สมจริงเกินไปนิด

คิดว่าแค่โกหกๆ ไปก็จบ

คิดว่าจะรอดพ้นไปได้ง่ายๆ

​​​​​​​​แต่ที่ไหนได้ มันไม่ได้จบง่ายๆ อย่างที่คิด เพราะถึงเธอจะรอดพ้นจากการทำกิจกรรมสานสัมพันธ์ฉันท์ผัวเมียจริง แต่ก็ลืมไปว่าพี่พีทเป็นหมอ ใช่!! และมันก็สำคัญมาก เพราะสายตาที่พี่เขามองเธอนั้นมันแอบมีความไม่เชื่อแฝงอยู่นิดๆ แค่คำพูดคงยังไม่มีน้ำหนักพอ ดังนั้นงานแสดงละครต้องมา งานตอแหลให้สมจริงต้องมี แหมๆ คนอย่างญารินทำได้ทุกอย่าง จะเอาตัวให้รอดก็ต้องฉลาดและเฉลียว ไม่งั้นคงไม่ได้รับฉายาแถเก่งมาครองหรอก จริงไหม!!

"อะ....โอ้ยยยยย"

อยู่ๆ คนที่เพิ่งบอกว่าตัวเองเป็นเมนส์ก็ร้องเสียงหลงขึ้นมาพร้อมกับใช้สองมือกุมท้อง ไม่พอเธอยังเพิ่มความสมจริงขึ้นอีกนิดด้วยการทำหน้าบิดเบี้ยวแสดงถึงความเจ็บปวดประหนึ่งคนที่เพิ่งโดนต่อยท้องมา 

ฮึๆๆๆๆ ถึงกับอึ้งไปเลยสินะ!!

หญิงสาวคิดพร้อมกับเหล่มองปฏิกิริยาคนนอนข้างๆ โอเค ถึงเขาจะดูงงนิดๆ แต่ดูจากหัวคิ้วเข้มที่ย่นเข้าหากัน แสดงว่ามันได้ผลอยู่ คิดไว้ว่าจะแสดงแค่นิดๆ หน่อยๆ แต่คนอย่างเธอพอได้ทำอะไรมันก็มักจะเผลอตัวจัดเต็มตลอด งานนี้ก็เลยนอนตัวงอเป็นกุ้งไปเลยสิจ๊ะ

"ญาเจ็บมากเลยเหรอ"

​​​​​​เสียงทุ้มถามคนที่กำลังแหกปากลั่นด้วยความเป็นห่วง เคยเห็นคนไข้ปวดท้องมาก็เยอะ เคยเจอเคสมาก็แยะ ไอ้อาการปวดจนตัวหงิกตัวงออย่างนี้มันดูไม่ธรรมดา บางทีเธออาจจะเป็นมากกว่าปวดท้องประจำเดือน ซึ่งแน่นอนว่าคนเป็นหมออย่างเขาไม่รอช้า ดันตัวเองลุกขึ้นมานั่ง พร้อมกับจับพลิกตัวหญิงสาวให้หันมานอนตัวตรง ดวงตาคู่สวยสบกับดวงตาเข้มอย่างไม่เข้าใจ แต่ไม่ทันที่เธอจะได้อ้าปากถาม เสื้อไหมพรมที่สวมไว้อย่างดิบดีก็ถูกมือหนาถลกขึ้นมาจนเห็นหน้าท้องขาวนวลเนียน

จบเห่แล้วญาริน!!

หญิงสาวสบถในใจก่อนถามคนที่แตะเนื้อต้องตัวเธอเสียงสั่นว่า

"ทะ....ทำอะไรคะ"

"จะผ่าไฟแดงเหรอ"

"ญาว่ามันไม่ดีมั้งคะ"

"ญาปวดท้อง และญาก็...."

ในหัวนี่คือคิดไปแล้วว่าต้องโดนแน่ๆ แต่ไม่ทันที่เธอจะได้พูดจบประโยคดี มือหนาของชายหนุ่มก็กดตรงหน้าท้องเธอ พร้อมกับถามว่า "ตรงนี้เจ็บไหม" 

"อะไรนะคะ"

ถามพร้อมกับกระพริบตาปริบๆ 

"พี่ถามว่าเจ็บไหม"

ตอนนี้ชายหนุ่มเปลี่ยนสรรพนามจากคำว่า "ผม" มาเป็นคำว่า "พี่" ไม่รู้ว่าลืมตัว หรือว่าตกใจ แต่เอาเถอะจะเรียกผมหรือว่าพี่เธอก็ไม่ได้มายด์อะไรอยู่แล้ว

"เจ็บค่ะ"

"ตรงนี้ล่ะ"

มือหนาขยับเลื่อนไปอีกตำแหน่ง พร้อมถามประโยคเดิมว่า "เจ็บไหม" ตอนนี้คนโกหกเริ่มรู้ตัวเองแล้วว่าซวย ก็นะ...โกหกใครไม่โกหกมาโกหกหมอ แต่จะมากลับลำบอกว่า "ไม่เจ็บค่ะ" ตอนนี้ก็ไม่ทันแล้วไง ดังนั้นก็เลย เจ็บมันให้หมดทุกพื้นที่ตรงหน้าท้องนี่ล่ะ 

"พี่ว่าไปโรงพยาบาลไหม"

"รุนแรงขนาดนั้นเลยเหรอคะ"

"อืม"

เหี้ย!! อยากจะบอกว่า "ไม่เป็นไร" แต่ดูจากหน้าหล่อๆ ที่เริ่มซีเรียสค่อนไปทางจริงจัง เธอก็ถึงกับพูดไม่ออก บอกไม่ถูก ได้แต่คิดวนในหัวว่า "แถยังไงต่อดี"

"พี่ว่าญาอาจจะไส้ติ่งอักเสบ ปล่อยไว้คงไม่ดีบางทีคืนนี้อาจจะต้องผ่าตัดเลย"

เหี้ยหนักมาก!!

ถึงขั้นผ่าตัดเลยเหรอ

คนฟังเริ่มหน้าซีด เธอก็แค่จะแสร้งปวดท้อง ขอยาพารากินนิดๆ หน่อยๆ พอเป็นพิธี แล้วก็นอนแยกตัวใครตัวมัน แต่นี่จะพาไปผ่าไส้ติ่ง โนเวย์ๆๆ

"มะ...ไม่ถึงขนาดนั้นมั้งคะ เวลาญาเป็นเมนส์ ญาก็ปวดท้องประจำ กินยาพาราแล้วนอนพักนิดหน่อยก็หาย"

"แต่พี่ว่าควรไปตรวจให้ละเอียดดีกว่านะ"

ชายหนุ่มยังคงยืนยันความคิดของตัวเอง เพราะตำแหน่งที่เธอปวดนั้นจะบอกว่าเป็นโรคกระเพาะก็ได้ หรือจะบอกว่าคล้ายอาการไส้ติ่งอักเสบก็ได้ หรือไม่ถ้าเธอปวดท้องประจำเดือนจริงๆ บางทีนี่อาจจะเป็นช็อกโกแลตซีสต์ มันคิดได้หลายอย่างมาก ดังนั้นทางที่ดีก็ควรตรวจให้ละเอียดไปเลยดีที่สุด

"ไว้วันหลังนะคะ"

หญิงสาวทิ้งตัวลงนอน พร้อมกับพึมพำว่า "ญาง่วงแล้ว" 

"ไม่ปวดท้องแล้วเหรอ"

ชายหนุ่มเลิกคิ้วถาม ความสงสัยนั้นยังคงฉายในดวงตาสีนิลที่จับจ้องใบหน้าสวยหวานที่ยกมือขึ้นปิดปากหาว

"ดีขึ้นแล้วค่ะ"

ก็นะ...ถ้าจะให้เธอโกหกบอกว่า "ปวดท้อง" อีกก็คงไม่เป็นผลดีแน่ เธอยังไม่ได้อยากโดนตัดไส้ติ่งตอนนี้ เดี๋ยวนี้ ดังนั้นก็บอกว่า "ง่วงนอน" ไปแบบหน้าด้านๆ นี่แหละ เชื่อ ไม่เชื่อ ไม่รู้ รู้แต่ว่าเธอจะไม่ไปโรงพยาบาลตอนนี้แน่

"พี่พีทก็นอนเถอะ"

"ขอบคุณนะคะ"

"ญาดีขึ้นแล้ว"

เมื่อเห็นชายหนุ่มยังกึ่งนั่งกึ่งนอนมองเธอด้วยความงงๆ ก็เลยตัดปัญหาชวนมานอนด้วยซะเลย แต่เพื่อความปลอดภัย ก็ไม่ลืมที่จะพูดให้อีกฝ่ายได้ยินว่า

"เห้อ!! เมนส์วันนี้มาเยอะจริงๆ"

และกว่าจะได้นอน เธอก็ต้องคอยแอบฟังเสียงลมหายใจของคนข้างๆ ว่าสม่ำเสมอหรือยัง เพื่อความสบายใจ ก็คนมันกลัวโดนลักหลับ ดังนั้นทั้งคืนก็เลยไม่ค่อยได้นอน หลับๆ ตื่นๆ สลับกันไป

จนกระทั่ง....

เช้าแล้วเหรอ??

คนที่ยังหลับตาคิดเมื่อรู้สึกได้ถึงความร้อนของไอแดดและแสงที่แยงตาจนต้องพลิกตัวหันหลบไปอีกทาง แต่พอคิดถึงคำสอนของย่าที่บอกเมื่อวานว่า

ภรรยาที่ดีจะต้องตื่นก่อนสามี!!

เธอก็รีบลุกพรวดพราดขึ้น สายตาจับจ้องมองตรงไปที่ข้างตัว 

แต่อนิจจา....

สามีตื่นก่อน และเมื่อคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลา ดวงตาคู่สวยจากที่ยังง่วงๆ งุนๆ ก็พลันเบิกโตขึ้นมาทันที ในใจคือกรีดร้องหนักมาก เพราะถึงเธอจะตื่นทีหลัง แต่มันก็ไม่ควรจะเป็นเวลานี้ เฮ้อ!! หญิงสาวถอนหายใจมองเวลาที่จะบอกว่าเช้าไหม มันก็คงไม่ใช่ ก็นะเลข 12.00 น. มันทิ่มนัยน์ตาจนฉันสำนึกผิดไม่ทันแล้วเนี่ย

มุแงง~

ฉันต้องโดนย่าด่าหูชาแน่ๆ!!