No Choice

Nang gabing iyon ay parang iba ang naging hangin sa hapag-kainan ng pamilya Montecastro. Walang ingay na maririnig maliban sa pagtama ng mga kubyertos. Naputol naman ang katahimikan nang ibinaba ni Keen ang kaniyang baso na lumikha ng mahinang tunog, sapat na para mapalingon ang lahat sa kaniya.

Binalingan ni Keen si Klarise, at saglit na sinulyapan si Mia na nakaupo sa tabi ni Haze. Tumikhim muna si Keen matapos ipatong ang tasa ng kape sa mesa.

“May gusto lang sana akong sabihin,” aniya, seryoso at may awtoridad, na agaran namang nagpatahimik sa buong hapag.

Agad na napatingin si Klarise sa kaniya, gayundin sina Marize, Leo, at Farah. Sandaling namayani ang katahimikan habang naghihintay ang lahat sa kung anuman ang sasabihin ng panganay na anak ng mga Montecastro.

“Ano iyon, Keen?” tanong ni Klarise dito.

Pinunasan muna ni Keen ang gilid ng kaniyang labi gamit ang napkin bago magsalita. “Simula bukas ay magtatrabaho na sa opisina si Mia. Siya muna ang pansamantalang magiging sekretarya ko habang naka-maternity leave si Lauren ngayon.”

Halos mabitawan ni Haze ang hawak na kubyertos habang si Marize ay bahagyang napaubo sa gulat, gayundin si Farah na napatingin sa bayaw nito. Si Klarise ay napatigil sa paggalaw at napatuwid ng upo bago tiningnan si Keen na para bang may sinabi itong kamangha-mangha at hindi katanggap-tanggap.

Bumigat ang hangin sa paligid pero nanatiling kalmado si Keen, ganoon pa rin ang mukha nitong walang ekspresyon at parang nagpapahiwatag na wala siyang kinatatakutan.

Hindi nakapagpigil si Farah at binasag ang sandaling katahimikan. “Kuya Keen... seryoso po ba kayo?”

Sumingit naman si Marize na may kasamang sarkastikong tawa. “Ha? Teka lang... si Mia? Magtatrabaho sa Montecastro Corporation? Bilang sekretarya pa talaga?”

Sinipat ng masamang tingin ni Klarise si Mia. “Keen, huwag kang magpadalos-dalos sa desisyon mo. Maraming aplikante na mas may karanasan kaysa sa kaniya. Isa pa—”

“My decision is final,” malamig na putol ni Keen sa ina, dahilan para mapatahimik si Klarise—bihirang-bihira lang kasing maputol ang sinasabi nito. Ngunit kay Keen, walang may lakas ng loob na sumuway.

Si Mia naman, na kanina pa nakayuko at halos hindi makahinga, ay mahigpit na kinuyom ang laylayan ng kaniyang damit. Ramdam na ramdam niya ang mga matatalim na matang nakatutok sa kaniya. Pero si Keen... ni minsan ay hindi siya tinapunan ng tingin. Nanatili rin itong walang emosyon.

Binalingan muli ni Klarise si Mia. “Sigurado ka bang kaya mo? Baka kahihiyan ang matamo mo roon.”

Napalunok naman si Haze sa sinabi ng ina, halatang hindi sang-ayon dahil baka mapahiya na naman siya sa mga kapatid sakaling magkamali si Mia, ngunit wala siyang lakas ng loob para tumutol sa kuya niya.

Sa huli ay sumandal si Keen sa kaniyang upuan at muling nagsalita nang may diin. “Hindi ako kumukuha ng empleyado nang basta-basta lang. Kung sinabi kong kaya niya, ibig sabihin ay kaya niya.”

Nanahamik ang lahat sa maawtoridad na boses ni Keen. Tanging ang bilis ng tibok lamang ng puso ni Mia ang naririnig niya sa mga oras na ‘yon—halo-halong takot, kaba, at munting pag-asa. Dahil sa unang pagkakataon sa buong buhay niya sa bahay na ito ay may nagtanggol at kumampi sa kaniya.

Kahit hindi siya tiningnan ni Keen, ang mga salitang iyon ay nagsilbing proteksiyon laban sa mga mapanghusgang tingin sa kaniya ng mga tao sa hapag.

Nagpatuloy ang hapunan nang parang may bigat na pinapasan ang lahat. Wala nang naglakas-loob na tumutol kapag ang panganay na ang nagsalita—pati ang sarili nilang ina ay tikom ang bibig dito.

“Seryoso ka ba, darling? Gagawin mong sekretarya si Mia?” tanong ni Marize nang masara na ang p***o ng kanilang silid pagkatapos ng hapunan.

“Pansamantala lang,” maikling sagot ni Keen habang dire-diretsong naglakad patungo sa tokador para ilapag ang mamahaling relo nito.

Pagak namang natawa si Marize sa sagot ng asawa.

“Pansamantala man o hindi… grabe naman.” Itinaas nito ang kilay nang may pang-uuyam. “Vocational degree lang ang mayroon siya, Keen. Ano namang aasahan mo sa kakayahan niya? Ha?”

Lumapit ito nang kaunti at mas lalong binaba ang boses para mas maibaba pa si Mia. “Yung pinalitan niya nga, college graduate eh. Tapos ngayon, ibababa mo ang standard mo para kay Mia?”

Umiling-iling si Marize na parang hindi makapaniwala. “Ang kaya lang naman nitong gawin ay magluto, maghugas ng plato, at maglinis ng bahay. Para sa trabahong pang-opisina? Hindi siya nababagay doon!”

Nanatiling tahimik si Keen. Walang tinanggap o pinansin sa mga sinabi ng asawa; malamig niya lamang itong sinulyapan mula sa salamin habang tinatanggal ang kaniyang relo.

“Huwag mong husgahan ang kakayahan ng ibang tao gamit ang makitid mong pananaw,” malamig na sambit ni Keen na nagpatahimik kay Marize.