Chapter 2 Sure Answer

Kinabukasan, tila ibang-iba ang ihip ng hangin sa opisina ni Cynthia.

Parang bawat kilos niya’y binabantayan ng sariling isip.

Kahit tahimik lang sa paligid, pakiramdam niya, bawat tik-tak ng orasan ay parang sinasabing, “Naalala mo pa ‘yung sinabi niya, hindi ba?”

Hindi siya nakatulog kagabi. Paulit-ulit sa utak niya ang tinig ni Drake—kalma, mababa, ngunit may bigat na parang hindi niya kayang tanggihan.

“I want you to marry me.”

“Say yes.”

“Because I trust you.”

Binuksan niya ang drawer. Nandoon pa rin ang maliit na kahon ng singsing na ibinigay nito. Hindi niya alam kung bakit hindi niya maibalik. Hindi niya man tinanggap, hindi rin niya nagawang isoli. Parang may invisible thread na nag-uugnay sa kanila—isang bagay na hindi niya maipaliwanag.

Nang bumukas ang pinto ng opisina, pumasok si Drake, suot ang itim na suit na lalong nagpaangat sa karisma nitong hindi makakaila.

Hindi pa man siya nakapagsimula sa pagsasalita, agad nang bumilis ang tibok ng puso ni Cynthia.

“Good morning,” sabi nito, diretsong tumingin sa kanya.

“G-good morning, sir—uh, I mean, Drake,” mabilis niyang bawi, halatang nag-aalangan.

Bahagyang ngumiti si Drake, tipid lang pero sapat para magpa-init ng hangin sa pagitan nila. “You didn’t call last night.”

“I wasn’t sure what to say,” sagot ni Cynthia, habang inaayos ang mga papel sa mesa.

“Then say what’s on your mind now.”

Huminga siya nang malalim. “I can’t marry you, Drake. Hindi ako bagay sa mundo mo. I’m just your assistant… and I have a daughter.”

“I know you have Liza.” Tumitig ito nang direkta, tila binabasa ang kaluluwa niya. “And that doesn’t change anything.”

“Pero—”

“Cynthia,” sabat nito, malumanay pero mariin, “I’m not asking you to change who you are. I’m asking you to stand beside me. I can handle the rest.”

Napatingin siya sa sahig. Gusto niyang tumawa, gusto rin niyang umiyak.

Paano naging ganito ka-complicated ang mundo?

Noong una, trabaho lang ang buhay niya. Ngayon, bigla siyang tinutulak ng tadhana papunta sa isang buhay na hindi niya alam kung kaya niyang harapin.

“Hindi ako sanay sa ganitong klase ng relasyon, Drake,” sabi niya, halos pabulong. “Hindi ako sanay na ako ang pinipili.”

Lumapit ito. Tahimik. Mabagal.

Hanggang sa maramdaman niya ang presensiya nito sa likuran niya.

Nakatingin siya sa monitor, pero ramdam niya ang init ng hininga ng lalaki malapit sa kanyang tenga.

“You deserve to be chosen,” bulong ni Drake.

Para siyang napako sa kinatatayuan.

Hindi niya alam kung anong sasabihin. Hindi iyon ang malamig na boss na nakasanayan niya. Ito’y ibang Drake—‘yung marunong magsalita ng lambing kahit walang emosyon sa mukha.

“Don’t overthink it,” dagdag pa nito. “You’ll have your own life. You’ll still work. You’ll just… carry my name.”

“Just your name?” tanong ni Cynthia, halos mapatawa. “Ganun lang ba kadali sa’yo ‘yun?”

Ngumiti si Drake, isang ngiting may halong kilig at kasiguraduhan. “Nothing about this is easy, Cynthia. But it feels right.”

Napailing siya, pilit na pinipigilan ang sariling puso. “You make everything sound simple.”

“That’s my job,” sagot ni Drake. “To make chaos look like control.”

Tahimik silang nagkatitigan.

Sandali lang dapat iyon, pero tumagal.

Sa mga mata ni Drake, may kung anong kakaibang lambing—parang isang lihim na matagal na niyang kinikimkim.

At sa loob ni Cynthia, may boses na paulit-ulit na nagtatanong: Bakit ako?

Pero may isa pang boses na bumubulong: Bakit hindi ako?

Naglakad si Drake palayo at tumigil sa tapat ng glass wall.

“Cynthia,” aniya, nakatalikod pero maririnig ang kabigatan sa boses, “I don’t believe in accidents. If I’m asking you this, it’s because I’ve thought about it more than you think.”

“Since when?” tanong niya, halos hindi na makahinga.

“Since the day you scolded me in front of the board.”

Napatawa siya, nagulat. “That was years ago!”

“I know. That was the first time someone dared to do that to me. And instead of firing you, I couldn’t stop thinking about how fearless you were.”

Tahimik si Cynthia. Hindi niya alam kung matutuwa o maiilang.

“Fearless?” ulit niya, parang di makapaniwala.

“Maybe that’s what I need,” sagot ni Drake, humarap sa kanya muli. “Someone who doesn’t just say yes to me. Someone who reminds me I’m still human.”

At doon, tuluyan nang bumigay ang pader sa paligid ng puso ni Cynthia.

Hindi na ito tungkol sa pera o negosyo. Hindi na ito basta strategic marriage.

Ito ay isang alok na may halong emosyon—isang uri ng pakiusap na may pusong nakatago sa likod ng bawat business term.

“Drake…” mahina niyang tawag. “Kung sakaling pumayag ako…”

“Yes?”

“Anong mangyayari sa akin? Sa amin ni Liza?”

He stepped closer, his tone now softer, almost protective.

“Then you both become part of my life. My responsibility. My… family.”

Tumitig siya rito.

At sa unang pagkakataon, hindi niya nakita ang billionaire tycoon.

Nakakita siya ng lalaking pagod, malamig sa labas pero naghahanap ng init sa loob.

“Give me time to think,” pakiusap niya.

“You have until Friday,” sagot nito, bago ngumiti ng bahagya. “But I already know your answer.”

“Really?”

He leaned a bit closer, voice low, deep, almost whispering, “You’ll say yes. Because deep down… you already want to.”

At bago pa makapagsalita si Cynthia, tumalikod si Drake at lumabas ng opisina. Naiwan siyang tulala, hinahaplos ang sariling dibdib, habang pilit pinipigilan ang mabilis na tibok ng puso.

Hindi pa siya pumapayag… pero bakit parang natatabunan na ng “oo” ang bawat pagdududa sa isip niya?

Naiwan siyang nakatulala.

Paglabas niya ng office, parang lumulutang siya sa hangin.

Ang daming tanong na umikot sa isip niya—"bakit ako? bakit ngayon? ano ba ‘tong nararamdaman ko?"

At nang gabing ‘yon, habang pinagmamasdan niya ang anak niyang si Liza na nag-aaral sa mesa, parang may kung anong gumuhit sa isip niya—isang posibilidad na matagal niya nang hindi tinanong sa sarili niya.

"What if this is my second chance?"

Kinabukasan....

“Ma, okay ka lang?” tanong ni Liza habang naghahain ng sinangag.

Parang hindi niya marinig nang maayos.

“Ha? Oo, oo, anak. Medyo pagod lang.”

“Pagod o may iniisip?”

Ngumisi si Liza. “Kasi kung may iniisip kang lalaki, Ma, sabihan mo ako agad, ha? Baka masyadong gwapo, delikado ‘yan.”

Napangiti si Cynthia. “Baka nga.”

“Ha? Wait—totoo?!”

Hindi na siya sinagot ni Cynthia .

Pero hindi niya rin maalis sa isip niya ang mukha ni Drake habang sinasabi niyang “Marry me.” Hindi ‘yun basta-basta offer. May kung anong lungkot sa mga mata niya na hindi niya ipinapakita sa iba.