ไม่แต่งก็ต้องแต่ง

เคยได้ยินมาบ้างว่า

หมอมีความรับผิดชอบสูง!!

แต่คือเข้าใจไหมว่า...

ไม่ต้องแสดงความเป็นสุภาพบุรุษมารับผิดชอบเรื่องของฉันก็ได้ ฉันไม่ว่า ฉันไม่ด่า ฉันไม่โวยวาย และฉันก็ไม่ได้อยากเรียกร้องให้นายมารับผิดชอบอะไรเลยจริงๆ ถึงญารินจะคิดเช่นนั้นแต่ก็พูดออกมาไม่ได้ สายตากดดันของย่าทำเอาเธอรู้สึกหนาวไปถึงไขสันหลัง ไม่กล้าแม้แต่จะอ้าปากพูดแสดงความคิดเห็น หน้าสวยๆ ไร้ซึ่งรอยยิ้มนั้นบ่งบอกว่าเธอไม่เห็นด้วยกับทุกสิ่งทุกอย่างที่ได้ยิน หัวทุยส่ายไปมาทุกครั้งเมื่อได้ยินคำว่า "แต่งงาน" ย่าดูกระตือรือร้นจนเธอหวั่นใจ และในที่สุดสิ่งที่เธอกลัวและไม่อยากได้ยินก็กำลังเปล่งออกมาจากริมฝีปากที่มีรอยยับย่น 

"คงต้องหาฤกษ์แต่งให้เร็วที่สุด"

อนิจจา....

จบเห่แล้ว!!

หญิงสาวถึงกับอ้าปากค้าง ไปต่อไม่เป็นเพราะไม่นึกว่าสถานะโสดของเธอจะพลิกผันในชั่วข้ามคืน และเมื่อเหล่มองหน้าไร้อารมณ์ของว่าที่เจ้าบ่าว เธอก็ได้แต่ถอนหายใจ เพราะตั้งแต่เธอบอกไปว่าให้ "หุบปาก" ก็หุบปากจริงๆ ไม่พูด ไม่จา ไม่หือ ไม่อือ แต่เสือกพยักหน้าตอบรับกับทุกเรื่องที่ผู้ใหญ่เสนอ 

หนักกว่าเก่า

หนักกว่าเก่ามากบอกเลย!!

เมื่อไม่มีพรรคพวก ก็เลยกลายเป็นพวกหัวเดียวกระเทียมลีบ จะพูดจะแทรกแสดงความคิดเห็นอะไรขึ้นมา ก็โดนทั้งย่า ทั้งป้า ดักทางไปซะหมด ดังนั้นจึงได้แต่นั่งเหวอ ทำตัวไม่ถูก สับสันกับชีวิต คิดแต่ว่าไม่น่ามาหาย่าเลย ไม่น่ามาเลยจริงๆ แต่อย่างว่าในเมื่อมันย้อนเวลากลับไม่ได้ เธอก็ได้แต่ต้องยอมรับสภาพ ย่ามีอำนาจใหญ่สุดในบ้าน ทุกคนรักและเกรงใจย่า ดังนั้นถึงเธอจะส่งสายตาอ้อนวอนให้พ่อพูดให้ย่าเปลี่ยนใจก็คงไร้ผล ถึงตอนแรกพ่อจะโกรธจนหน้าแดงตัวสั่น แต่พอได้ฟังย่าอธิบายว่าผู้ชายที่อยู่ในห้องเธอเป็นใคร พื้นเพไม่ไก่กา ดีกรีหมอ มีชาติตระกูล มีหน้ามีตาทางสังคม ตบแต่งเป็นสามีได้ไม่อายใคร รอยยิ้มที่ไม่ค่อยได้เห็นบ่อยนักจากหน้าดุๆ ของพ่อที่ขรึมอยู่เป็นนิจก็พลันผุดจางๆ ขึ้นที่มุมปากใต้หนวดแบบเก็บอาการไม่อยู่

ก็นะ.....

อยู่ๆ จะได้เขยเป็นหมอ

พ่อก็หน้าใหญ่เป็นกระด้งไปเลยสิคะ!!

​​​​​​"หนูไม่อยากแต่งงาน"

ญารินลองเสี่ยงพูดดูอีกสักครั้ง แต่เมื่อถูกสายตาของผู้เป็นย่าตวัดมองมาเธอก็ถึงกับสะดุ้งโหยงไม่พอยังขู่เสียงเข้มว่า

"ถ้าญาไม่แต่งกับพี่พีทก็อย่าหวังว่าจะได้มรดกย่า ยาจะเอาส่วนที่เป็นของญายกให้หลานคนอื่นหมดเลย"

"ไม่เอานะย่า"

ญารินรีบกลับลำในทันที ก่อนจะคลานเข่าเข้าไปนวดๆ บีบๆ ขาให้ย่าที่ทำหน้าตึง ถ้าเธอยังยืนกรานเสียงแข็งว่าไม่แต่งงาน ดูท่าเธอคงโดนเฉดหัวออกจากวงศ์ตระกูล 

เฉดหัวไม่พอ....

ยังตัดออกจากกองมรดกอีก!!

กรีดร้องหนักมาก ใครจะไปยอม เธอคือหลานสาวคนโปรดนะ แถมย่ายังรักและเอ็นดูถึงขนาดเคยบอกกับญาติทุกคนว่าจะยกไร่องุ่นให้ แล้วใครจะโง่ทิ้งไปเฉยๆ นั่นคือบ่อเงินบ่อทองในอนาคตเธอเชียวนะ และด้วยกลัวจะไม่ได้ไร่องุ่นมาไว้ในกำมือ คนงกอย่างเธอก็เลยต้องตบปากรับคำไปส่งๆ ว่าจะแต่งงาน แน่นอนว่าไม่เต็มใจแต่ง แต่จะไม่แต่งก็คงไม่ได้ ไร่องุ่นรอเธอเป็นเจ้าของอยู่ ดังนั้นสิ่งที่ทำได้คือ แสร้งเออๆ ออๆ ไปก่อน จากนั้นก็ค่อยไปตกลงกับเอ่อ.....

จะเรียกว่าอะไรดีล่ะ??

ในเมื่อแฟนก็ไม่ใช่

คนรู้จักก็ไม่เชิง

แต่เสือกดันข้ามขั้นขึ้นมาเป็น "ผัว"เลย

อนิจจา...คนหวงชีวิตโสดอย่างเธอ ต้องมามีผัวแบบไม่ตั้งใจ ใบหน้าสวยหวานยามนี้ตึงเครียด คิดไม่ตกว่าจะทำยังไงต่อไปกับชีวิตดี เธอเคยคิดมาตลอดว่าการแต่งงานคือภาระหนักอึ้งที่ผู้หญิงต้องแบกรับ มันคือพันธะที่มองไม่เห็นและดิ้นไม่หลุด ทำงานนอกบ้านเหนื่อยไม่พอ ยังจะต้องมาคอยทำหน้าที่เป็นภรรยาเอาอกเอาใจผัว จริงอยู่ว่าเธอทำงานเก่ง ลุยแบบถึงไหนถึงกัน แต่ถ้ามองกลับกันมาที่งานบ้านงานเรือนขอบอกตรงนี้อย่างมั่นหน้าและมั่นใจเลยว่าไม่ได้เรื่อง อย่างเธอทอดไข่ดาวเป็นก็เรียกว่าหรูแล้ว

แล้วอย่างนี้.....

ถ้าแต่งงานไป

ใครจะทำอาหารให้สามีกิน

ปวดหัว!! หญิงสาวสบถ ยิ่งคิดก็ยิ่งพาลให้เครียดหนักกว่าเดิม ตอนนี้คำว่า "แต่งงาน" กำลังเข้ามาประชิดตัวเธอถึงขั้นเรียกได้ว่าแทบหายใจรดต้นคอ พอผู้ใหญ่เห็นดีเห็นงาม ทุกสิ่งทุกอย่างก็มาเร็วเคลมเร็ว

"ขอเบอร์โทรศัพท์"

นั่นคือคำแรกที่ว่าที่สามีคุยกันอย่างเป็นทางการกับเธอ ดวงตาคู่สวยหันมามองเจ้าของเสียงทุ้มต่ำ เธอเพิ่งได้สังเกตุหน้าตรงๆ ของเขาชัดๆ อืม....ก็นะหล่อดี คิ้วเข้ม จมูกโด่ง ริมฝีปากได้รูปรับกับสันกราม ที่สำคัญผิวยังขาวพอๆ กับเธออีก ดูๆ ทรงแล้วก็น่าจะเป็นคุณหมอที่มีสาวๆ ชอบเยอะพอสมควร

"จะให้ไหม"

นั่นคือประโยคที่สองที่หลุดจากริมฝีปากหยักนั่น หญิงสาวขมวดคิ้วมองหน้าชายหนุ่มที่ประหยัดคำพูดคำจาซะเหลือเกิน คือกลัวดอกพิกุลจะร่วงจากปากอะไรขนาดนั้นคะ แต่ช่างเถอะ!! พูดน้อยอย่างนี้ก็ดีเหมือนกัน จะได้ไม่มีปากมีเสียง หญิงสาวคิด เพราะเธอเองก็มีแผนสำรองในใจว่า

แต่งได้

ก็หย่าได้เหมือนกัน!!

รอยยิ้มน้อยๆ ประดับมุมปาก ในเมื่อเลี่ยงอะไรไม่ได้ ก็คงต้องยอมรับไปก่อน แต่ใช่ว่าเธอจะต้องยอมรับตลอดไปซะหน่อย  เธอคิดไว้แล้วว่าถ้าอยู่ไม่ได้ก็เลิก แหมๆ ก็คนมันไม่รักจะอยู่กันได้ยังไง มีที่ไหนอยู่ๆ กันไปจะรักกันเอง และเมื่อถึงตอนนั้นจริงๆ ใครจะพูดยังไงเธอก็จะเชิดหน้าโนสน โนแคร์ ก็นะ....คนมันสตรอง ถึงไม่มี "ผัว" คนอย่างเธอก็อยู่ได้ โถๆ นี่มันสมัยไหนแล้ว "ผัว" ไม่ใช่ทุกสิ่ง เงินสิสำคัญกว่า!!

แต่ก่อนจะถึงวันแต่งงาน....

ว่าที่สามีของฉันหายหัวไปไหน??

คำก็ยุ่ง สองคำก็ยุ่ง ถามจริงภาพถ่ายพรีเวดดิ้งเนี่ยจะให้ฉันทำรูปแปะติดเอาหรือไง ถ้าไม่ติดว่าย่าเชิญแขกมาเยอะ และต้องจัดงานแต่งออกมาให้ดูดี ฉันจะไม่บากหน้าติดต่อไปหานายก่อนด้วยซ้ำ มีที่ไหนขอเบอร์โทรเธอไปเป็นชาติแต่ไม่เคยติดต่อมา ย้ำว่าไม่เคยเลยจริงๆ  แล้วจะขอไปเพื่อ 

อนิจจา....

นี่หรือคือชีวิตแต่งงานของญาริน!!