LOGIN“แล้วการเปลี่ยนแปลงตัวเองเป็นสิ่งที่ดีมากเลย แต่ทำเพราะตัวเองอย่าทำเพราะคนอื่นเลยนะครับ”
“ฮึก ค่ะ อรยังสามารถทักไปคุยกับพี่ได้ไหมคะ” เธอก้มหน้าสะอื้นร้องไห้เบา ๆ ยังดีมีเพื่อนในกลุ่มที่เดินมาด้วยคอยลูบหลังปลอบ “ได้ครับ ในฐานะรุ่นน้องในโรงเรียนเก่านะครับ” สีน้ำลูบหัวเธอเบา ๆ ด้วยความเอ็นดูในฐานะรุ่นพี่ในโรงเรียนยังไงการมีคนรักก็ดีกว่าคนเกลียดแค่มีเรื่องเขม่นกับเด็กผู้ชายในโรงเรียนก็ปวดหัวพอแล้ว วันสุดท้ายของม.6แล้วด้วยเขาอยากให้มีแต่เรื่องดี ๆ “ขอบคุณนะคะ ขอให้พี่โชคดีนะคะ” เด็กสาวพยักหน้ารับเอ่ยคำลาก่อนจะเดินออกไป เมื่อเคลียร์เรื่องของรุ่นน้องจบสีน้ำเตรียมจะเดินเอาของขวัญไปให้เพื่อนสนิทที่สุดในชีวิตแต่พอเงยหน้ามามองกลับไม่พบเก็บดาวแล้ว เมื่อกี้เธอยังยืนอยู่ตรงหน้าเขาอยู่เลยนะ “เอ้า เก็บดาวไปไหนแล้ววะ” เขากวาดสายตามองไปรอบ ๆ ไร้วี่แววของเพื่อนสนิทตัวเล็ก “พวกมึงเห็นไหม” เริ่มหันไปถามเพื่อนในกลุ่ม “ไม่เห็น” ภูเมฆเอ่ยบอกก่อนจะหันไปรับของขวัญจากรุ่นน้องอีกครั้ง “เมื่อกี้กำลังเดินมาทางนี้ไม่ใช่เหรอ” ปลาบปลื้มก็เห็นว่าเก็บดาวกำลังเดินมา “ไม่เห็นว่ะรับของอยู่” ตะวันตอบก่อนจะหันไปรับของจากรุ่นน้องที่เข้ามาขอถ่ายรูปด้วย “กูก็ถ่ายรูปไม่ทันมองว่ะ” ขอบฟ้าน้องชายฝาแฝดตะวันถือช่อดอกไม้เกินห้าช่อตอบเพื่อน “เมื่อกี้ยังยืนอยู่หน้ากูอยู่เลย” ยืนห่างกันไม่ถึงห้าเมตรแล้วนี่หายตัวได้หรือไง? “สงสัยงอนมึงอีกหรือเปล่า” ตะวันที่ถ่ายรูปเสร็จหันกลับมาพูด “งอนกู? งอนกูเรื่องอะไร” สีน้ำขมวดคิ้วสงสัย “อาการหวงนั่นแหละ ตอนมึงมีแฟนยัยเตี้ยก็เริ่มออกห่างจำไม่ได้เหรอ” ปลาบปลื้มเรียงกล่องของขวัญไว้ข้างตัวเงยหน้ามาพูด คือพวกเขาเป็นกลุ่มเพื่อนที่รู้จักกันมาตั้งม.1 พ่อแม่ก็มีความสนิทใกล้ชิดกันมากรู้จักเก็บดาวมานานแล้วเพราะแวะไปเล่นบ้านสีน้ำบ่อยก็จะได้เล่นกับเก็บดาวด้วย “สรุปเก็บดาวชอบมึงพันเปอร์เซ็นต์ครับ” ตะวันที่มองอะไรไม่เคยพาดย้ำเตือนสิ่งที่เคยคาดการณ์มานานหลายปี “แล้วรอบนี้ดันมีรุ่นน้องมาสารภาพรักพร้อมขอคบซะด้วย” โปรดปรานพี่ชายฝาแฝดของปลาบปลื้มที่เงียบอยู่นานก็เอ่ย กลุ่มพวกเขามีกันหกคนและมีฝาแฝดถึงสองคู่คือ ตะวันขอบฟ้า โปรดปรานปลาบปลื้ม ภูเมฆ สีน้ำ รวมตัวกันตอนเข้าม.1 เคยเห็นหน้ารู้จักกันผ่าน ๆ ช่วงเรียนประถมตอนไปเรียนสถาบันกวดวิชา “กูก็คิดแบบนั้น” ภูเมฆปกติไม่ค่อยออกความเห็นอะไรแต่รอบนี้เขาเข้าข้างความคิดของตะวัน “พวกมึงหยุด” เขามีของขวัญจะให้เธอด้วยน่ะสิ แล้วไอ้พวกบ้านี่มันไม่เข้าใจคำว่าเพื่อนสนิทหรือไงวะ ชอบชงว่าเก็บดาวชอบเขาอยู่ได้ ยัยตัวเล็กไม่มีวันชอบเขาหรอก เธอแค่น้อยใจมากกว่าถ้าเขาไปสนิทกับใครมากกว่าเธอ “สรุปพวกมึงไม่มีใครเห็นเลยใช่ไหมว่ายัยตัวเล็กเดินไปทางไหน” เพื่อนในกลุ่มก็ต่างส่ายหน้ายกไหล่ว่าไม่รู้ยกเว้นก็แต่ “กูเห็นวิ่งไปทางนั้น” แต่มีโปรดปรานแฝดพี่ของปลาบปลื้มชี้ไปยังทางโดมหอประชุมเก่าที่เรียกรวมให้เข้าแถว “ขอบใจมากเพื่อน ไว้เจอกันที่รถนะฝากถือของกูไปด้วยนะ” เขาฝากของที่เหลือไว้กับเพื่อนเอามาแต่ของขวัญวันเรียนจบที่เตรียมมาให้เก็บดาว ต้องไปเคลียร์ความเข้าใจผิดด้วย ยัยตัวเล็กยิ่งเป็นคนคิดมากอยู่ด้วย เขาน่ะไม่มีเธอไม่ได้เก็บดาวคือเพื่อนที่แสนดีที่สุดในชีวิต กดติดตาม claris_ นิยายอีกหลายรสชาติรอให้นักอ่านได้ชิมVerapa Condo | วีรภา คอนโดรถซูเปอร์คาร์คันหรูจอดสนิทที่ลานจอดรถด้านล่างคอนโดมิเนียมของเก็บดาวที่อยู่กับแก๊งสาว ๆ อีกสามคน พริ้มฟ้า พราวฝน และวาวรุ้ง และวันนี้พวกเธอต่างออกไปข้างนอกกับ..เพื่อน ๆ ในแก๊งของสีน้ำเหมือนกัน..เขายังไม่ทันได้ปลดเข็มขัดนิรภัย ร่างเล็กข้างกายก็หันมาเอ่ยเสียงหวานกระซิบเบา ๆ ที่ข้างหู“บี๋ เดี๋ยวช่วยหลับตาหน่อยได้ไหม” เก็บดาวเอื้อมมือมาปิดเปลือกตาของเขาไว้หลวม ๆ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นมาอยู่บนใบหน้าสวยสีน้ำเลิกคิ้วขึ้นอย่างสงสัย แต่ก็ยอมทำตามอย่างว่าง่าย เพราะรู้ดีว่ายัยตัวเล็กของเขากำลังมีแผนการบางอย่างเตรียมให้เขาสำหรับวาเลนไทน์นี้“เบบี๋เล่นอะไรอีกเนี่ย”“ไม่ได้เล่น แต่รับรองเลยว่าบี๋จะชอบ” เธอเอ่ยเสียงหวานพร้อมโน้มใบหน้าเข้าไปหอมข้างแก้มชายหนุ่มคนรัก จากนั้นทั้งสองคนก็ลงจากรถซูเปอร์คาร์คันหรูโดยที่เก็บดาวคอยคล้องแขนพาสีน้ำหลับตาเดินมาตลอดทาง“ห้ามแอบดูนะ!” เธอเอ่ยย้ำเตือนน้ำเสียงแข็ง ก่อนจะคล้องแขนเขาพาเดินผ่านโถงทางเดินคอนโดขึ้นลิฟต์“ครับ ๆ หลับตาปิดสนิทเลยเนี่ย”คนตัวเล็กกดมาชั้น 35 เมื่อลิฟต์มาถึงชั้นที่เธออยู่ เก็บดาวพาเดินต่อมาอีกประมาณ 50 เมตรหยุดล
บนรถ บรรยากาศภายในรถซูเปอร์คาร์คันหรูเงียบสนิท มีเพียงเสียงเพลงสากลจังหวะบีทหนัก ๆ ที่สีน้ำเปิดทิ้งไว้คลอเบา ๆ แสงไฟจากท้องถนนยามเย็นสาดส่องเข้ามาเป็นระยะกระทบเข้ากับช่อดอกไม้ขนาดใหญ่ที่วางอยู่บนเบาะหลังมันไม่ใช่แค่ช่อกุหลาบแดงทั่วไป แต่สีน้ำสั่งทำเป็นพิเศษด้วยการแซมด้วยดอกทานตะวันสีเหลืองสดใสที่ดูขัดกับลุคโหด ๆ ของเขาอย่างสิ้นเชิง“เบบี๋หยิบของให้หน่อย อยู่เบาะหลังน่ะ” สีน้ำเอ่ยขึ้นขณะที่ติดไฟแดง มือหนายังคงบังคับพวงมาลัยด้วยท่าทางสบาย แต่ในใจก็หวั่น ๆ ว่าเธอจะชอบเซอร์ไพรส์นี้หรือเปล่าเก็บดาวขมวดคิ้วนิด ๆ ก่อนจะเอื้อมไปหยิบถุงใบใหญ่ข้างหลังปรากฏว่านั่นคือช่อดอกไม้เธอหยิบออกมาถือไว้ พอกลิ่นหอมจาง ๆ เตะจมูกและเห็นความตั้งใจในช่อดอกไม้หัวใจเธอก็เต้นผิดจังหวะขึ้นมาทันที“บี๋เอามาให้ดาวเหรอ?”“ต้องให้เบบี๋อยู่แล้วสิ วันนี้วันอะไรล่ะ” เขาตอบสั้น ๆ ตามสไตล์ แต่หูที่เริ่มขึ้นสีแดงกลับปิดความประหม่าไม่มิด “กุหลาบก็น่าจะรู้ว่าแปลว่าอะไร ส่วนทานตะวัน.. คนขายบอกว่ามันหมายถึงการมองแค่เธอคนเดียว”เก็บดาวก้มมองช่อดอกทานตะวันในมือ พลางนึกถึงความหมายของมัน.. ความรักที่มั่นคงและภักดี เหมือนที่เธอเ
“พี่สีน้ำไม่ว่างหรอกค่ะน้อง พอดีพี่สีน้ำมีธุระต้องไปทำกับพี่ต่อ” เก็บดาวเดินมาหยุดข้าง ๆ สีน้ำ สายตาคู่นั้นนิ่งจ้องมองตาเขม็งจนรุ่นน้องคนนั้นเริ่มทำตัวไม่ถูก“เอ่อ.. แต่พวกหนูตั้งใจมาชวน..”“อย่าให้พี่ต้องพูดซ้ำ” เก็บดาวกดเสียงต่ำลงเล็กน้อย เปิดโหมดนางร้ายที่นาน ๆ ทีจะงัดออกมาใช้ทำเอาคนแถวนั้นถึงกับเงียบกริบ“แล้วพี่เป็นอะไรกับพี่สีน้ำคะ เป็นแค่เพื่อนไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมต้องมาตัดสินใจแทนกันแบบนี้?” รุ่นน้องคนนั้นถามกลับอย่างไม่ยอมแพ้ โดยไม่รู้เลยว่าเธอกำลังพูดอยู่กับแฟนตัวจริง!สีน้ำที่ยืนฟังอยู่นานยกยิ้มมุมปาก เขาคว้าเอวเก็บดาวให้เข้ามาแนบชิดติดกับเขาต่อหน้าต่อตาคนทั้งลานเกียร์ ก่อนจะหันไปสบตารุ่นน้องคนนั้นด้วยสายตาเย็นชา“พี่คนสวยคนนี้เขาเป็นแฟนพี่ครับ ชัดเจนพอไหม?”พวกรุ่นน้องหน้าเสียแล้วรีบถอยทัพกลับไปทันที พออยู่กันสองคนเก็บดาวก็ทำท่าจะเดินหนีแต่แขนแกร่งกลับรัดเอวเธอไว้แน่น“หึงเหรอ?” เขาแกล้งถามชิดใบหู“..” เก็บดาวเงียบ แต่ใบหน้าเริ่มขึ้นสีจัด“แล้วหึงได้ไหมล่ะ...” เธอกระซิบถามกลับเบา ๆ“หึงได้สิ ก็เราเป็นแฟนกันนะครับเบบี๋” สีน้ำหัวเราะในลำคอ ชอบใจที่เห็นยัยตัวเล็กของเขาออกอาการห
3 months later Genesis University 🏫Faculty of Engineering | คณะวิศวกรรมศาสตร์ท่ามกลางความพลุกพล่านของเด็กวิศวะตรงลานเกียร์ สีน้ำกำลังยืนพิงเสาปูนต้นใหญ่ มือข้างหนึ่งไถหน้าจอโทรศัพท์เช็กข้อความจากยัยตัวเล็กที่ยังมาไม่ถึง ส่วนอีกข้างก็ถือแก้วอเมริกาโนเย็นคั่วเข้มเอาไว้ ท่าทางนิ่ง ๆ ในชุดเสื้อช็อปสีแดงที่ถูกปลดกระดุมเม็ดบนออกนั้นทำเอาสาว ๆ ต่างคณะที่เดินผ่านไปมาแถวนั้นถึงกับต้องเหลียวหลัง เพราะบางคนก็ยังไม่รู้ว่าตอนนี้สีน้ำกำลังศึกษาดูใจอยู่กับเก็บดาวมาได้ระยะหนึ่งแล้วตั้งแต่ธันวาคมปีที่แล้วแต่สำหรับเจ้าตัวนั้นเขาไม่ได้สนใจสายตาใครเลยสักนิด เพราะคนที่เขาสนใจและใส่ใจมีแค่แฟนสาวคนสวยของเขาคนเดียวเท่านั้น รูธพจนกระทั่งมีรุ่นน้องผู้หญิงปีหนึ่งท่าทางมั่นใจคนหนึ่งเดินเข้ามายืนขวางหน้า“เอ่อ.. พี่สีน้ำคะ คือหนูชอบพี่มานานแล้วค่ะ”“..”“พอดีทำขนมเค้กมาฝาก พี่ช่วยรับไว้หน่อยได้ไหมคะ?”เจ้าของชื่อขมวดคิ้วมอง เขาละสายตาออกจากหน้าจอโทรศัพท์ขึ้นมามองนิ่ง ๆ สายตาที่คนทั้งคณะรู้ดีว่ามันคือสัญญาณเตือนภัย แต่ดูเหมือนรุ่นน้องปีหนึ่งคนนี้จะยังไม่รู้ตัว เธอพยายามยื่นกล่องเค้กสีชมพูหวานส่งเข้ามาใกล้เขา
“หึ ๆ ยัยตัวเล็ก” ประโยคนั้นทำเอาคนฟังถึงกับชะงัก สีน้ำก้มมองยัยตัวเล็กในอ้อมแขนที่นับวันยิ่งขี้อ่อยขึ้น เขาหัวเราะในลำคอ สายตาที่มองมามันวูบไหวและเต็มไปด้วยความต้องการจนคนถามเริ่มจะหน้าร้อนผ่าว “ใช่ครับ เพราะว่าทำมากกว่านั้นกลัวจะโดนล้อว่าเสร็จเร็ว” สีน้ำรู้ตัวเองดีว่าร่างกายเขาในตอนนี้เหนื่อยล้าจากการเดินทางตามหาเธอมาหลายวันถ้าจะให้ทำอะไรตอนนี้เขาได้เป็นคนที่สลบคาอกเธออย่างแน่นอน สีน้ำกดจุมพิตลงที่หน้าผากมนซ้ำอีกครั้งก่อนจะช้อนตัวหญิงสาวขึ้นในอ้อมแขน เก็บดาวซบหน้าลงกับอกแกร่ง สูดดมกลิ่นกายหอมสะอาดที่เธอแสนคิดถึง ขณะที่เขาพาเธอเดินตรงไปยังห้องนอน เขาค่อย ๆ วางเธอลงเตียงกว้างที่ถูกปูด้วยผ้าห่มหนานุ่มสีขาวอย่างทะนุถนอมก่อนจะแทรกตัวลงไปนอนเคียงข้าง พร้อมกับดึงผ้าห่มผืนหนาขึ้นมาคลุมร่างกายเพื่อกันความหนาวเหน็บจากอากาศภายนอกที่ตอนนี้ติดลบ ถึงเขาจะเกลียดอากาศหนาวแต่เพราะความหนาวมันทำให้เขาได้ใกล้ชิดเธอ ก็เริ่มจะชอบขึ้นมาบ้างแล้ว และสิ่งที่ให้ความอบอุ่นได้ดีกว่าสิ่งใด คือวงแขนแข็งแกร่งที่ดึงคนตัวเล็กเข้าไปกอดแนบกาย เก็บดาวขยับตัวเข้าหาไออุ่น ซุกใบหน้าลงกับลาดไหล่กว้าง แขนเรียวโอบกอดเอวเข
Switzerland Grindelwald🇨🇭 22:45 แสงไฟสีส้มสลัวภายในบ้านไม้สนหลังใหญ่ ทำหน้าที่สร้างไออุ่นสวนทางกับอุณหภูมิติดลบด้านนอกหน้าต่าง ที่กระจกบานใหญ่เผยให้เห็นเงาตะคุ่มของยอดภูเขาสูงที่ถูกปกคลุมด้วยหิมะขาวโพลนภายใต้แสงจันทร์ที่สาดส่องลงมา บนโซฟาหนานุ่ม สีน้ำและเก็บดาวนั่งเผชิญหน้ากันอีกครั้งหลังจากพูดคุยเคลียร์ใจและตกลงคบกันเป็นแฟนอย่างจริงจัง ระยะห่างที่เคยถูกกั้นด้วยความไม่เข้าใจค่อย ๆ ทลายลงจนเหลือเพียงเสียงลมหายใจที่สอดประสาน หลังจากถ้อยคำง้อและคำขอโทษที่พรั่งพรูออกมาอย่างมากมายจากผู้ชายที่ตอนนี้พร้อมเปิดเผยว่ารักเธอสุดหัวใจแล้ว ความน่าอึดอัดกลับแปรเปลี่ยนเป็นมวลความรักที่อบอวลไปทั่วทั้งบ้านจากพวกเขา “ขอโทษที่ทำให้ดาวเสียใจนะ” สีน้ำเอ่ยย้ำด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ เขายังคงรู้สึกผิดกับคำพูดของตัวเองอยู่มากมาย “ขอบคุณนะยัยตัวเล็ก ที่ยอมให้อภัยผู้ชายปากหมาอย่างเรา” “วันนี้พูดคำว่าขอบคุณกับขอโทษเก่งจังนะคะคุณสีน้ำ” เก็บดาวหยอกเย้าเสียงเบา พลางยื่นมือไปลูบข้างแก้มของเขาสัมผัสได้ถึงไออุ่นที่แผ่ซ่านออกมา “ถ้าเปลี่ยนเป็นขอบคุณไปทั้งชีวิตเลยได้ไหมล่ะ?” สีน้ำเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ นัยน์ตาเขาไม่สั่นไหว







