Hate

“Haze...” nanginginig ang boses na daing ni Mia habang tumatayo mula sa pagkakaupo, nanginginig ang mga kamay na pinulot ang calling card.

“Bakit kailangang pag-usapan natin ulit ito, Haze?”

“Bakit?” mas lalong tumalim ang tingin ni Haze sa asawa. 

“Oh...akala mo ba ay nagbibiro lang ako kaninang umaga? Akala mo siguro nagsisinungaling ako tungkol sa pagtigil ko sa pagtustos ng gastusin sa ospital ng lolo mo, no?”

Dismayadong napayuko si Mia sa narinig, halos magusot na rin ang hawak niyang calling card dahil sa mariin niyang pagkakuyom dito.

“Haze, pero...hindi ko kaya,” basag ang boses ni Mia habang sinasabi niya ito.

“Hindi ko kayang gawin ang gusto mo.”

Lumapit si Haze sa kinatatayuan ng asawa, kalmado ngunit mapanganib ang mga hakbang nito papalapit hanggang sa wala nang pagitan sa kanilang nilang dalawa.

“Kailangan mong kayanin,” malamig nitong sambit. 

“Dahil wala ka ng iba pang mamagawa.”

Mula sa pagkayuko ay inangat ni Mia ang kaniyang mukha, puno rin ng luha ang kaniyang mga mata. 

“H-haze, parang awa mo na oh. Huwag mo akong pilitin nang ganito. Kung tungkol lang sa bayarin sa ospital, ak—”

“Tumigil ka na.”

Tatlong salita lamang iyon ngunit sapat na para itikom ni Mia ang kaniyang bibig.

Ang mga matatalas na titig ni Haze ay nagbigay ng sakit sa dibdib ni Mia. 

“Gusto mong malaman kung bakit kailangan mong gawin ‘to?” Mapanganib nitong tanong.

“Sa tingin mo, kaninong kasalanan kung bakit palagi nalang akong minamaliit ni Mommy sa harap ni kuya Leo at Kuya Keen?” pagpapatuloy ni Haze.

Itinuro ni Haze ang sariling dibdib gamit ang hintuturo. Mabilis din ang pag-angat at pagbaba ng dibdib nito.

“Ako ang napapahiya, Mia. Ako ang laging pinupuna ni Mommy. Sa tuwing uupo tayo sa hapag-kainan, ako palagi ang nakikita nila,” puno ng pait na sambit ni Haze.

Itinaas muli nito ang daliri at itinuro ang sariling asawa. 

“Tapos kanina, bakit hindi ka sumabay kumain? Sinadya mo sigurong hindi magpakita para ipahiya ako, Mi.”

Hindi pa rin umaalis ang nakakatusok na tingin ni Haze sa mukha ng asawa.

“Kaya huwag ka nang tumutol, at sumunod ka nalang sa mga utos ko,” madiin nitong bulong habang ang hintuturo ay mariing inilapat sa dibdib ni Mia. 

“Magpabuntis ka kaagad. Iyon lang ang tanging paraan para matapos na ang lahat ng kahihiyang tiniis ko bilang asawa mo sa loob ng isang taon.”

—

“Tama nga si Ate Rize, multi-functional ka nga talaga,” natatawang wika ni Farah habang ang mga mata ay nakapako kay Mia na abalang namamalantsa ng kaniyang blazer.

“Hindi na kailangang kumuha ng maraming katulong. Ikaw lang sapat na para maglinis ng bawat sulok ng mansiyong ito.” Tila papuri ang tono ng kaniyang boses, ngunit hindi maitatago ang panlalait sa sinasabi nito. 

Bilang sanay na sa pagiging puntirya ng mga insulto at panunuya, ay hindi na umimik pa si Mia sa sinabi ng hipag. Nang matapos sa ginagawa ay pinatay niya ang plantsa at inayos ito.

“Tapos na po, Ate,” blangkong sabi ni Mia habang ang mga mata ay hindi nakatingin kay Farah.

“Ah, ganun ba? Let me see.”

Hinawakan at itinaas ni Farah ang blazer, sinusuri ito para maghanap ng kamalian ni Mia. Kasunod noon ay umangat ang gilid ng labi nito sa isang mapanuyang ngiti.

“Ano ba ‘yan, Mia? May gusto pa dito oh, ayusin mo ‘yan. Plantsahin mo ulit ‘to!”

Inihagis naman nito pabalik sa ironing board ang blazer. Hindi naman gumalaw si Mia at nakatitig lamang lamang kay Farah. Hindi ito tumutol—-hindi dahil takot siya, kundi dahil parang wala na siyang maramdamang anuman. 

Ang titig na iyon ang ikinagalit ni Farah.

“Bakit ka nakatingin sa akin nang ganyan, ha?” nanlalaki ang matang tinitigan nito si Mia.

Lumapit ito kay Mia habang ang kaniyang mga braso ay magkakrus sa kaniyang dibdib.

“Ayaw mo gawin ang utos ko, no?”

Magsasalita na sana si Mia para ipaliwanag ang sarili nang marinig ang boses ni Leo.

“Farah!”

Mula sa pintuan ay kitang-kita sa mukha ni Leo ang kawalan ng pasensya sa asawa. 

“Bilisan mo na, mahuhuli na ako!”

Lumingon din si Mia at nakita si Leo na matalim ang tingin sa kaniya. Saglit lamang iyon ngunit sapat na para lalo pang ibaba ni Mia ang kaniyang ulo.

“Oo na!” sagot ni Farah, halatang-halata sa boses ang inis. Ngunit alam ni Mia na ang galit nito ay hindi para kay Leo, kundi para sa kaniya.