Chapter 1 : The Mission

THREE MONTHS EARLIER - NAIA TERMINAL 1*

"What the fuck is your problem!"

Napasigaw ako. Halos matumba ako sa lakas ng bangga. Tumilapon yung passport, cellphone, boarding pass, at sling bag ko sa makintab na sahig ng airport.

Labing-anim na oras akong nakakulong sa eroplano galing Los Angeles. Masakit likod ko, lutang sa jet lag, tuyot lalamunan ko — tapos ito sasalubong sa Pilipinas?

Naglingunan yung mga tao. May umiling. May tumingin sa akin na parang ako pa may kasalanan.

Nakagat ko labi ko. Yumuko ako para pulutin isa-isa gamit ko.

"Welcome home, Alyannah," I said to myself, sarcastically.

"Miss, I'm sorry." Sabi nung lalaking estranghero. Patag yung boses, walang emosyon. Parang binasa lang sa script.

Napaangat ako ng tingin.

"Excuse me?"

Tumayo ako, mahigpit hawak sa passport. "'I'm sorry' lang?"

Hindi siya sumagot. Hindi man lang nakatingin sa akin. Yung mata niya, libot nang libot sa buong arrival area — parang may hinahanap. O may iniiwasan.

Lalo ako nainis.

"Alam mo bang muntik na akong humalik sa sahig dahil sa'yo?"

Wala pa rin siyang kibo.

"Wow. Ikaw na yata unang taong nakabangga na hindi marunong tumingin sa kausap."

Humakbang pa siya pakaliwa. Iiwan na talaga ako.

Ay hindi pwede.

"Huy! Teka lang!"

Nahablot ko manggas ng itim niyang polo. Dun lang siya tuluyang lumingon.

At dun parang huminto buong NAIA.

Matangos ilong. Makapal kilay. Matalim panga. Medyo magulo buhok na parang kagagaling lang din sa biyahe. At yung mga mata, mapupungay pero mukhang sanay mag-utos. Hindi siya yung tipo na kailangang ngumiti para mapansin. Presensya pa lang, mapapatingin ka na.

Grabe... may ganito pala kaguwapo sa personal?

Natigilan ako. Teka, Alyannah! Hindi ka pwedeng malamon sa mukha!

"Huwag mo akong titigan," sabi niya, tumaas yung kilay niya. "Ikaw ang humawak sa manggas ko." he said flatly.

"Ha? Teka... ikaw na nga bumangga, ikaw pa may lakas ng loob mangatwiran?"

Tinitigan lang niya ako. Hindi nakasimangot, pero may bigat sa mata. Parang mas malaki problema niya kaysa sa babaeng nakabangga niya.

"Bitawan mo ako," utos niya. Yung boses na sanay sinusunod ng lahat.

"Bakit? May appointment ka ba kay Presidente?" Hindi ko napigilan irap ko. "Grabe attitude. Hindi porke guwapo ka, pwede ka nang mangbangga ng tao."

Dun lang gumalaw sulok ng labi niya. Ewan ko kung ngiti ba yun o inis.

Bago pa ako makadagdag ng sermon, may lumapit na lalaking naka-Amerikana.

"Sir Ethan, nandito na po ang sasakyan" magalang na sabi nito.

Tumango lang siya. Tumingin ulit sa akin, mabilis, pero sinukat ako mula ulo hanggang paa.

"This won't happen again."

Yun lang. Wala nang dagdag. Tinalikuran niya ako at sumakay sa itim na Maybach.

"'This won't happen again'? Yun na yun? Wala man lang matinong apology?" Sigaw ko sa likod niya.

Deadma.

"May seminar ba rito para sa mga supladong guwapo?" Bulong ko sa guard.

"Ma'am? Wala po. Akala ko may nawawala kayong tao."

"Nawawala nga," umiling ako. "Yung manners niya."

Pero habang naglalakad ako palabas, hindi mawala sa isip ko — kanina pa siya pabalik-balik ng tingin. Hindi simpleng nagmamadali. Parang may hinihintay. O may iniiwasan.

"Hindi ko na problema yun," bulong ko.

Mainit hangin paglabas ko. Nanibago ako sa halumigmig. Ilang taon din akong nawala.

Hanggang sa natanaw ko siya. Simpleng polo, slacks, pero tindig pa lang alam mong boss. Nang magtama mata namin, ngumiti siya. Yung ngiting ilang buwan kong hinintay.

"Anak."

Parang nawala lahat ng pagod ko.

"Daddy!" Iniwan ko maleta at patakbong yumakap. Mahigpit. Amoy kape at pabango. Amoy ng tatay ko.

"Na-miss kita, baby girl."

"Mas na-miss kita, Daddy."

Hinalikan niya buhok ko. Napaatras para pagmasdan ako.

"Aba... yung batang ayaw pumasok sa preschool dahil gusto laging nakakapit sa Daddy niya... dalaga na ngayon."

"Daddy naman!"

"Twenty-two ka na pero baby girl pa rin kita."

"Wala na ba talagang balak tigilan ang pagtawag ng baby girl?" Natawa ako.

"Kahit mag-asawa ka pa," pinisil niya ilong ko.

"Naku, mukhang gusto n'yo na akong ipakasal."

"Hindi, sa ngayon... akin ka muna."

Ganito si Daddy. Sa harap ng negosyante, respetadong businessman. Pero pag kami lang, ordinaryong ama na bumabawi sa lahat ng panahong wala siya.

Hindi ko alam na pag-uwi kong ito ay hindi simpleng reunion lang. Ito simula ng lahat.

---

Umandar na yung SUV palabas ng NAIA. Nakatanaw lang ako sa bintana. Mas mataas na mga gusali, mas makulay ilaw, mas mabigat traffic. Pero may kakaibang sarap pa rin umuwi.

Pasulyap-sulyap ako kay Daddy. Isang kamay lang nasa manibela. Maayos pa rin tindig pero mas pagod tignan.

"Hindi ka ba napagod sa biyahe?" tanong niya.

"Konti lang. Mas excited akong makauwi kaysa matulog," ngiti ko.

Bahagya siyang tumawa. "Hindi pa tayo uuwi."

"Bakit po?"

"May dadaanan muna tayo."

"Saan?"

Lumingon siya. "Sa paborito mong restaurant."

Napangiti ako. "Talaga? Akala ko nakalimutan n'yo na."

"Paano ko makakalimutan? Tuwing birthday mo, doon tayo kumakain."

"Akala ko busy na kayo masyado para maalala pa," kunwari nagtampo ako.

"Kahit makalimutan ko sarili kong birthday... hinding-hindi ko makakalimutan sa prinsesa ko."

Ganito siya. Kaya hindi ko naramdamang kulang ako kahit lumaki akong malayo.

Pagdating sa BGC, hindi pa rin nagbago restaurant. Malalaking chandelier, mahinang piano.

"Welcome back, Miss Alyannah," bati ng manager.

"Thank you."

Umupo kami sa may bintana.

"The usual, sir?" Tanong ng waiter.

Tumango si Daddy. "And for my daughter... the usual pa rin ba?"

"Grabe, naalala n'yo pa rin?"

"Tatay mo ako. Siyempre, the usual."

Habang hinihintay pagkain, nagkwento ako — apartment ko sa LA, pagtatapos, si Chloe na nakilala niya sa video call. Hanggang sa bigla siyang nagtanong.

"May boyfriend ka na ba?"

Nabulunan ako sa tubig.

"Daddy!"

"Ano? Normal na tanong lang."

"Wala."

"Sigurado?"

"Opo."

"Good."

"Bakit parang natutuwa pa kayo?" Nairap ako.

"Dahil wala pang lalaking sasakit ulo ko."

"Naku, kawawa naman future son-in-law n'yo."

"Kapag may lumapit sa'yo, interviewhin ko muna."

"Daddy!"

"Written exam."

"May exam pa?"

"May practical."

"Anong practical?"

"Titingnan ko kung kaya niyang tiisin ugali mo."

"Aba!"

Sabay kaming natawa.

Dumating pagkain. Pero habang masaya akong kumakain, napansin kong halos hindi nababawasan plato niya. Nakatingin lang siya sa kape. Nawala yung ngiti ko.

"Daddy..."

"Hm?"

"Bakit hindi kayo kumakain?"

"Busog na ako."

"Kakaupo pa lang natin."

Napabuga siya ng hangin.

"May iniisip lang."

Kilala ko si Daddy. Pag ganito, hindi maliit na problema.

"Daddy... may nangyari ba?"

Matagal niya akong tinitigan.

"Minsan pala... nakakapagod din," mahina niyang sabi.

Lumambot puso ko.

"Anong ibig n'yong sabihin?"

"Dalawampu't limang taon kong itinayo kumpanya. Dugo, puyat, sakripisyo. Pero may mga taong handang sirain lahat ng pinaghirapan mo."

"May kumukuha ng mga investor ko. May mga project na nawawala. At may mga taong binabayaran para traydurin ako."

"Sino po?" Kinabahan ako.

Mariin siyang nakatitig sa kape, parang mabigat banggitin.

"Daddy... sino sila?"

Tumingin siya sa akin.

"Mga De Vega."

Parang may kumirot sa dibdib ko.

"Akala ko noon... itinuring niya akong kapatid," mapait siyang ngiti. "Si Eduardo."

Hinawakan ko kamay niya. "Huwag n'yo pong sarilinin, andito ako."

Ngumiti siya, pero hindi umabot sa mata.

"Ikaw na lang pinagkakatiwalaan ko, anak."

May bumara sa lalamunan ko. Lahat ng pangarap ko siya tumupad. Hindi ko kayang makita siyang nawawalan ng pag-asa.

"Ano pong maitutulong ko?"

May inilabas siyang makapal na brown envelope.

"Nandiyan bago mong pagkakakilanlan. Inayos ko na, anak."

"B-Bagong pagkakakilanlan?"

"Nadine Buenavista. Iyan magiging bago mong pangalan, anak."

"Bakit po may ibang pangalan?"

"Kailangan. Para hindi nila malaman kung sino ka."

Bumilis tibok ng puso ko.

"Daddy... ano po ba talaga gusto n'yong ipagawa sa akin?"

"Gusto kong pumasok ka sa De Vega Global Holdings," diretso niyang sabi. "Mag-a-apply ka bilang bagong executive secretary. May kailangan tayong malaman."

"Ano po iyon?"

"Ang mga lihim nila. At ang magiging boss mo... ang tagapagmana ng De Vega Group. Si Ethan De Vega."

Humigpit hawak ko sa envelope habang binubuksan ko ito. Résumé. IDs. Certificates. _NADINE BUENAVISTA_

"Daddy... kapag nalaman nila totoo, hindi ba delikado?"

Ngumiti siya nang bahagya. "Hindi nila malalaman. Kailangan mo lang tandaan isang bagay."

"Ano po 'yon?"

Isinara niya envelope.

"Huwag kang magtitiwala sa kahit sino. Sino man makilala mo roon. Huwag mong kalilimutang ang mga De Vega ang dahilan kung bakit nasisira lahat ng pinaghirapan natin."

Napayuko ako. Sa buong buhay ko, hindi ako humingi ng kahit ano sa kanya. Ngayon siya naman unang beses na humihingi. Hindi ko siya kayang tanggihan.

Napabuga ako ng hangin at isinilid envelope sa bag ko.

"Para sa inyo, Daddy. At para sa pamilya natin. Gagawin ko."

Hindi ko pa alam na ang misyon na tinanggap ko sa gabing iyon ang magpapabago sa lahat ng pinaniwalaan ko.

At higit sa lahat, hindi ko alam na ang taong una kong makikilala sa loob ng De Vega Global Holdings...

ay ang antipatikong lalaking nakabangga ko sa airport ilang oras pa lang ang nakalilipas!!!!