CHAPTER SEVEN

THIRD PERSON:

Makalipas ang halos isang oras na paghihintay, sa wakas ay bumukas ang pintuan ng Emergency Room. Agad na napatayo sina Sera at Alex. Pakiramdam ni Sera ay anumang oras ay titigil ang pagtibok ng kanyang puso sa sobrang kaba. Hindi niya namalayang mahigpit na pala niyang nahahawakan ang manggas ng kanyang kaibigan habang nakatitig sa pintuan.

Nang makita niya si Dr. Gabriel Mendoza na papalapit sa kanila, lalo lamang bumigat ang kanyang dibdib. Matagal na niyang kilala ang doktor dahil ito na ang gumagamot kay Liam sa loob ng maraming taon. At sa tuwing nakikita niya ang ganoong kaseryosong ekspresyon sa mukha nito, alam niyang hindi maganda ang balitang dala nito.

"Doc..."

Basag ang boses niyang tawag.

"Kumusta po ang kapatid ko?"

Napabuntong-hininga muna si Dr. Gabriel bago ito nagsalita.

"Na-stabilize na namin siya."

Parang saglit na bumalik ang hangin sa dibdib ni Sera. Ngunit hindi pa man siya tuluyang nakakahinga nang maluwag ay muli nang nagsalita ang doktor.

"Pero hindi maganda ang resulta ng mga pagsusuri."

Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa buong katawan ni Sera. Unti-unting nanghina ang kanyang mga tuhod kaya napakapit siya nang mahigpit kay Alex upang hindi matumba.

"Lumalala na ang kondisyon ni Liam."

"At kung hindi tayo agad kikilos..."

Sandaling tumigil ang doktor bago mabigat na ipinagpatuloy ang kanyang sasabihin.

"...maaaring malagay sa panganib ang buhay niya."

Tuluyang nanlaki ang mga mata ni Sera. Hindi siya makahinga. Hindi siya makapagsalita. Pakiramdam niya ay may napakabigat na bagay na dumagan sa kanyang dibdib habang unti-unting gumuho ang natitirang pag-asa na pilit niyang pinanghahawakan.

"Doc..."

Nanginginig ang kanyang boses.

"A-Ano pong kailangan naming gawin?"

"Kailangan natin siyang isailalim sa mas agresibong gamutan at procedure."

"At kailangan natin itong maisagawa sa lalong madaling panahon."

Tahimik na yumuko si Dr. Gabriel. Alam niyang mahirap tanggapin ang susunod niyang sasabihin, ngunit bilang doktor ay kailangan niyang maging tapat sa pamilya ng kanyang pasyente.

"Malaki ang kakailanganing halaga."

"Kasama ang mga gamot, laboratory tests, at procedure..."

"Posibleng umabot ito sa ilang daang libong piso."

At sa isang iglap, parang tuluyang gumuho ang buong mundo ni Sera. Nanlalamig ang kanyang mga kamay habang hindi makapaniwalang nakatitig sa doktor. Ilang daang libong piso. Isang halagang ni minsan ay hindi pa niya nahawakan sa buong buhay niya. Para sa isang taong halos araw-araw nang kumakayod para lamang may maipangkain at maipambili ng gamot sa kapatid, tila imposible iyong maabot. 

"Ilang daang libo...?"

Mahina at halos pabulong niyang nasabi habang unti-unting namumuo ang panibagong luha sa kanyang mga mata.

Tulala na lamang na nakatingin si Sera kay Alex. Namumula na ang kanyang mga mata sa kaiiyak at basang-basa na ng luha ang kanyang mga pisngi. Hindi niya alam kung ano ang sasabihin o kung saan siya magsisimula. Sa unang pagkakataon, pakiramdam niya ay tuluyan na siyang nawalan ng lakas. Parang lahat ng laban na ilang taon niyang kinaya para kay Liam ay sabay-sabay na bumagsak sa kanyang mga balikat.

Napansin iyon ni Alex. Dahan-dahan nitong hinawakan ang magkabilang balikat ni Sera at pilit na sinalubong ang namumutlang mukha nito. Nakikita niya ulit ang takot, pagod, at desperasyong matagal nang kinikimkim ng dalaga.

"Sera..."

Mahina ngunit matatag nitong tawag.

"Makinig ka sa akin."

Patuloy lamang sa pag-agos ang mga luha ni Sera. Halos hindi na siya makahinga sa kakaiyak habang pilit na pinipigilan ang paghikbi na gustong kumawala sa kanyang dibdib.

"Kaya natin 'to."

Mariing sabi ni Alex.

"Tutulungan kita."

"At hindi kita hahayaang harapin ito nang mag-isa."

Napakagat si Sera sa kanyang labi habang muling bumuhos ang kanyang mga luha. Pakiramdam niya ay unti-unti nang nadudurog ang natitira niyang pag-asa.

"Pero paano, Alex?"

Basag ang boses niyang tanong.

"Saan tayo kukuha ng ganoong kalaking pera?"

"Wala na akong alam na paraan." Napayuko siya habang nanginginig ang kanyang mga balikat. Pakiramdam niya ay unti-unti nang nilalamon ng kawalan ng pag-asa ang kanyang puso.

Ngunit marahan siyang inangat ni Alex sa baba upang muli niyang masalubong ang mga mata nito.

"Makinig ka, kakayanin natin 'to."

Mahigpit nitong pinisil ang kanyang balikat na para bang nais nitong iparamdam na totoo ang bawat salitang binibitawan nito.

"At ilalaban natin si Liam."

Sa mga sandaling iyon, hindi alam ni Sera kung bakit, ngunit parang kahit papaano ay may munting liwanag na muling sumilay sa gitna ng kadilimang bumabalot sa kanya. Sa kabila ng lahat ng sakit, takot, at pagod, may isang taong nananatili sa kanyang tabi. May isang taong hindi bumibitaw at patuloy na nagpapaalala na hindi niya kailangang harapin ang lahat nang mag-isa.

*****

Makalipas ang ilang oras, matapos maisagawa ang mga kinakailangang pagsusuri at gamutan, inilipat na si Liam sa isang pribadong silid ng ospital. Tahimik ang buong kwarto. Tanging ang mahinang tunog ng monitor at banayad na pag-ugong ng aircon ang maririnig. Mahimbing na natutulog si Liam sa hospital bed. Maputla pa rin ang kanyang mukha, ngunit kahit paano ay mas maayos na ang kanyang paghinga kumpara kanina.

Sa tabi ng kama nito ay tahimik na nakaupo si Sera. Wala siyang imik habang nakatitig sa kapatid. Parang kasabay ng mga luha niyang naubos ay ang lahat ng lakas na matagal niyang pinanghahawakan. Marahan niyang kinuha ang isang pack ng wet wipes at dahan-dahang pinunasan ang maliliit na paa ni Liam. Ang mga paa na dati ay walang kapagurang tumatakbo sa kanilang eskinita. Ang mga paa na dati ay masayang humahabol sa mga kaibigan habang humahalakhak. Ngayon, halos wala nang lakas upang tumayo.

Napayuko si Sera habang mahigpit na pinipisil ang hawak na wipes. Hindi niya alam kung ilang araw pa. Hindi niya alam kung gaano pa katagal. Ang alam lamang niya ay unti-unti nang nauubos ang oras, at iyon ang pinakakinatatakutan niya. Marahan niyang hinaplos ang buhok ng kapatid habang pinipigilan ang muling pag-agos ng kanyang mga luha.

"Sana ako na lang ang nahihirapan."

Muling nanubig ang kanyang mga mata. Ngunit bago pa man tuluyang bumagsak ang kanyang mga luha ay marahang bumukas ang pinto ng silid. Napalingon siya at nakita si Alex na may dalang plastic bag sa isang kamay at paper cup naman sa kabila. Halatang pagod din ito at ilang oras nang hindi nagpapahinga, ngunit dumiretso pa rin ito sa silid ni Liam.

Tahimik itong lumapit at inilapag ang dala sa maliit na mesa sa tabi ng kama bago tumingin kay Sera.

"Kumain ka muna." Malumanay nitong sabi.

"Kaninang umaga ka pa walang laman ang tiyan."

Doon lamang napatingin si Sera sa dala nitong pagkain. Mainit na noodles, ilang pirasong tinapay, at bottled water.

Ngunit kahit nakikita niya ang pagkain. Wala siyang maramdamang gutom. Pakiramdam niya ay may malaking batong nakabara sa kanyang lalamunan.

Parang hindi niya kayang lumunok. Parang bawat subo ay sasabayan ng sakit sa kanyang dibdib.

Napabuntong-hininga si Alex. Alam na alam niya ang iniisip ng kaibigan. Kaya kinuha niya ang paper cup ng noodles at inilapit ito kay Sera. 

"Wala akong gana." Mahina niyang sagot.

"Higupin mo habang mainit pa."

"Pilitin mo kahit kaunti."

Tahimik lamang si Sera habang nakayuko, pilit na pinipigilan ang muling pagpatak ng kanyang mga luha. Ngunit hindi sumuko si Alex. Saglit nitong nilingon ang mahimbing na natutulog na si Liam bago muling bumaling sa kanya.

"Kapag ikaw ang bumagsak..." malumanay nitong sambit. "Sino na lang ang mag-aalaga sa kanya?"

Napakagat si Sera sa kanyang labi. Hindi niya alam kung ano ang isasagot. Ang tanging nagawa niya ay tumango habang pilit pinapahid ang mga luhang muling namuo sa kanyang mga mata.

"Sa-salamat..." mahina at basag ang boses niyang sambit.

Bahagyang ngumiti si Alex at marahan siyang tinapik sa balikat.

"Huwag mo akong pasalamatan. Ang gusto ko lang... gumaling si Liam. Kaya kailangan mo ring alagaan ang sarili mo, Sera."

Marahan siyang humigop ng mainit na sabaw ng noodles, ngunit ni hindi niya malasahan ang init niyon. Habang pilit niyang nilulunok ang bawat higop, iisa lamang ang paulit-ulit na tumatakbo sa kanyang isipan, saan siya kukuha ng ganoon kalaking halaga upang mailigtas ang buhay ng kanyang pinakamamahal na kapatid?