CHAPTER SIX

THIRD PERSON:

Hingal na hingal at halos mawalan ng hininga sa pagmamadali si Sera habang mabilis na tumatakbo patungo sa St. Catherine Medical Center. Hindi na niya alintana ang pagod at pananakit ng kanyang mga binti. Ang mahalaga sa kanya ay makarating agad sa ospital.

Mahigpit niyang hawak ang kanyang bag habang patuloy ang pagtakbo. Halos lumundag ang kanyang puso sa kaba at pag-aalala sa bawat segundong lumilipas.

Nang marating niya ang entrada ng ospital, napahinto siya sandali upang habulin ang kanyang hininga. Mabilis na tumaas-bumaba ang kanyang dibdib habang pinapahid ang mga butil ng pawis sa kanyang noo.

Ngunit kahit halos hindi na siya makahinga, muli siyang nagmamadaling tumakbo papasok sa loob ng ospital, desperadong makita ang kalagayan ni Liam.

Pagdating niya sa Emergency Room, agad niyang hinanap si Alex.

Nakita niya itong nakaupo sa labas ng ER habang nakayuko.

"Alex...!"

Halos wala nang lakas ang boses ni Sera.

Agad siyang lumapit sa kaibigan niya.

"N-Nasaan si Liam?"

Mahina lamang na itinuro ni Alex ang pintuan ng Emergency Room.

"Nasa loob pa siya. Kasama niya si Dr. Gabriel."

Parang biglang nawala ang lahat ng lakas ni Sera. Hindi na niya alam kung paano haharapin ang takot na unti-unting sumisikip sa kanyang dibdib. Ang mahalaga sa kanya ay maligtas si Liam.

Mahigpit niyang pinagtagpo ang kanyang mga palad habang nakayuko sa upuan sa labas ng Emergency Room. Halos mabasag ang kanyang puso sa sobrang pag-aalala sa bawat minutong lumilipas.

Nang tuluyang pumatak ang kanyang mga luha, napapikit siya at pilit na nilabanan ang takot na bumabalot sa kanyang isipan. Mabilis na tumaas-bumaba ang kanyang dibdib habang pinipigilan ang paghikbi.

Ngunit kahit pakiramdam niya ay unti-unti nang nawawala ang kanyang pag-asa, patuloy pa rin siyang nagdarasal. Desperado siyang humihingi ng himala para sa kapatid na siyang natitira niyang pamilya.

Mahigpit na pinagtagpo ni Sera ang kanyang mga palad habang walang tigil ang pag-agos ng kanyang mga luha. Hirap na hirap siyang huminga dahil sa matinding pag-iyak at paghagulgol. Halos hindi na niya mabigkas nang maayos ang bawat salita dahil sa pagsikip ng kanyang lalamunan.

"Ma-hal na Panginoon..."

Napasinghap siya at mariing pumikit.

"H-Huwag Ninyo pong kunin ang kapatid ko..."

"Siya... siya na lang po ang natitira kong pamilya..."

Napahikbi siya nang malakas habang nanginginig ang kanyang mga balikat.

"A-Ako na lang po..."

"Ako na lang ang pahirapan Ninyo..."

"B-Basta huwag lang po ang kapatid ko..."

Tuluyan na siyang napayuko habang humahagulhol.

"Please, Lord..."

"Huwag Ninyo po siyang kunin sa akin..."

"Hindi ko po kakayaning mawala siya..."

Tahimik na umiiyak na lang na pinagmamasdan ni Alex ang kanyang matalik na kaibigan. 

Hindi niya alam kung ilang beses na niyang nakita ang dalaga sa ganoong kalagayan. Palaging pagod ang katawan dahil sa walang tigil na pagtatrabaho mula madaling-araw hanggang hatinggabi. Palaging puyat. Palaging umiiyak kapag wala nang ibang nakakakita.

Ngunit sa tuwing nasa harap nito si Liam, agad nitong itinatago ang lahat ng sakit at pagod. Pinipilit nitong ngumiti. Pinipilit nitong magpakatatag. Pinipilit nitong ipakita na kaya pa nito kahit unti-unti na itong nauubos.

Bilang matalik na kaibigan, awang-awa na si Alex kay Sera. Alam niyang sobra-sobra na ang mga sakripisyong ginagawa nito para sa kapatid. Ngunit sa kabila ng lahat ng paghihirap, patuloy pa rin itong lumalaban at hindi sumusuko, handang gawin ang lahat upang mabigyan si Liam ng pagkakataong mabuhay at magkaroon ng magandang kinabukasan.

Unti-unti nang nadudurog ang puso ni Alex. Araw-araw niyang nasasaksihan kung paano unti-unting inuubos ng buhay ang dalagang nasa kanyang harapan. Wala siyang magawa kundi panoorin si Sera na pilit na lumalaban para sa kapatid habang unti-unti namang nauubos ang sarili nito.

Tahimik siyang lumapit at marahang naupo sa tabi ni Sera. Hindi siya agad nagsalita. Sa halip, dahan-dahan niyang niyakap ang nanginginig nitong mga balikat. Ramdam niya ang mabilis na paghinga ni Sera at ang desperado nitong pagpigil sa sarili na tuluyang bumigay.

"Shhh..." mahina niyang bulong.

"Magiging okay din si LIam..."

"Magiging okay din ang lahat."

Parang iyon lamang ang hinihintay ni Sera. Bigla itong napayakap nang mahigpit kay Alex habang tuluyan nang bumibigay ang matagal nitong pinipigilang emosyon.

"Al-Alex..."

Basag na basag ang boses nito dahil sa walang tigil na pag-iyak.

"N-Natatakot na ako..."

"Hindi ko na alam ang gagawin ko..."

"P-Paano kung..."

Naputol ang kanyang sasabihin nang muling sumikip ang kanyang lalamunan.

"Paano kung mawala siya sa akin?"

Tuluyan na siyang humagulgol. Mahigpit niyang kinuyom ang damit ni Alex habang walang tigil ang pag-agos ng kanyang mga luha. Halos madurog ang puso niya sa sobrang sakit habang iniisip ang posibilidad na mawala ang nag-iisang pamilyang mayroon siya.

"Hindi ko kayang makita siyang nahihirapan..."

Patuloy lamang sa pag-iyak si Sera sa mga bisig ng kanyang kaibigan. Samantala, sa kabilang panig ng pintuan ng Emergency Room, tahimik na ipinaglalaban ng walong taong gulang na si Liam ang pinakamahalagang laban sa kanyang buhay.

****

THIRD PERSON:

Pumasok si Lauren sa silid at naabutan niya si Damian na nakaupo habang hinihilot ang noo nito. Halatang stressed at pagod na pagod ito sa maghapong trabaho bilang isang CEO. Napangisi siya habang pinapanood ang lalaki.

Nang iangat ni Damian ang tingin sa kanya, nagpakawala si Lauren ng isang kakaiba at mapang-akit na ngiti. Dahil maikli lang ang suot niyang skirt at halter sando, madali niyang idinalos pababa ang kanyang panty at hinayaan itong mahulog sa sahig.

Tiningnan siya ni Damian mula ulo hanggang paa, at isang kakaibang ngisi ang sumilay sa mga labi nito bilang tugon sa kanyang pang-aakit. Habang pinapanatili ang mapang-akit na tingin sa lalaki, dahan-dahan siyang lumapit dito. Walang pag-aalinangan siyang humakbang at sumakay upang kumandong sa kandungan nito.

Habang nakakandong kay Damian ay nagsimula na siyang kumilos at gumiling. Subalit sa kabila ng posisyon nila, ramdam pa rin ni Lauren ang kawalan ng gana ng lalaki. Kahit ganoon, pinilit pa rin ng dalaga na painitin ang natutulog nitong pagnanasa.

"Ooohhh... Damian... ohhh!" mapanghamong ungol ni Lauren habang patuloy sa paggiling. Sa bawat mariing pagkilos, ramdam na ramdam na niya ang nagbabagang kahandaan ni Damian sa ilalim niya. Subalit sa kabila ng pisikal na reaksyon ng lalaki, nanatiling malamig ang mga mata nito at halatang may malalim na isiping pilit itinatago.

Dahil sa lamig at kawalan ng emosyon ng lalaki, unti-unting napatigil si Lauren sa kanyang paggalaw. Bago pa man siya makapagsalita, marahan ngunit mariin na inalis ni Damian ang pagkakahawak ng dalaga at binuhat ito paitaas upang alisin sa kanyang kandungan.

"Wala ako sa mood. You can leave," malamig na sabi ni Damian habang diretso ang tingin sa kawalan.

"What?!" inis na reaksyon ni Lauren, halos hindi makapaniwala sa narinig. "Again?!!"

Gusto pa sana niyang makipagtalo, ngunit nang sulyapan niya ang mukha ni Damian ay nakita niya ang matigas at walang emosyon nitong ekspresyon. Doon napatunayan ng dalaga na mukha nga talagang wala sa kondisyon ang lalaki. Lumiyab ang galit sa kanyang dibdib dahil sa naputol na init. Padabog niyang kinuha ang kanyang mamahaling bag sa gilid ng mesa at padagbog na mga humakbang patungong pinto.

"Fine!! Bahala ka sa buhay mo!!" asik ni Lauren bago pabagsak na isinara ang pinto.

Naiwang nakaupo si Damian sa kanyang swivel chair, tahimik na nakatingin sa nakasarang pinto.

Maya-maya'y napatingin siya sa mesa.

Naroon ang panty na hindi sinasadyang naiwan ni Lauren.

Dahan-dahan niya itong kinuha.

Saglit siyang napangisi nang mapakla, saka marahang umiling.

Walang pag-aalinlangan, itinapon niya iyon sa basurahan sa gilid ng kanyang mesa bago muling umupo at ibinalik ang kanyang atensyon sa mga dokumentong nakalatag sa harapan niya, na para bang walang nangyari.

Tahimik na niyang ibinalik ang kanyang atensyon sa mga dokumentong nakalatag sa mesa.

Ngunit bago pa man niya maipagpatuloy ang kanyang ginagawa, bigla siyang napatigil.

May isang mukha ang kusang sumagi sa kanyang isipan.

Ang babaeng waitress.

Bahagya siyang napakunot-noo habang pilit inaalala ang name tag na nakasabit sa uniporme nito.

"Sera..." mahina niyang sambit.

"Hmm..."

Tahimik siyang sumandal sa kanyang upuan.

Hindi niya maintindihan kung bakit, ngunit tila may kung anong kakaiba sa babaeng iyon. Hindi ito ang tipo ng mukha na basta na lamang niya maaalala, lalo pa't araw-araw ay daan-daang tao ang kanyang nakakaharap.

Subalit si Sera...

Para bang may kung anong hindi maipaliwanag na humatak sa kanyang atensyon.

May kung anong pamilyar.

Napapikit siya sandali bago marahang napabuntong-hininga.

Muli siyang sumandal sa kanyang upuan at marahang ipinikit ang mga mata, ngunit sa halip na mawala sa kanyang isip, lalo lamang luminaw ang mukha ng babaeng waitress na iyon.

Bahagya siyang napakunot-noo.

Hindi niya gusto ang pakiramdam na may isang taong nagagawang guluhin ang kanyang isipan.