Lahat ng Kabanata ng Sa Haplos ng Kaaway: Kabanata 1 - Kabanata 10

THREE MONTHS EARLIER - NAIA TERMINAL 1 "What the fu*_* is your problem!" napasigaw ako. Halos mawalan ako ng balanse sa isang malakas na bangga. Tumilapon ang passport, cellphone, boarding pass, at sling bag ko sa makintab na sahig ng airport. Labing-anim na oras akong nakakulong sa eroplano mula Los Angeles. Masakit ang likod, lutang sa jet lag, tuyot ang lalamunan — tapos ito ang welcome party ng Pilipinas? Naglingunan ang mga tao. May napailing. May tumingin sa akin na parang ako pa ang may kasalanan. Napakagat ako sa labi. Yumuko para pulutin isa-isa ang gamit ko. "Welcome home, Alyannah," sarkastiko kong bulong sa sarili. "Miss... I'm sorry." sabi ng estrangherong lalaki. Malamig. Walang emosyon. Parang binasa lang sa script. Dahan-dahan akong napatingala. "Excuse me?" Tumayo ako, mahigpit ang hawak sa passport. "'I'm sorry' lang?" Hindi siya sumagot. Hindi man lang nakatingin sa akin. Ang mga mata niya, abala sa paglibot sa buong arrival area — parang may hinahana

Hindi ko pa rin lubos maisip kung paano nangyari.Kaninang umaga, hawak ko lang yung résumé na may pangalang Nadine Buenavista habang nanginginig sa kaba.Ngayon? May temporary ID na nakasabit sa leeg ko.*NADINE BUENAVISTA - EXECUTIVE SECRETARY - OFFICE OF THE PRESIDENT & CEO*Officially hired.Napabuntong-hininga ako. Kung alam lang ng mga empleyadong dumadaan na peke ang pangalan sa ID na to, baka hindi ako umabot ng lunch."Miss Nadine!"Si Anthony, parang baterya na hindi nalolowbat. May bitbit na folders at tablet."Congrats ulit! Alam mo ba, ikaw yung first secretary ni Sir na hindi umiyak after interview?""Grabe naman, ganun ba siya kasama?" Natawa ako."Hindi naman masama," kamot-ulo siya. "Nakakatakot lang talaga. May sariling weather system kasi yung mood ni Sir."Sabay kaming naglakad sa hallway. Doon ko lang napansin walang nagkukwentuhan, walang nagce-cellphone. Lahat nakayuko sa trabaho."Ibang-iba dito," bulong ko."Expected. Sir Ethan hates wasting time. And time was

Alas-siyete pa lamang ng umaga ay buhay na ang executive floor ng De Vega Global Holdings.Habang ang karamihan sa mga empleyado ay nagsisimula pa lamang dumating, tahimik nang nakaupo si Nadine Buenavista sa kanyang mesa. Maingat niyang inaayos ang planner, sinisigurong tama ang pagkakasunod-sunod ng mga meeting, at paulit-ulit na sinusuri ang schedule ng kanyang boss para sa buong araw.Hindi siya sanay dumating nang maaga.Ngunit hindi rin siya sanay mabigo. Kung may isang bagay na natutuhan niya sa ama niyang si Sebastian Saavedra, iyon ay ang huwag hayaang may ibang maunang kumilos kaysa sa kanya.Kaya kahit alas-singko pa lamang ng umaga ay gising na siya. Hindi niya maaaring biguin ang unang misyon niya. Hindi bilang empleyado,kundi bilang anak.Tahimik siyang tumayo nang marinig ang pagbukas ng elevator. Mula roon ay lumabas si Ethan De Vega.Naka-charcoal gray suit ito na tila eksklusibong ginawa para sa kanya. Maayos ang pagkakasuklay ng buhok, habang ang suot nitong relo

Alas-tres y medya ng hapon nang muli akong sumakay sa company car pabalik sa Montenegro Financial Center. Parehong building. Parehong elevator. Parehong 12th floor. Pero ibang folder na ang hawak ko. Kung kanina magaan at blanko, ngayon mabigat. Ramdam ko ang kapal ng papel sa loob, ang lamig ng seal, at ang bigat ng responsibilidad. Four billion pesos daw ang laman nito. Hindi ko alam kung totoo o sinasabi lang ni Ethan para takutin ako, pero isang bagay lang ang sigurado — hindi ko pwedeng sirain ulit. Nakatingin ako sa bintana habang bumabagtas kami sa McKinley. Ang dami nang ilaw ng BGC kahit hapon pa lang. Sa isip ko, paulit-ulit kong nire-replay ang sinabi ni Ethan sa madilim na opisina. "I test all my secretaries this way." Standard pala. Hindi ako special. Hindi niya ako pinag-iinitan. Lahat pala ng sekretarya niya dumadaan sa ganung klaseng patibong. Yung iba bumubukas ng file sa taxi, kumukuha ng picture, tapos magsisinungaling. Bagsak. Ako hindi. Hindi ko binuksan. Ka

Alas-onse y medya na ng gabi.Tulog na ang buong BGC. Patay na ang ilaw ng mga building na kanina ay kumikinang na parang mga bituin na bumaba sa lupa. Pero sa isang lumang condo sa labas ng BGC, sa ika-labing-apat na palapag, may isang bintanang gising pa. Isang babaeng gising pa.Ako.Si Alyannah. Si Nadine. Si Alyannah Saavedra na sa umaga ay Nadine Buenavista na gustong maging matalino at matapang, pero sa gabi ay si Alyannah lang na yakap ang tuhod sa sahig, gusot ang buhok, nakapambahay na may print na avocado na kupas na, at nakatingin sa laptop na mas maliwanag pa sa kinabukasan niya.Sa harap ko, bukas ang file.BATANGAS - 152 vs 151.Isang piso. Isang piso lang ang lamang ng De Vega Global Holdings sa Saavedra Holdings.Isang piso lang, pero sa isang pisong yun, talo na naman kami, talo na naman si Daddy.Tumunog ang phone ko. Naka-loudspeaker."Anak? Gising ka pa?" boses ni Daddy. Mahina. Malambing. Parang kagigising lang sa Amerika, pero pilit na gising para sa akin."Dad