ตอนที่ 2 คนใจร้าย

“ฮึก ฮึก ฮือ”

 น้ำฟ้าสะอื้นในอก เสตามองเพดาน มือสองข้างกำแน่นชื้นไปด้วยเหงื่อ มองเขาอย่างตัดพ้อ นี่หรอผู้ชายที่เป็นรักครั้งแรก นี่หรอผู้ชายที่ยอมมอบกายให้เขา เธอควรคิดได้ตั้งนานแล้วน้ำฟ้าว่าเธอไม่คู่ควรกับเขา น้ำฟ้ายัยคนโง่เง่า ตะโกนด่าตัวเองในใจอย่างกล่ำกลืน

"มองอะไร ออกไปได้แล้ว!"

เสือเปิดเปลือกตาขึ้น เห็นยัยดำจ้องอยู่ ก็อารมณ์เสียทันที เขาไม่เสียสายตาไล่มองผู้หญิงตรงหน้าด้วยซ้ำ ผิวดำแดด หยาบกร้าน แค่คิดก็โมโหตัวเอง เมื่อคืนถ้าไม่เพราะยาบ้านั่นเขาคงเอาไม่ลง

“ฮึก นะนายจะไม่ใจร้ายเกินไปหรอ ยังไงฉันกะก็ ฮึก เป็นของนายละแล้วนะ ฮือ ฮึก”

ตากลมสวยเอ่อไปด้วยน้ำตาจนสายตาที่พยายามจ้องมองชายที่ตนยินดีมอบกายมอบใจให้นั้นจะพ่นวาจาทำร้ายจิตใจเธอได้ขนาดนี้ น้ำฟ้าพยายามเค้นเสียงที่แหบแห้งของตนออกมาด้วยความยากลำบาก

 "ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องหรอว่ะ ห่ะ!"

มือหนาคว้ามือบางมากำแน่นด้วยความโมโหที่ต้องพูดหลายรอบกับคนที่ไม่อยากเสวนาด้วย แถมเสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นของเธอยังทำให้เขานั้นหงุดหงิดเป็นอย่างมาก

"ปล่อยนะ! เจ็บ ปล่อยๆ"

ร่างบางหน้าเหยเก มือบางอีกข้างพยายามแกะมือหนาที่กำแน่นที่ข้อมือบางออก

"หึ คิดว่าฉันอยากแตะต้องตัวเธอหรอว่ะ หึ "

ดวงตากลมโตจ้องร่างหนาอย่างผิดหวัง ไม่มีแม้คำพูดดี ๆ ที่มีให้กัน ไม่มีเหมือนในนิยายที่เคยอ่าน ที่นางเอกเสียตัวให้พระเอกแล้วพระเอกจะรับผิดชอบนางเอกด้วยการแต่งงาน หึ น้ำฟ้าคนโง่ นี่มันโลกความจริง พระเอกในนิยายจะมามีอยู่ในความเป็นจริงได้ยังไง มองเขาให้พอ มองคนที่ดูถูกเธอ ย่ำยีเธอ ด่าเธอเหมือนไม่มีหัวใจ มองให้พอแล้วเลิกโง่งมสักที

"ทำไม จ้องฉันทำไม คิดว่าฉันจะรับผิดชอบหรอ ฝันไปเถอะ อ้อหวังว่าสีจากตัวเธอคงไม่ตกใส่ที่นอนฉันนะ"

ไร้ซึ่งเสียงโต้ตอบจากคนตัวเล็ก มีเพียงเสียงสะอื้นน้อย ๆ ที่ลอยออกมาให้ได้ยิน น้ำฟ้าจ้องมองคนตัวโตด้วยสายตาตัดพ้ออย่างเจ็บใจ

"ทำไมห่ะ จ้องหน้าทำไม รีบเก็บเสื้อผ้าเน่า ๆ ของเธอแล้วเอาเงินไปซะ" ร่างหนาผลักร่างบางล้มลงกับพื้นอย่างหงุดหงิด

ปัง!!!

เสียงปิดประตูแรงตามอารมณ์ของผู้ปิดมัน ตามมาด้วยเสียงตะโกนสั่งลูกน้องอย่าฉุนเฉียว

"เก็บที่นอน หมอน ผ้าห่ม ไปทิ้งให้หมดเลยนะ เสนียดเต็มห้อง หึ!"

"ครับ คุณเสือ"

เคนก้มหน้ารับคำเจ้านายหนุ่ม น่าสงสารผู้หญิงคนนั้นจริง ๆ นี่แหละน๊าไม่สวยแถมไม่เจียม เฮ้อ เลยเจอแบบนี้ คงเข็ดอีกนาน

"ฮึก ฮึก ฮือ ฮึก ๆ "

 ด้านในห้องนอน เสียงร้องให้ดังระงม เมื่อได้ยินถ้อยคำทำร้ายจิตใจ อกบางสะท้อนขึ้นลงอย่างหน้าสงสาร เพราะกลั้นสะอื้น มือบางเก็บเสื้อมาใส่ด้วยมือสั่นเทา มันขาดวิ่นหมดเลย ฮึก ๆ ชั่งเหมือนใจเธอตอนนี้เหลือเกิน แหวะหวะไม่ต่างจากชุดนี้ มือสั่นเทาคว้าชุดมาใส่ มือบางกำชุดปิดเนื้อหนังไม่ให้น่าเกลียดไปมากกว่านี้

"โอ๊ย ซี๊ดด"

เจ็บ! ความรู้สึกแรกที่ลุกก้าวขาเดิน เจ็บแก่นกลางสาวแทบเดินไม่ได้ ทั้งเจ็บทั้งแสบ ร่างบางลุกด้วยความทุลักทุเล พลันหางตาเสไปเงินธนบัตรสีแดง 1 ใบ น้ำใสไหลพรั่งพรูจากตากลมโตเหมือนทำนบแตก

"ฮึก ฮึก ฮือ ฮือ ฮึก สูด! หือ"

มือบางคว้าหยิบธนบัตรมากำไว้แน่น ได้ในเมื่อเค้ากล้าตีราคาเธอแค่ 100 บาท เธอก็จะเก็บมันไว้เพื่อเตือนใจตัวเอง ร่างบางก้าวออกไปจากห้องด้วยขาสั่นเทา ทุกก้าวที่เดินช่างเจ็บปวดเหลือเกิน เจ็บ มือบางเกาะผนังพยุงตัวเองเพื่อให้พ้นจากสถานที่เลวร้ายนี่ให้พ้น ๆ

"ฮัลโหล แพรว ฮึ สูด! "

"ยัยน้ำฟ้า แกไปไหนมาห่ะ ฉันโทรหาแกทั้งคืนเลยนะ แกรู้มั้ย ฉันเป็นห่วงแกแทบแย่"

"แพรว ฮึก หึ มารับฉันได้มั้ย ฮึก ที่ผับ L ฮึก ขะขอร้อง "

น้ำฟ้าขอร้องลูกน้องเขานั่งรอเพื่อนอยู่ข้างใน มันสว่างแล้ว เธอไม่กล้าออกรอเพื่อนข้างนอกสภาพนี้ ดีที่ลูกน้องเขายังพอมีน้ำใจอยู่บ้าง ให้เธอนั่งรอได้ แต่ให้นั่งหลบ ๆ มุมเอา หากเขากลับเข้ามาเห็นเธอเข้า เดี๋ยวจะโมโหอีก

"ฮึก อึบ สูด! ฮึบ"

 ร่างบางพยายามกลั้นเสียงร้อง แต่น้ำตามันไหลพรั่งพรูออกมามากมาย มือบางพยายามปัดเช็ดออกเท่าไหร่ก็ไม่หมด จะไหลออกมาประจานตัวเองทำไม หยุดไหลได้แล้วน้ำตาบ้า ร่างบางตะโกนด่าตัวเองในใจ ไหล่บางสั่่นเทาอย่างหน้าสงสาร