CHAPTER 2

Kinaumagahan, maaga akong nagluto ng almusal para sa aking mga amo, lihim na rin akong kumain dahil alam kong hindi na naman nila ako titirhan. Nang magising ang alaga ko ay inuna ko na siyang pinakain pagkatapos ay saka ako nagpunta sa balkonahe kung nasaan ang amo kuong babae na siyang nagkakape.

“Good morning ma’am,” magalang kong bati. Nilingon niya ako gamit ang masungit nitong tingin.

“What now, Eloise? What do you need?” malamig nitong tanong sa akin matapos akong taasan ng kilay.

“I’d like to follow up about my passport, ma’am.” Mahinang sabi ko dahil sa kaba. “My family had an emergency and I have to come home immediately.”

“Here we go again, you can’t go home you have contract with us and you have to wait for the right time.” Mataas na boses niyang sabi sa akin, napayuko na lang ako, nagsasalita pa sana ako ng itapon niya sa akin ang natitirang kape, mainit iyon kaya hindi ko maiwasang mapahiyaw sa sakit natapunan ang kamay ko. “Clean that mess,” walang awang sabi nito bago ako iniwan.

Walang tigil sa pagluha ang mga mata ko dahil sa hapdi at kadahilanang hindi ako pinayagan ng aking amo. Paano na ang pamilya ko? Ang mga kambal?

Kasalukuyan kong ginagamot ang aking sugat ng bumukas ang p***o ng aking kwarto, sumilip roon ang alaga ko na siyang anak ng aking amo.

Mabilis akong ngumiti ng makita siya. “Hey, come here, did you need anything?” Mahinahon kong tanong.

“Are you okay, Nanny Eloise?” Mababang boses na tanong nito, ngumiti ako bago tumango. “I saw what my mother did, I’m sorry for everything nanny. You don’t have to worry, I have something for you.”

“Baby, I’m okay, don’t say sorry for them. Thank you,” nakangiti kong sabi sa kanya. “What is it?” Tukoy ko sa gusto niyang ibigay, may inilabas naman siya sa kanyang maliit na sling bag, nang makita ko ay nanlaki ang mga mata ko. “Why do you have that?” Gulat kong tanong, pagtukoy sa aking passport.

“I sneak into my mother’s room and took your passport, go now, Nanny Eloise while they're gone.” nagmamadaling sabi nito sa akin.

“But how about you?” Naluluhang tanong ko.

“They will look for my new nanny, I will be okay. I will miss you, go now nanny.” Garagal ang tinig na sabi ng bata sa akin, umiiyak ko naman itong niyakap at panay ang pasasalamat ko sa kanya.

Nang araw ding ‘yon ay tumakas ako at umuwi pabalik ng Pilipinas kasama ang kaibigan kong naghihintay sa akin para sabay kaming umuwi.

Kalalabas ko lang ng airport ng tumawag ang aking kakambal na si Elara.

“Nasaan ka Elara? Umuwi ka na,” mariing bungad ko sa kanya bago sumakay ng taxi.

“Oh hi there my twin sister, ayoko pa saka na nagsasaya pa ako. Ikaw ng bahala sa kambal, by the way welcome home!” Masiglang sabi nito sa kabilang linya na para bang lasing.

“Bakit ka ba umalis at iniwan ang pamilya mo?” Malakas na boses konv tanong hindi mapigilan ang inis sa kanya.

“Simple, pagod na ako sa kanila napaka-iingay at kukulit isa pa ‘yang asawa ko wala ng pakinabang para sa akin.” Para bang balewala lang sa kanya ang pamilya ng sabihin ‘yon.

“Paano mo nagagawang sabihin ‘yan, you promised me, Elara that you won’t leave them no matter what!” Halos mabitawan ko ang cellphone sa gigil sa kanya.

“Come on, ikaw naman na ang bahala sa kanila para sa akin, bye my twin sister!” Pagkatapos num ay basta na lang nito ako binabaan ng tawag. Napapikit ako ng mariin at napasabunot sa sariling buhok.

Nang makauwi ako sa bahay ay nakausap ko si nanay.

“Kailangan ka ng mga pamangkin mo anak, gumawa ka ng paraan para sa kanila.” Pakiusap ni nanay sa akin, napatingin ako sa picture frame sa gilid, naroon ang picture namin ni Elara, magkamukhang magkamukha kami walang pagkakaiba.

“Bukas na bukas rin ay pupunta ako sa kanila nay, huwag na po kayong mag-alala.” Pagpapanatag ko saka malalim na bumuntong hininga, this would be a big risk for me.