Chance

“Ano ba naman ‘yan?!” bulyaw ni Klarise at dinuro pa si Mia na para bang may ginawa itong napakalaking kasalanan—kahit napakaingat naman ng babae sa kaniyang ginagawa.

“Mali-mali ang paggupit mo ng kuko ko! Ano ba?!”

Tumahimik ang buong paligid, maliban na lang sa malakas na kabog ng dibdib ni Mia mula sa loob.

Saglit lamang na napatingin si Keen—sapat lang para makitang nakaluhod si Mia habang si Klarise ay hawak ang daliri at nag-iinarte pa. Nanatiling blanko ang mukha ni Keen at walang mababasang emosyon dito. Samantalang si Marize naman ay ngumisi pa nang bahagya; malinaw sa mga mata niya na alam niyang hindi iyon aksidente at sadyang nagdradrama lamang ang kaniyang biyenan.

Si Angela, ang limang taong gulang na bata, ay kusang tumayo mula sa sahig, bakas sa mukha ang pag-alala nang makita si Mia na natumba. Akmang lalapit na sana ito, pero pinigilan ng kaniyang ina.

“Maupo ka, Angela.” Malamig at pinal ang tono ni Marize.

Natigilan naman ang bata sa narinig, sinulyapan pa muna ang ina bago bumalik sa pagkakaupo at nagpanggap na naglalaro—kahit panay pa rin ang sulyap kay Mia na kitang-kita ang pag-aalala.

“Pasensya na po, Mommy...” mahinang sambit ni Mia habang nagmamadaling tumayo at yumuko. “Hindi ko po sinasadya, Mommy.”

“Hindi sinasadya? Ang sabihin mo, pabaya ka, Mia! O baka naman sinadya mong saktan ako?” Tumaas ang boses ni Klarise.

“Hindi po, Mommy! Wala po akong intensyong ganoon!” pagtatanggol ni Mia habang hirap na lumulon. “Baka po medyo napagod lang po ako ngayong araw, kaya—”

Agaran namang itong pinutol ni Klarise.

“Anong ibig mong sabihin? Gusto mong palabasin dito na pagod ka sa mga gawaing bahay? Eh responsibilidad mo naman talaga ‘yon!”

Bago pa man maibuka ang bibig para makasagot ay mas mabilis na sumingit si Marize na may halong pandidiri.

“Huy, Mia!” aniya sa mapang-uyam na tono. “Dapat alam mo sa sarili mo kung sino ka. Kung hindi ka ipinanganak na mayaman, aba’y matuto ka namang makisama at hindi ‘yung parang wala ka pang modo.”

Yumuko ito nang kaunti, sapat na para tignan si Mia gamit ang matalim at nakakainsultong mga mata. “Ayusin mo ang trabaho mo, huwag kang puro dahilan. Nasa bahay ka ng mga mayaman, hindi sa pugad ng manok ha.”

Kinagat ni Mia ang kaniyang labi upang pigilan ang kirot na bumabara sa kaniyang lalamunan. Nakayuko siya ngunit ramdam na ramdam ang matalim na tingin ng kaniyang hipag na agad namang nagbigay-init sa kaniyang dibdib.

Malalim na buntong-hininga ang ginawa ni Mia habang nasa malayo ang tingin sa malawak na hardin ng mansiyon ng mga Montecastro. Kailan pa ba siya makakalaya sa kulungang ito?

Kung kanina ang tanging gusto niya lang ay magpahinga kahit saglit—humiga at pakalmahin ang mabilis na tibok ng kaniyang dibdib—paano siyang makakapagpahinga kung ang utak niya ay binabagabag ng mga pang-aalipusta ng mga hipag, panlalamig ng biyenan, at ng hiling ng sariling asawa na magpabuntis siya sa iba? Dahil sa isiping iyon ay parang pinipiga ang kaniyang tiyan at mas lalo pang nanuyo ang kaniyang lalamunan.

Kinuha ni Mia ang walis-tingting na nakasandal sa pader. Sinimulan niyang walisin ang bakuran, hindi dahil obligasyon niya ‘yon, kundi dahil iyon na lang ang tanging paraan para hindi tuluyang sumabog ang kaniyang isip. Kahit pa sa maikling sandali ay pinapakalma siya ng tunog ng mga tuyong dahon.

“Mia.” Ang malalim na boses na iyon ay tumawag sa kaniya, mahinahon ngunit may diin.

Awtomatikong lumingon si Mia at nakita si Keen na hindi kalayuan—suot ang pormal na kasuotan, nakapamulsang naglalakad, pero blanko pa rin ang mukha tulad ng dati.

“Bakit po, Kuya?” lumapit si Mia habang hawak pa rin ang walis-tingting. Nakatayo na ito sa harap ni Keen, pilit pinatitibay ang mga tuhod na bahagyang nanginginig.

“Hanggang kailan ka walang trabaho at magpapaalipin dito?”

Walang trabaho? Magpapaalipin?

Napatungo si Mia sa narinig. Sa isang iglap, para na naman siyang sinasakal. Lahat ng ginagawa niya—ang paglilinis, pagluluto, pag-aalaga sa biyenan, pati ang pagiging sunud-sunuran—ay higit pa sa ginagawa ng isang kasambahay. Pero alam niyang hindi iyon ang tinutukoy ni Keen; ang ibig sabihin nito ay ang totoong trabaho sa labas, ‘yung may sahod, may posisyon, at may sariling pangalan.

“Hindi ko po alam, Kuya,” mahinang sagot ni Mia. Mas hinigpitan niya ang hawak sa walis-tingting, naghahanda sa kung anumang puna ang ibabato nito sa kaniya.

“Nasa sa iyo pa ba ang mga diploma mo?” tanong ulit ni Keen, kalmado pero walang kabuhay-buhay ang tono.

Bahagya namang tumango si Mia. “Opo, Kuya. Nandito pa po.”

“Kung ganoon, ikaw muna ang magiging sekretarya ko. Kasalukuyang naka-maternity leave ang sa akin ngayon.”

Nakahanda na si Mia sa anumang pagmamaliit na itataboy sana sa kaniya ni Keen, subalit natigilan ito nang marinig ang sinabi ng lalaki. Itinaas niya ang kaniyang mukha at gulat na tiningnan ang bayaw.

“Se-seryoso po ba kayo, Kuya?” Nanlaki sa gulat ang mga mata ni Mia.

Hindi sumagot si Keen sa tanong ni Mia, ngunit sapat na para patunayang seryoso ang lalaki sa sinabi nito nang hindi niya inalis ang mga mata sa babae.

“Pero Kuya... vocational degree lang ang mayroon ako. Kaya ko po ba iyon?” Kasalukuyang nakahawak ang mga kamay ni Mia sa kaniyang dibdib, umaasang hindi ito tuluyang mawala dahil sa sobrang lakas ng tibok nito.

“Ako naman ang nagmamay-ari ng kompaniya,” simpleng sagot ni Keen. Ang maikling pangungusap na iyon ay nagpapatunay na walang puwang para sa pagtatalo sa kanilang dalawa.

Biglang kumislap ang mga mata ni Mia. Matapos ang isang taon ng pagiging utusan sa paningin ng lahat, ang oportunidad na ito ay isang hulog ng langit para sa kaniya.

“Kung pwede po, Kuya... gusto ko po! Gustong-gusto ko po!” hindi na maitago ang kagalakan sa boses ni Mia.

Tipid naman na tinanguan ito ni Keen.

“Kung gusto mo talaga ay p’wede ka na pumasok bukas.”