเชยชมวิคเตอร์อยู่นั้นสายตาดันสะดุดเข้ากับร่างชายหญิงคู่หนึ่งที่กำลังนัวเนียกันอยู่ข้างกำแพงมองแวบแรกเมเบลจำแผ่นหลังที่คุ้นเคยนั้นได้เป็นอย่างดี มือของผู้ที่ขึ้นชื่อว่าแฟนกำลังลูบไล้เอวบางของคนอื่นเมเบลเบิกตากว้างอย่างไม่เชื่อสายตาก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเหมือนคนจะร้องไห้ ผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงนั้นคือคนเดียวกับที่เธอเคยเจอที่คอนโดเขา “พะ…พี่ต้าร์กับผู้หญิงคนนั้น” ขาเรียวไม่มีแม้แต่แรงที่จะก้าว เธอได้แต่ยืนมองอยู่ตรงนั้นทั้งน้ำตาฝ่ามือหนาของใครสักคนเอื้อมมาบังตาไม่ให้เธอเห็นอะไรมากกว่านี้ “ถ้าเห็นแล้วเจ็บก็อย่ามอง” วิคเตอร์อุ้มเมเบลขึ้นมาบนห้องพักส่วนตัวของเขาแม้ในใจเขาจะรู้สึกดีใจที่เมเบลได้รู้ความจริงสักทีแต่ก็ไม่สบายใจที่เห็นเธอนั่งนิ่งเหมือนรูปปั้นน้ำแข็ง ไร้รอยยิ้มบนใบหน้าสิ่งที่น่าแปลกคือเมเบลยืนนิ่งน้ำตาไหลเพียงเท่านั้น ไม่มีเสียง
ตอนที่ 6 คำถามของวินเซนต์@ สนามแข่งรถ VV สนามแข่งรถแห่งใหญ่ในระดับเบอร์ต้นของประเทศ ซึ่งวันนี้ผู้คนค่อนข้าง คึกคักกว่าปกติ เนื่องจากมีเดิมพันนัดสำคัญ กับของเดิมพันที่มีมูลค่ามหาศาลจะมีเพียงแค่นักแข่งกับทีมของบริหารของเจ้าของสนามเท่านั้นที่จะรู้ว่าของเดิมพันข้างในคืออะไร เพื่อป้องกันไม่ให้ถูกตรวจสอบจากพวกตำรวจรับจ้างฝั่งสีเทาที่ตั้งแง่จะกวาดล้างสนามคู่แข่งให้สิ้นซากเพื่อดันตัวเองขึ้นอันดับหนึ่งของประเทศตลอดทางวิคเตอร์จับมือเมเบลไว้แน่นเพราะเธอสวมหมวกปิดหน้าไม่พอยังก้มหน้าเดินอีก จะกลัวใครเห็นนักหนา อารมณ์เขาค้างตั้งแต่เมื่อกี้ไม่พอยิ่งเห็นเธอทำแบบนี้แล้วยิ่งหงุดหงิดสองเท้าก้าวเดินเข้าห้องสี่เหลี่ยมชั้นบนสุดของสนามที่ไม่มีใครสามารถเข้าได้นอกจากแฝดนรกเพราะเขาทำระบบป้องกันสแกนนิ้วอย่างแน่นหนาไว้ แม้แต่เพื่อนจะเข้ามาต้องรอเขาอนุญาตก่อน “สวัสดีครับคนสวย” วาโยเอ่ยทักทายสาวคนข้างกายวิคเตอร์ “สวัสดีค่ะ” เมเบลโค้งหัวทักทายวาโยอย่างสุภาพอาจเพราะเจอกันครั้งแรกเลยทำตัวไม่ถูกก่อนหันมายกมือให้วินเซนต์ “ไง วินเซนต์” “ไง เมเบลคนสวยของวิน” “มึงรู้จักเมียกูตอนไหนวะ” วิคเตอร์มั่นใจว่าเขาไม่เ
ตอนที่ 5 เช็คของ Ncทั้งสองสบตากันอยู่นาน วิคเตอร์เห็นถึงสายตาที่ลังเลของเมเบลทำให้เขารู้สึกได้ว่าเธออาจจะเริ่มมีใจ เพียงแค่ไม่รู้ตัวเอง “วิคจะรู้ได้ยังไงว่าที่เบลพูดมาทั้งหมดคือความจริง” วิคเตอร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนลง มือหนาเกลี่ยปรอยผมที่ปรกอยู่ตามกรอบหน้าเธอ เมเบลเห็นอย่างนั้นเธอเริ่มคลายความกลัวออกจากใจปรับเปลี่ยนสายตายั่วยวนคนตรงหน้า “ลองเช็คดูสิ ว่ามันยังแน่นเหมือนเดิมหรือเปล่า” ไม่พูดเปล่า เธอจับมือของเขาแตะเนินช่วงล่างของตัวเอง มืออีกข้างเกลี่ยบนแผงอกแกร่ง “ก็ต้องแน่นอยู่แล้วเพราะของวิคใหญ่กว่าของมันแน่นอน” วิคเตอร์ไม่ยอมเหมือนกัน เขาจับมือที่แตะแผงอกลดลงมาลูบแก่นกายยักษ์ที่กำลังเริ่มผงาดแข็งตัวขึ้นผ่านใต้กางเกง “ใหญ่สู้ปากเบลได้หรอ? ” เมเบลเขย่งเท้าให้ตัวสูงพอที่จะกระซิบข้างหูของเขาได้ ประโยคท้าทายที่ออกจากปากของเธอทำเขาแทบบ้าความอดทนอดกลั้นขาดลงในชั่วพริบตา “แม่งเอ้ย!!!” พลั่ก! วิคเตอร์ผลักเมเบลลงบนโซฟาตัวโปรดก่อนร่างสูงโดดขึ้นคร่อมตัวเธอไว้ แขนแกร่งเท้าพนักโซฟากักตัวเธอไว้ไม่ให้หนี “อื้อ จุก แต่อยากจุกมากกว่านี้อ่ะ” เมเบลไม่เกรงกลัวเลยสักนิด เธอกัดริมฝีปากตัวเอง
ตอนที่ 4 เก็บความสงสัยไว้ “รอยนี้หรอ ไม่มีอะไร แมวไอ่เคนมันข่วนพี่อ่ะ” มือหนาชี้เข้าหัวไหล่ตัวเองก่อนเอ่ยบอกคนบนตักด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง เมเบลหรี่ตามองอย่างจับผิด “หรอคะ? ” “หนูไม่เชื่อพี่หรอ” “ไม่ได้บอกว่าไม่เชื่อค่ะ พี่ต้าร์หนูไว้ใจพี่นะคะ” เธอจับมือของเขาสอดนิ้วประสานกุมไว้แน่นบนตักตัวเอง “อย่าคิดมากเลย พี่รักหนูคนเดียว” คำพูดหว่านล้อมดวงตาสื่อความจริงใจการแสดงทั้งเพของต้าร์ล้วนทำให้เมเบลเชื่อได้ในพริบตา “ปากหวานจัง” ใบหน้าวานเอียงคอมองแฟนหนุ่ม “รู้ได้ยังไงครับ เด็กแถวนี้ยังไม่เคยชิมเลยนะ” มือหนาลูบแก้มบางของเธอก่อนมองแฟนสาวด้วยสายตาเสือร้ายที่จ้องตะครุบเหยื่อตรงหน้า “ก็…อื้อส์” ไม่ทันที่เมเบลจะตอบ ต้าร์คว้าคอเธอโน้มใกล้ใบหน้าเขาฉกจูบอันแสนหวาน นี่คงเป็นครั้งแรกตั้งแต่คบกันมาที่เขาได้ใกล้ชิดเธอมากขนาดนี้ เมเบลที่ตอนแรกเหมือนจะขัดขืนพอเริ่มปรับตัวได้เธอเคลิ้มตามเขาแต่กลับมีภาพใบหน้าของวิคเตอร์ฉายเข้ามาในหัวซะก่อน เธอจึงรีบผละตัวออก “นะ…หนูยังไม่พร้อม” “เราคบกันเข้าปีที่สามแล้วนะ” ต้าร์แสดงท่าทีอาการหัวเสียเล็กน้อย “รออีกหน่อยได้ไหมคะ? ” “โอเคครับพี่รอได้เพ
ตอนที่ 3 พยายามแสดงตัวตน“งั้นก็อย่าลืมนะว่าเรื่องของเรามันเริ่มต้นยังไง? ” “วิคไม่เคยลืมว่ามันจะเริ่มต้นยังไงแต่สิ่งที่เราทั้งสองทำมาตลอดสองปีที่ผ่านมามันก็ดีไม่ใช่หรอหรือที่วิคให้ยังไม่มากพอที่เบลจะยอมเลิกกับไอ่เหี้ยนั่น” “มันไม่เกี่ยวเลยว่าสิ่งที่เบลได้รับมันมากหรือน้อย แต่เบลรักพี่ต้าร์” เ
บทที่ 2จุดจำยอม ( อดีต ) หลังจากวันนั้นเมเบลก็ไม่ได้กลับไปที่สนามแข่งรถอีกเลย เธอกลัวจะเจอคนโรคจิตคนนั้น อีกอย่างเธอไม่ได้บอกเรื่องนี้กับใครเพราะไม่อยากให้ทุกคนเป็นห่วงยิ่งกับขิมไม่ควรที่จะรู้เด็ดขาด ในขณะที่เมเบลกำลังคิดอะไรเรื่อยเปื่อยอยู่นั้น กลับมีเสียงเรียกเข้าดังขึ้น ครืด ครืด… เสียงข้อค
ตอนที่ 1 จุดเริ่มต้น (อดีต) @ สนามแข่งรถ VV สนามแข่งรถแห่งใหม่ย่านเมืองกรุง สนามนี้พึ่งเปิดได้ไม่ถึงสัปดาห์กลับมีผู้คนมากมายเข้ามาประลองสนามกันอย่างล้นหลามทำให้เจ้าของอย่างแฝดนรกเป็นที่พอใจในธุรกิจตัวเองเป็นอย่างมาก “พวกมึงเก่งจังวะไอ่แฝด แม่งคนเต็มสนามทุกวัน” วาโยจ้องมองไปยังภาพหน้าจอที่กำลังฉ
บทนำคอนโดมิเนียมสุดหรูย่านใจกลางเมือง ภายในห้องตกแต่งสไตล์เรียบหรูธีมสีน้ำเงินเทาเฟอร์นิเจอร์ทุกอย่างเน้นทำจากหินวีเนียร์ เน้นความเรียบง่ายสบายตา ระเบียงข้างนอกมองออกไปเห็นวิวได้ทั่วทั้งเมือง “ไอ่ธามรีบยิงสิวะ!” เสียงเจ้าของห้องดังขึ้น ร่างชายหนุ่มวัยยี่สิบต้น ๆ นอนเล่นโทรศัพท์อยู่ที่โซฟากลางห้







