ログインsee you in the next chapter
“Let this be clear to everyone in this room: the era of mediation is over, and from this second onward, the De La Joya empire operates under my absolute jurisdiction.” Malamig ang boses ko habang binibitiwan ang bawat salita, sapat na para magpatahimik sa mga top-tier security consultants at legal counsels na nakatayo sa harap ng aking desk. Ang aking mga kamay ay nakapatong sa ibabaw ng obsidian-finish desk, sumasalamin sa tindi ng aking awtoridad. Matapos ang sistematikong pagbuwag sa bawat galamay ni Xavier at ang muling pagbawi sa bawat frozen asset ng aming pamilya, narito ako sa sentro ng aking tore. Ang De La Joya Plaza ay hindi na lamang isang korporasyon... ito ay naging isang fortress ng modernong monarkiya. Ang amoy ng santal at bagong imprentang securities ay humahalo sa hangin, isang pamilyar na samyo ng tagumpay na tanging ang mga nasa rurok lamang ang may karapatang makalanghap. “Mr. De La Joya, the biometrics for the entire executive floor have been updated... only yo
“Ms. Reyes, ang press corps ay nasa main briefing room na... kailangan nila ng statement tungkol sa biglaang pagsipa sa board at kung paano maapektuhan ang international mergers natin.” Tumingin ako sa salamin habang inaayos ang kwelyo ng aking charcoal gray power suit. Ang boses ng aking assistant ay medyo nanginginig, ramdam ang tensyon na bumabalot sa buong De La Joya Industries. Ngumiti ako nang tipid, isang ngiting hindi nakakarating sa mga mata, bago ko kinuha ang folder na naglalaman ng mga bagong listahan ng strategic reforms. Wala na ang takot. Wala na ang pag-aalinlangan. Ang babaeng dati ay tagasunod lang sa mga anino ni Drake ay tapos na. Ngayon, ako na ang humahawak sa setro ng stratehiya habang si Drake ay abala sa paglilinis ng mga huling bakas ng dumi ni Xavier. “Sabihin mo sa kanila na magsisimula tayo sa loob ng dalawang minuto,” utos ko habang naglalakad palabas ng aking opisina. “At pakisigurado na ang bawat reporter na pumasok ay dumaan sa background check. Aya
“Wala ka nang matatakbuhan, Xavier... ibaba mo na ang pride mo dahil kahit ang mga anino mo ay tinalikuran na ang isang katulad mong impostor.”Hinihingal ako habang binibigkas ang bawat salita, ang boses ko ay umaalingawngaw sa abandonadong roof deck ng De La Joya Plaza. Ang hangin sa itaas ay malakas, humahampas sa mukha ko, dala ang amoy ng paparating na ulan. Sa harap ko, nakatayo si Xavier sa mismong gilid ng building, ang kanyang mamahaling suit ay punit-punit na at madungis, ang kanyang mukha ay hindi na maipinta dahil sa halo-halong galit at desperasyon. Hawak niya ang isang briefcase na tila ba iyon ang huling piraso ng kanyang pagkatao na ayaw niyang bitawan. Nakapaligid na sa amin ang mga tauhan ni Inspector Cruz, ang mga laser sight ng kanilang mga baril ay nakatutok sa dibdib ni Xavier, pero nanatili siyang nakangisi... isang ngising puno ng lason.“Akala niyo ba ay ganito lang kadali ang lahat, Liza?” tawa ni Xavier, isang tunog na mas masakit pa sa gasgas ng kuko sa pis
“Mr. De La Joya, kailangan nating pumasok sa loob sa loob ng limang minuto... ang board ay hindi maghihintay, at si Xavier ay kasalukuyan nang ginagamit ang media blackout para baluktutin ang nangyari sa mansion.”Tumingin ako sa abogado ko habang inaayos ko ang manggas ng aking suit jacket. Ang amoy ng usok mula sa nasunog na mansion ay tila dumikit na sa balat ko, isang permanenteng paalala ng desperasyon ni Xavier. Nandito ako sa tapat ng dambuhalang pinto ng De La Joya Industries boardroom. Ang gusaling ito na itinayo ko sa pamamagitan ng dugo at pawis ay kasalukuyang pinamumunuan ng isang linta. Nararamdaman ko ang pagdaloy ng adrenaline sa aking mga ugat, isang pamilyar na bagsik na matagal nang nabaon sa ilalim ng mga rehas ng selda.“Hayaan mo siyang magsalita,” sagot ko habang tinititigan ang sarili kong repleksyon sa salamin ng pinto. “Gusto kong marinig ang bawat kasinungalingang iluluwa niya bago ko siya tuluyang ilibing sa harap ng mga taong akala niya ay kontrolado niya.
“Ilipat niyo sa lahat ng main channels... siguraduhin niyo na walang social media algorithm ang makakapigil sa pag-upload nito.”Ang boses ko ay matatag pero ramdam ko ang panginginig ng bawat dulo ng daliri ko habang nakatitig ako sa tatlong malalaking monitor sa loob ng command center ni Inspector Cruz. Ngayon ang araw ng paghuhukom. Hawak ko ang tablet kung nasaan ang video confession ni Cynthia... ang huling baraha na iniwan ng nanay ko bago siya tuluyang kinuha ng tadhana. Sa tabi ko, si Inspector Cruz ay mabilis na nag-uutos sa kanyang cyber team. Ang atmosphere sa loob ng kwarto ay parang isang bombang nakatakdang sumabog. Isang click na lang, at ang mundong binuo ni Xavier de La Joya sa pamamagitan ng dugo at kasinungalingan ay magiging abo na lang.“Liza, handa na ang media link... ang lahat ng news outlets ay nakaabang sa 'anonymous leak' na ibinigay natin,” bulong ni Cruz habang tinatapik ang balikat ko. “Sigurado ka na ba rito? Kapag ginawa natin ito, walang balikan. Ang p
“Bakit kailangan pang dumaan sa ganitong klaseng laro, Liza... sabihin mo sa akin ang totoo nang diretsahan dahil hindi ko na kaya ang bawat segundong paghihintay dito sa loob.”Bawat salita ko ay tila may kasamang kalansing ng rehas na nakapalibot sa akin. Nakaupo ako sa tapat ni Liza sa loob ng madilim at masikip na visitation room ng presinto. Ang suot kong kulay kahel na detainee uniform ay parang pasong humahapdi sa balat ko, isang malaking insulto sa bawat hibla ng pagkatao ko bilang isang De La Joya. Hinawakan ko ang malamig na lamesang bakal na naghihiwalay sa amin, ang mga daliri ko ay mahigpit na nakakuyom hanggang sa mamuti ang aking mga knuckles. Tiningnan ko si Liza. May kakaiba sa mga mata niya... isang halo ng takot, pag-asa, at isang rebelasyong alam kong babago sa takbo ng mundo ko.“Drake, kailangan mong huminga nang malalim bago ko ipakita sa’yo ito... dahil ang katotohanang hawak ko ay mas matalas pa sa kahit anong kutsilyo na itinarak ni Xavier sa likod mo,” sagot
“You really thought you could outplay me?”Narinig ko ang sarili kong boses bago pa tuluyang magsara ang pinto ng executive lounge kung saan naghihintay si Xavier. Glass walls. City skyline. Tahimik. Pero ramdam ko ang vibration ng media chaos sa ibaba kahit nasa private floor kami.Nakat
“Thirty-eight percent na ang bagsak.”Diretsong sinabi ng CFO ko ang numero habang nakatutok ang lahat ng mata sa akin sa loob ng emergency boardroom. Walang greeting. Walang small talk. Puro screen. Puro pula.Tinitigan ko ang malaking monitor sa dulo ng mesa. Kita ko ang ticker. DLJH—pu
“Ano’ng ginawa mo, Drake?!”Hindi ko na napigilan ang sigaw ko nang bumungad sa amin ang TV screen sa penthouse living room. CNN. Bloomberg. Local networks. Sabay-sabay.May split screen.Isang side—footage namin sa parking, malinaw ang mukha ko, hawak niya ang kamay ko, hinahatak niya ako papasok
“Don’t say my name like that, Drake.”Nakahawak pa rin ako sa doorknob ng fire exit sa penthouse, hinihingal, pawis na pawis, nanginginig ang mga tuhod ko matapos niya akong iligtas mula sa tangkang pagdukot ng mga tauhan ni Xavier. Ang boses niya—basag, sugatan, puno ng galit at takot—ay parang ma







