Chapter 1 : The Mission

THREE MONTHS EARLIER - NAIA TERMINAL 1

"What the fu*_* is your problem!" napasigaw ako.

Halos mawalan ako ng balanse sa isang malakas na bangga. Tumilapon ang passport, cellphone, boarding pass, at sling bag ko sa makintab na sahig ng airport.

Labing-anim na oras akong nakakulong sa eroplano mula Los Angeles. Masakit ang likod, lutang sa jet lag, tuyot ang lalamunan — tapos ito ang welcome party ng Pilipinas?

Naglingunan ang mga tao. May napailing. May tumingin sa akin na parang ako pa ang may kasalanan.

Napakagat ako sa labi. Yumuko para pulutin isa-isa ang gamit ko.

"Welcome home, Alyannah," sarkastiko kong bulong sa sarili.

"Miss... I'm sorry." sabi ng estrangherong lalaki.

Malamig.

Walang emosyon.

Parang binasa lang sa script.

Dahan-dahan akong napatingala.

"Excuse me?" Tumayo ako, mahigpit ang hawak sa passport. "'I'm sorry' lang?"

Hindi siya sumagot. Hindi man lang nakatingin sa akin. Ang mga mata niya, abala sa paglibot sa buong arrival area — parang may hinahanap. O may iniiwasan.

Lalo akong nainis.

"Alam mo bang muntik na akong humalik sa sahig dahil sa'yo?"

Tahimik pa rin.

"Wow. Ikaw na yata ang unang taong nakabangga na hindi marunong tumingin sa kausap."

Humakbang pa siya pakaliwa. Balak na talaga akong iwan.

Ay hindi pwede.

"Huy! Teka lang!" Nahablot ko ang manggas ng itim niyang polo.

At doon lang siya tuluyang napalingon.

At doon parang huminto ang buong NAIA.

Matangos ang ilong. Makapal ang kilay. Matalim ang panga. Bahagyang magulo ang buhok na parang kagagaling lang sa biyahe. At yung mga mata, mapupungay pero mukhang sanay mag-utos.

Hindi siya yung tipo na kailangang ngumiti para mapansin. Yung presensya pa lang, sapat na para patahimikin ang buong silid.

Grabe... may ganito pala kaguwapo sa personal? Natigilan ako.

Teka, Alyannah! Hindi ka pwedeng malamon sa mukha!

"Huwag mo akong titigan," sabi niya, bahagyang tumaas ang kilay.

"Ikaw ang humawak sa manggas ko." he said flatly.

Napakurap ako. "Teka... ikaw na nga ang bumangga, ikaw pa ang may lakas ng loob mangatwiran?"

Tinitigan lang niya ako. Hindi nakasimangot, pero may bigat sa mata. Parang may mas malaking problema siya kaysa sa babaeng nakabangga niya.

"Bitawan mo ako," kalmado niyang utos. Yung boses na sanay sinusunod ng lahat.

"Bakit? May appointment ka ba kay Presidente?" Hindi ko napigilang mapairap. "Grabe naman ang attitude. Hindi porke guwapo ka, pwede ka nang mangbangga ng tao."

Sa unang pagkakataon, gumalaw ang sulok ng labi niya. Ewan ko kung ngiti ba yun o inis.

Bago pa ako makadagdag ng sermon, may lumapit na lalaking naka-Amerikana.

"Sir Ethan, nandito na po ang sasakyan" magalang na sabi nito.

Tumango lang siya. Tumingin ulit sa akin, mabilis, pero parang sinukat ako mula ulo hanggang paa.

"This won't happen again."

Yun lang. Wala nang dagdag. Tinalikuran niya ako at sumakay sa itim na Maybach.

"'This won't happen again'? Yun na yun? Wala man lang matinong apology?" Sigaw ko sa likod niya.

Deadma.

"May seminar ba rito para sa mga supladong guwapo?" Bulong ko sa guard.

"Ma'am? Wala po. Akala ko may nawawala kayong tao."

"Nawawala nga," napailing ako. "Yung manners niya."

Pero habang naglalakad ako palabas, hindi mawala sa isip ko — kanina pa siya pabalik-balik ng tingin. Hindi simpleng nagmamadali. Parang may hinihintay. O may iniiwasan.

"Hindi ko na problema yun," bulong ko.

Mainit ang hangin paglabas ko. Nanibago ako sa halumigmig. Ilang taon din akong nawala.

Hanggang sa natanaw ko siya.

Simpleng polo, slacks, pero tindig pa lang alam mong boss.

Nang magtama ang mata namin, ngumiti siya. Yung ngiting ilang buwan kong hinintay.

"Anak."

Parang nawala lahat ng pagod ko.

"Daddy!" Iniwan ko ang maleta at patakbong yumakap. Mahigpit. Amoy kape at pabango. Amoy ng tatay ko.

"Na-miss kita, baby girl."

"Mas na-miss kita, Daddy."

Hinalikan niya ang buhok ko. Napaatras para pagmasdan ako.

"Aba... yung batang ayaw pumasok sa preschool dahil gusto laging nakakapit sa Daddy niya... dalaga na ngayon."

"Daddy naman!"

"Twenty-two ka na pero baby girl pa rin kita."

"Wala na ba talagang balak tigilan ang pagtawag ng baby girl?" Natawa ako.

"Kahit mag-asawa ka pa," pinisil niya ang ilong ko.

"Naku, mukhang gusto n'yo na akong ipakasal."

"Hindi, sa ngayon... akin ka muna."

Ganito si Daddy. Sa harap ng negosyante, respetadong businessman. Pero pag kami lang, ordinaryong ama na bumabawi sa lahat ng panahong wala siya.

Hindi ko alam na ang pag-uwi kong ito ay hindi simpleng reunion lang. Ito ang simula ng lahat.

---

Tahimik na umandar ang SUV palabas ng NAIA. Nakatanaw lang ako sa bintana. Mas mataas na ang mga gusali, mas makulay ang ilaw, mas mabigat ang traffic. Pero may kakaibang sarap pa rin ang umuwi.

Palihim kong sinusulyapan si Daddy. Tahimik, isang kamay sa manibela. Maayos pa rin ang tindig pero may kakaiba — mas mabigat ang pagod.

"Hindi ka ba napagod sa biyahe?" tanong niya.

"Konti lang. Mas excited akong makauwi kaysa matulog," ngiti ko.

Bahagya siyang tumawa. "Hindi pa tayo uuwi."

"Bakit po?"

"May dadaanan muna tayo."

"Saan?"

Lumingon siya. "Sa paborito mong restaurant."

Napangiti ako. "Talaga? Akala ko nakalimutan n'yo na."

"Paano ko makakalimutan? Tuwing birthday mo, doon tayo kumakain."

"Akala ko busy na kayo masyado para maalala pa," kunwari nagtampo ako.

"Kahit makalimutan ko ang sarili kong birthday... hinding-hindi ko makakalimutan ang sa prinsesa ko."

Ganito siya. Kaya hindi ko naramdamang kulang ako kahit lumaki akong malayo.

Pagdating sa BGC, hindi pa rin nagbago ang restaurant. Malalaking chandelier, mahinang piano.

"Welcome back, Miss Alyannah," bati ng manager.

"Thank you."

Umupo kami sa may bintana.

"The usual, sir?" Tanong ng waiter.

Tumango si Daddy. "And for my daughter... the usual pa rin ba?"

"Grabe, naalala n'yo pa rin?"

"Tatay mo ako. Siyempre, the usual."

Habang hinihintay ang pagkain, nagkwento ako — apartment ko sa LA, pagtatapos, si Chloe na nakilala niya sa video call.

Hanggang sa bigla siyang nagtanong.

"May boyfriend ka na ba?"

Nabulunan ako sa tubig. "Daddy!"

"Ano? Normal na tanong lang."

"Wala."

"Sigurado?"

"Opo."

"Good."

"Bakit parang natutuwa pa kayo?" Nairap ako.

"Dahil wala pang lalaking sasakit ang ulo ko."

"Naku, kawawa naman ang future son-in-law n'yo."

"Kapag may lumapit sa'yo, interviewhin ko muna."

"Daddy!"

"Written exam."

"May exam pa?"

"May practical."

"Ano'ng practical?"

"Titingnan ko kung kaya niyang tiisin ang ugali mo."

"Aba!" Sabay kaming natawa.

Dumating ang pagkain. Pero habang masaya akong kumakain, napansin kong halos hindi nababawasan ang plato niya. Nakatingin lang siya sa kape.

Unti-unting nawala ang ngiti ko.

"Daddy..."

"Hm?"

"Bakit hindi kayo kumakain?"

"Busog na ako."

"Kakaupo pa lang natin."

Bumuntong-hininga siya. "May iniisip lang."

Kilala ko si Daddy. Pag ganito katahimik, hindi maliit na problema.

"Daddy... may nangyari ba?"

Matagal niya akong tinitigan.

"Minsan pala... nakakapagod din," mahina niyang sabi.

Lumambot ang puso ko. "Ano pong ibig n'yong sabihin?"

"Dalawampu't limang taon kong itinayo ang kumpanya. Dugo, puyat, sakripisyo. Pero may mga taong handang sirain lahat ng pinaghirapan mo."

"May kumukuha ng mga investor ko. May mga project na nawawala. At may mga taong binabayaran para traydurin ako."

"Sino po?" Kinabahan ako.

Mariin siyang nakatitig sa kape, parang mabigat banggitin.

"Daddy... sino sila?"

Dahan-dahan siyang tumingin sa akin.

"Mga De Vega."

Parang may kumirot sa dibdib ko.

"Akala ko noon... itinuring niya akong kapatid," mapait siyang ngiti. "Si Eduardo."

Hinawakan ko ang kamay niya. "Huwag n'yo pong sarilinin, andito ako."

Ngumiti siya, pero hindi umabot sa mata. "Ikaw na lang ang pinagkakatiwalaan ko, anak."

May humarang sa lalamunan ko. Lahat ng pangarap ko siya ang tumupad. Hindi ko kayang makita siyang nawawalan ng pag-asa.

"Ano pong maitutulong ko?"

May inilabas siyang makapal na brown envelope.

"Nandiyan ang bago mong pagkakakilanlan. Inayos ko na, anak."

"B-Bagong pagkakakilanlan?"

"Nadine Buenavista. Iyan ang magiging bago mong pangalan, anak."

"Bakit po may ibang pangalan?"

"Kailangan. Para hindi nila malaman kung sino ka."

Bumilis ang tibok ng puso ko. "Daddy... ano po ba talaga ang gusto n'yong ipagawa sa akin?"

Huminga siya nang malalim.

"Gusto kong pumasok ka sa De Vega Global Holdings," walang gatol niyang sabi.

Natigilan ako. "Mag-a-apply ka bilang bagong executive secretary. May kailangan tayong malaman."

"Ano po iyon?"

"Ang mga lihim nila. At ang magiging boss mo... ang tagapagmana ng De Vega Group. Si Ethan De Vega."

Humigpit ang hawak ko sa envelope habang binubuksan ko ito. Résumé. IDs. Certificates.

*NADINE BUENAVISTA*

"Daddy... kapag nalaman nila ang totoo, hindi ba delikado?"

Ngumiti siya nang bahagya. "Hindi nila malalaman. Kailangan mo lang tandaan ang isang bagay."

"Ano po 'yon?"

Isinara niya ang envelope. "Huwag kang magtitiwala sa kahit sino. Sino man ang makilala mo roon. Huwag mong kalilimutang ang mga De Vega ang dahilan kung bakit unti-unting nasisira ang lahat ng pinaghirapan natin."

Napayuko ako. Sa buong buhay ko, hindi ako humingi ng kahit ano sa kanya. Ngayon siya naman ang unang beses na humihingi.

Hindi ko siya kayang tanggihan.

Huminga ako nang malalim at isinilid ang envelope sa bag ko.

"Para sa inyo, Daddy. At para sa pamilya natin. Gagawin ko."

Hindi ko pa alam na ang misyon na tinanggap ko sa gabing iyon ang magpapabago sa lahat ng pinaniwalaan ko.

At higit sa lahat, hindi ko alam na ang taong una kong makikilala sa loob ng De Vega Global Holdings...

Ay ang lalaking nakabangga ko sa airport ilang oras pa lang ang nakalilipas — ang lalaking tinawag na Sir Ethan.