งานแต่งงาน

ยุ่งไม่พอ....

เวลายังผ่านไปเร็ว เร็วชนิดที่ว่าญารินยังไม่ทันได้คุยอะไรกับว่าที่ "สามี" เลย งานแต่งถูกจัดออกมาอย่างใหญ่โตสมฐานะ บรรยากาศเต็มไปด้วยความชื่นมื่น แขกจากทั่วทุกสารทิศต่างทยอยมาแสดงความยินดี ซุ้มหน้าทางเข้างานที่จัดด้วยดอกไม้นั้นดูสวยงาม และเข้ากันได้ดีกับธีมงานสีทองหรูหราที่เจ้าสาวเป็นคนเลือกและออกแบบเอง

ภาพของเจ้าบ่าวเจ้าสาวที่ยืนจับมือกันยิ้มรับแขกช่างดูเหมาะสมกันราวกับกิ่งทองใบหยก ผู้ชายก็สูงหล่อดูดี ส่วนผู้หญิงก็สวยจนแทบลืมหายใจ ใครเห็นก็เอ่ยปากชม แถมภายในงานยังจัดออกมาได้ดี ทั้งอาหาร ทั้งเครื่องดื่ม ทั้งดนตรีเจ้าภาพจัดเต็มแบบไม่มีคำว่ากั๊ก เรียกได้ว่างานนี้ได้รับคำชมจากแขกทุกคนจนล้นหลามจริงๆ ทุกอย่างในงานผ่านไปอย่างราบรื่น จนกระทั่ง...

"เจ้าบ่าวหอมแก้มเจ้าสาวหน่อยครับ"

ห๊ะ!!!

อีตาพิธีกรบ้า!! ไม่มีอย่างอื่นให้พูดแล้วรึไง เรียกแขกขึ้นมาร้องเพลงสิ ทำไมจะต้องหอมแก้มด้วย ดวงตาคู่สวยเบิกโตเมื่อได้ยินเสียงเชียร์ของแขกในงานสนับสนุนการแสดงความรักที่เจ้าบ่าวมีให้กับเจ้าสาว

รักบ้ารักบออะไร...

ตั้งแต่วันนั้นจนถึงวันนี้ฉันได้เจอหน้าเจ้าบ่าวแค่สามครั้งถ้วน ไม่รวมถึงการคุยแต่ละครั้งที่แทบจะนับคำได้ หญิงสาวคิดในใจ ครั้งแรกคือคืนนั้น ครั้งที่สองคือพรีเวดดิ้งที่ทุลักทุเล หาความโรแมนติกเหี้ยอะไรไม่ได้เลยเพราะโทรศัพท์ของเจ้าบ่าวสายเข้าดังตลอดเวลา ส่วนครั้งที่สามก็คือวันนี้ 

อนิจจา....

ความสัมพันธ์

สุดแสนจะเจือจาง!!

ดีแค่ไหนแล้วที่เธอยังสามารถจำหน้าของว่าที่เจ้าบ่าวได้ เอาเถอะ!! ในเมื่อมาถึงจุดนี้เธอก็ต้องทำหน้าที่ให้ดีที่สุด ย่าจะต้องไม่อาย ดังนั้นมือเรียวจึงสอดเข้าไปคล้องแขนของว่าที่เจ้าบ่าวสุดหล่อที่เหมือนจะตกใจ แต่ก็ปรับเปลี่ยนสีหน้าทัน 

ก็นะ....ถ้าเธอไม่เริ่มก่อน

อีตาพี่หมอมันก็ยืนนิ่งเป็นตอไม้

คนได้สงสัย นินทาสนุกปากแน่!!

เอาน่ะ!! ทนอีกนิด เธอคิดอย่างนั้น แต่ทว่าการต้อนรับแขกที่ว่าเหนื่อยแล้ว มันยังไม่เท่ากับ ช่วงเวลาส่งตัวเข้าหอ ที่ต้องรอให้ผู้ใหญ่อวยพรนู่นนี่นั่นเอเวอรี่ติง โอเค!! พ่อเธอน้ำตาแตกแล้วหนึ่ง ส่วนย่าน้ำตาแตกไปแล้วสอง ส่วนป้าๆ ก็ตั้งหน้าตั้งตาสอนเทคนิคมัดใจชายอย่างสนุกสนาน ไม่ได้คิดเลยว่าเธอจะอายเจ้าบ่าวที่นั่งหูผึ่งข้างๆ ไหม ซึ่งกว่าจะผ่านจุดๆ นั้นมาได้ก็ทำเอาเธอแทบหืดขึ้นคอ ยิ้มถ่ายรูปจนเหงือกแห้ง ก้มหน้ากราบสามีแล้วสามีอีกเพื่อให้ได้ภาพนิ่งสวยๆ มาประดับฝาผนัง ให้ย่าได้ชื่นใจ ให้พ่อได้ปลื้มปริ่ม ให้ป้าๆ ได้เอาไปโม้ไปอวดคนอื่นๆ ได้ว่าหลานสาวบ้านนี้สวย และเนื้อหอมขนาดไหน เอาน่ะถึงพี่พีทจะไม่ได้มาจีบ และการแต่งงานไม่ได้เริ่มต้นจากความรัก แต่เพื่อความสุขของทุกคน วันนี้ถือซะว่าเธอยอมหลับหูหลับตา แสร้งทำตัวเนียนๆ เออๆ ออๆ ตามน้ำไปก็แล้วกัน

"ดูแลน้องด้วยนะพ่อพีท"

นั่นคือคำพูดของพ่อที่ทำเอาญารินถึงกับตาแดงก่ำด้วยความซาบซึ้งใจ พ่อเธอเป็นคนที่เก็บความรู้สึกเก่ง การที่พ่อเธอร้องไห้ก็คือช็อตเด็ดที่สุดในงานแล้ว คนตัวโตที่นั่งข้างเธอตอบ "ครับ" ด้วยน้ำเสียงฟังดูหนักแน่นจริงใจ ผู้ชายสองคนมองตากัน ถึงไม่มีคำพูดใดๆ ออกมาให้ได้ยินแต่เธอก็รับรู้ได้ว่าพ่อไว้ใจคนข้างๆ อยู่ไม่น้อยทีเดียว

และแล้วก็ถึงเวลา....

ที่ถูกปล่อยให้อยู่ตามลำพัง จากที่คิดว่าจะทำเฉยๆ ชิวๆ อยู่ๆ คำพูดของป้าก็ดันลอยเข้ามาในหัว ต้องทำอย่างนั้นนะ ต้องทำอย่างนี้ด้วย คือเทคนิคเยอะมาก หน้าขาวเนียนเริ่มแดง แน่นอนว่าเธอไม่ได้ร้อนเพราะอากาศ แต่เพราะมันอายกับความคิดที่กำลังจินตนาการเรื่องอย่างว่าจนน่าตี "ใจเย็นๆ ญาริน" หญิงสาวบอกกับตัวเองที่ใจเต้นแรง เพราะกลัวว่าจะต้องเข้าห้องหอในคืนนี้แบบสมจริง 

"ญา"

เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นตัดความเงียบ

"คะ!!!!"

คนมันตกใจไงก็เลยตอบรับเสียงดัง

"เปลี่ยนชุดไหม"

ถามด้วยความเป็นห่วงเมื่อเห็นหน้าสวยๆ ของเธอแดง บางทีชุดมันอาจรัดและร้อนเกินไป เธอจึงรู้สึกหายใจไม่ค่อยสะดวก

"มะ...ไม่เป็นไรค่ะ พี่พีทเปลี่ยนก่อนเลย"

หญิงสาวผายมือไปทางห้องน้ำใหญ่พร้อมรอยยิ้ม หวาน เธอขอเวลาตั้งสติก่อน คืนนี้เธอยังไม่พร้อมดังนั้น อะไรที่มันสุ่มเสี่ยง อะไรที่มันทำให้พี่พีทมีอารมณ์ทำเรื่องอย่างว่าเธอจะต้องเลี่ยงให้หมด ช่วงเวลาที่ชายหนุ่มไปเข้าห้องน้ำ เธอก็รีบวิ่งไปห้องน้ำอีกห้องหนึ่ง เธอใช้เวลาไม่ถึงสิบห้านาที พูดให้เข้าใจง่ายๆ ก็วิ่งผ่านน้ำไปเลย เสื้อที่คิดว่ามิดชิดที่สุด ชุดชั้นในที่คิดว่าเชยและเฉิ่มโบ๊ะมากที่สุด ตอนนี้ได้ถูกบบรรจงสวมในตัวเธอทั้งหมดแล้ว

ถึงจะร้อน

ฉันก็จะทน!!

หญิงสาวพึมพำพร้อมกับกระชับคอเสื้อให้แน่นขึ้นกว่าเดิม และพอชายหนุ่มออกมาจากห้องน้ำ สิ่งที่เห็นตรงหน้าก็ทำเอาเขาถึงกับผงะเล็กน้อยเมื่อเห็นเจ้าสาวของตัวเองอยู่ในชุดที่ เอ่อ...ดูไม่ค่อยปกติสักเท่าไหร่ ชุดไหมพรมแขนยาวนั่นคืออะไร แล้วกางเกงวอร์มนั่นล่ะ เธอไม่ร้อนเหรอ อยากจะถามออกไป ก็กลัวว่าจะไปล้ำเส้นเรื่องส่วนตัว เธออาจจะเป็นคนขี้หนาวก็เลยติดใส่ชุดหนาๆ เพื่อทำให้ร่างกายอบอุ่น เขาเป็นหมอ เขาย่อมเข้าใจ

ก็เลย....

​​​​​​ไม่ถามซักไซร้ให้มากความ วันนี้เขาเองก็เหนื่อยมาทั้งวัน อยากจะเอนหลังพักผ่อนเต็มทน เขาเดินตรงมาที่เตียงขนาดใหญ่ แน่นอนว่าย่าสั่งทำมาเป็นพิเศษเพื่อมอบให้เธอกับเขาโดยเฉพาะ ญารินมานอนรอที่เตียงก่อน มันทั้งนุ่ม มันทั้งใหญ่ และมันก็สบายซะจนเธออดที่จะเอ่ยปากชมไม่ได้

"เตียงน่านอนจังเลยนะคะ"

"ผมก็ว่างั้น"

ตอบยิ้มๆ พร้อมกับสอดตัวเข้าไปใต้ผ้าห่มหนา การที่มีอีกคนนอนในเตียง มันทำให้เธอคิดได้ว่าเมื่อกี้เธอพูดให้ท่าหรือเปล่า หรือส่งสายตาเชิญชวนให้พี่พีทเข้าใจผิดไหม

โอ้ย!! ฉันอยากหยิกปากตัวเองจัง

ถ้าพี่พีทคิดว่าเธอยั่วยวน ชวนให้ทำเรื่องอย่างว่าแล้วเป็นฝ่ายรุกเธอล่ะ ไม่นะ!! เธอยังไม่พร้อมบอกตรง เธอต้องการเวลาเตรียมตัว และเธอก็ต้องการเวลาเตรียมใจด้วย เรื่องอย่างนี้ถ้าคนไม่รักกันมันก็ทำไม่ได้ 

ดังนั้น

​​​​​​ในเมื่อมันจวนตัว

ทางเดียวที่จะรอดก็คือ....

​​​​หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าปอด ก่อนจะพูดสิ่งที่เตรียมมาเผื่อไว้สำหรับสถานการณ์ฉุกเฉินในวันเข้าหอว่า

"พี่พีทคะ ญาเป็นเมนส์!!!!"