เข้าสู่ระบบ6 ปีผ่านไป
เก็บดาว เด็กหญิงอคิราภา วรานนท์ เติบโตขึ้นมาในฐานะลูกสาวเพียงคนเดียวของตระกูลวรานนท์ นักการเมืองชื่อดังในจังหวัดปราจีนบุรี ถ้าพูดให้ถูกต้องบอกว่าเป็นลูกสาวบุญธรรม.. เก็บดาวมีความสุขมากที่ได้อยู่กับนรินดา แม่บุญธรรม ส่วนกับพ่อบุญธรรมไม่ค่อยสนิทกันเท่าไหร่ เขายุ่งกับงานอยู่ตลอดเวลา แต่เธอก็รักท่านมาก ๆ ท่านอาจจะไม่ค่อยพูดคุยแต่ก็ซื้อของเล่นซื้อขนมมาให้กิน บางครั้งก็พาไปเที่ยวเท่านี้ก็มีความสุขแล้วล่ะ การเปลี่ยนแปลงครั้งใหม่กำลังเกิดขึ้นอีกครั้งเมื่อคุณพ่อได้ย้ายเข้ามาลงสมัครเป็นผู้ว่าราชการของกรุงเทพ แล้วแน่นอนว่าท่านก็ชนะมีคะแนนเลือกอย่างถล่มทลาย จากนี้เธอจะกลายเป็นลูกสาวท่านผู้ว่าของกรุงเทพมหานคร บ้านใหม่ตระกูลวรานนท์ อยู่ในโครงการหมู่บ้านหรูหราใจกลางเมืองย่านสุขุมวิท บ้านที่ท่านผู้ว่าอนวัชเลือกเป็นแบบสามชั้นมีสระว่ายน้ำอยู่ข้างบ้านมีสวนให้นั่งเล่นมีพื้นที่ใช้สอยเยอะมาก โรงจอดรถมีพื้นที่จอดได้ถึงห้าคัน มีห้องพักสำหรับแม่บ้านกับคนขับรถอีกด้วย เช่นเคยที่ถึงจะเป็นการย้ายเข้ามาวันแรกแต่ไร้เงาของพ่อ เพราะคนเป็นพ่อยุ่งกับการจัดเตรียมงานฉลองตำแหน่งใหม่ เลยเป็นหน้าที่ของคุณผู้หญิงนรินดาดูแลจัดการของที่นำมาส่งจากปราจีนบุรี “ว้าว สวยมาก” เก็บดาววัยสิบขวบตื่นตาตื่นใจกับบ้านหลังใหม่ที่ใหญ่โตกว่าบ้านหลังเก่ามาก ๆ “นี่บ้านใหม่ของเรานะลูก” “บ้านใหญ่มากเลยค่ะคุณแม่” “มีสามชั้นด้วยนะลูก” นรินดาจูงมือลูกสาวเข้ามาในบ้าน “แล้วแบบนี้เราจะไม่เดินเหนื่อยเลยเหรอคะ ขาหนูยิ่งสั้น ๆ ด้วย” เด็กสาวเบะปากชี้ขาตัวเอง “ฮ่า ๆ บ้านหลังนี้มีลิฟต์ค่ะลูก” คนเป็นแม่ถึงกับต้องหลุดขำออกมาอย่างเอ็นดู “เดี๋ยวแม่พาดูห้องนอนของหนูนะคะ แล้วไว้ว่าง ๆ เราชวนคุณพ่อไปดูของมาตกแต่งห้องกันนะคะ” “คุณพ่อจะว่างไปกับเราเหรอคะ พ่อดูยุ่งตลอด..” “ว่างค่ะ เพราะว่าคุณพ่ออยากไปกับลูกสาวคนสวย” ลูบหัวลูกสาวด้วยความรักเก็บดาวเงยหน้ามองแม่แล้วยิ้มออกมาเธอชอบเวลาที่ได้อยู่ด้วยกันสามคนพ่อแม่ลูก นรินดาพาลูกสาวสุดที่รักเดินสำรวจห้องนั้นห้องนี้ทั่วทั้งบ้าน ก่อนจะปล่อยให้ยัยหนูน้อยไปเดินเล่นอยู่ในสวน เพราะว่าเธอคอยควบคุมดูแลเรื่องของที่เข้ามาส่งกับพวกแม่บ้าน สวนดอกไม้⛲️ ระหว่างที่ยัยหนูกำลังนั่งเล่นอยู่กับตุ๊กตาบาร์บี้ก็มีบางอย่างลอยมาตกตรงหน้าของเธอ ตุบ! “อ๊ะ! ตกใจหมดเลยลูกบอลลอยมาจากไหนเนี่ย” เธอเอื้อมไปหยิบลูกฟุตบอลที่ลอยละลิ่วมาตกตรงหน้าเธอ “จากเราเอง” เสียงของเด็กผู้ชายดังขึ้น เธอถือลูกบอลไปยืนใกล้กับรั้วบ้านที่สูงมาก “คนข้างบ้านเหรอ” เก็บดาวเอ่ยถามกลับไป “ใช่ ๆ ขอโทษนะเราจะเตะเข้าโกลแต่ออกแรงที่เท้าเยอะไปหน่อยน่ะ” เขาอธิบายให้ฟังว่าทำไมลูกบอลถึงลอยไปตกใส่เธอ “โยนกลับคืนมาให้ได้ไหม” “ได้อยู่แล้ว เตรียมรับด้วยนะ” เก็บดาวใช้แรงที่มีทั้งหมดโยนลูกฟุตบอลกลับไปให้เพื่อนข้างบ้าน “โอเคโยนมาเลย ขอบคุณนะ” หมับ! ลูกบอลส่งถึงมือเจ้าของ “แล้วพึ่งย้ายมาเหรอ” เด็กผู้ชายข้างบ้านเอ่ยถามเพราะว่าจำได้ว่าไม่เคยเห็นใครมาอยู่ข้างบ้านเขาเลย “ใช่ พึ่งย้ายมาวันนี้เลย” “แล้วทางนั้นอยู่มานานแล้วเหรอ” เก็บดาวเอ่ยถามกลับ เด็กทั้งสองคนยืนคุยกันผ่านกำแพงไม่มีการเห็นหน้าได้ยินแค่เสียง “เกือบสองปีหรือสามปีนี่แหละ” “แล้วนี่ / แล้วนี่” ใจตรงกันต่างคนต่างมีสิ่งที่อยากจะถาม “แกพูดก่อนเลย” เก็บดาวให้เขาได้พูดก่อน “อายุเท่าไหร่เหรอ” เด็กชายข้างบ้านเอ่ยถามโดยไม่สนใจจะกลับไปเล่นบอลต่อ ตื่นเต้นกับการได้มีเพื่อนข้างบ้าน “อีกสองเดือนจะสิบขวบ แกล่ะ” “เราก็พึ่งสิบขวบไปเมื่อเดือนที่แล้ว” “งั้นก็เป็นเพื่อนกันสิ” เก็บดาวพูดด้วยเสียงใสอย่างดีใจเมื่อเจอคนวัยเดียวกัน “อือ เธอชื่ออะไรเหรอ” “เก็บดาว แกล่ะ” “เราสีน้ำ” “ชื่อน่ารักมาก!” “ไว้มาเล่นด้วยกันนะสีน้ำเพื่อนข้างบ้าน” “ได้เลยเก็บดาว เพื่อนข้างบ้านคนแรก..” จุดเริ่มต้นความสัมพันธ์.. กดหัวใจ กดติดตาม คอมเมนต์ ขอกำลังใจหน่อยนะคะคนสวย💜Verapa Condo | วีรภา คอนโดรถซูเปอร์คาร์คันหรูจอดสนิทที่ลานจอดรถด้านล่างคอนโดมิเนียมของเก็บดาวที่อยู่กับแก๊งสาว ๆ อีกสามคน พริ้มฟ้า พราวฝน และวาวรุ้ง และวันนี้พวกเธอต่างออกไปข้างนอกกับ..เพื่อน ๆ ในแก๊งของสีน้ำเหมือนกัน..เขายังไม่ทันได้ปลดเข็มขัดนิรภัย ร่างเล็กข้างกายก็หันมาเอ่ยเสียงหวานกระซิบเบา ๆ ที่ข้างหู“บี๋ เดี๋ยวช่วยหลับตาหน่อยได้ไหม” เก็บดาวเอื้อมมือมาปิดเปลือกตาของเขาไว้หลวม ๆ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นมาอยู่บนใบหน้าสวยสีน้ำเลิกคิ้วขึ้นอย่างสงสัย แต่ก็ยอมทำตามอย่างว่าง่าย เพราะรู้ดีว่ายัยตัวเล็กของเขากำลังมีแผนการบางอย่างเตรียมให้เขาสำหรับวาเลนไทน์นี้“เบบี๋เล่นอะไรอีกเนี่ย”“ไม่ได้เล่น แต่รับรองเลยว่าบี๋จะชอบ” เธอเอ่ยเสียงหวานพร้อมโน้มใบหน้าเข้าไปหอมข้างแก้มชายหนุ่มคนรัก จากนั้นทั้งสองคนก็ลงจากรถซูเปอร์คาร์คันหรูโดยที่เก็บดาวคอยคล้องแขนพาสีน้ำหลับตาเดินมาตลอดทาง“ห้ามแอบดูนะ!” เธอเอ่ยย้ำเตือนน้ำเสียงแข็ง ก่อนจะคล้องแขนเขาพาเดินผ่านโถงทางเดินคอนโดขึ้นลิฟต์“ครับ ๆ หลับตาปิดสนิทเลยเนี่ย”คนตัวเล็กกดมาชั้น 35 เมื่อลิฟต์มาถึงชั้นที่เธออยู่ เก็บดาวพาเดินต่อมาอีกประมาณ 50 เมตรหยุดล
บนรถ บรรยากาศภายในรถซูเปอร์คาร์คันหรูเงียบสนิท มีเพียงเสียงเพลงสากลจังหวะบีทหนัก ๆ ที่สีน้ำเปิดทิ้งไว้คลอเบา ๆ แสงไฟจากท้องถนนยามเย็นสาดส่องเข้ามาเป็นระยะกระทบเข้ากับช่อดอกไม้ขนาดใหญ่ที่วางอยู่บนเบาะหลังมันไม่ใช่แค่ช่อกุหลาบแดงทั่วไป แต่สีน้ำสั่งทำเป็นพิเศษด้วยการแซมด้วยดอกทานตะวันสีเหลืองสดใสที่ดูขัดกับลุคโหด ๆ ของเขาอย่างสิ้นเชิง“เบบี๋หยิบของให้หน่อย อยู่เบาะหลังน่ะ” สีน้ำเอ่ยขึ้นขณะที่ติดไฟแดง มือหนายังคงบังคับพวงมาลัยด้วยท่าทางสบาย แต่ในใจก็หวั่น ๆ ว่าเธอจะชอบเซอร์ไพรส์นี้หรือเปล่าเก็บดาวขมวดคิ้วนิด ๆ ก่อนจะเอื้อมไปหยิบถุงใบใหญ่ข้างหลังปรากฏว่านั่นคือช่อดอกไม้เธอหยิบออกมาถือไว้ พอกลิ่นหอมจาง ๆ เตะจมูกและเห็นความตั้งใจในช่อดอกไม้หัวใจเธอก็เต้นผิดจังหวะขึ้นมาทันที“บี๋เอามาให้ดาวเหรอ?”“ต้องให้เบบี๋อยู่แล้วสิ วันนี้วันอะไรล่ะ” เขาตอบสั้น ๆ ตามสไตล์ แต่หูที่เริ่มขึ้นสีแดงกลับปิดความประหม่าไม่มิด “กุหลาบก็น่าจะรู้ว่าแปลว่าอะไร ส่วนทานตะวัน.. คนขายบอกว่ามันหมายถึงการมองแค่เธอคนเดียว”เก็บดาวก้มมองช่อดอกทานตะวันในมือ พลางนึกถึงความหมายของมัน.. ความรักที่มั่นคงและภักดี เหมือนที่เธอเ
“พี่สีน้ำไม่ว่างหรอกค่ะน้อง พอดีพี่สีน้ำมีธุระต้องไปทำกับพี่ต่อ” เก็บดาวเดินมาหยุดข้าง ๆ สีน้ำ สายตาคู่นั้นนิ่งจ้องมองตาเขม็งจนรุ่นน้องคนนั้นเริ่มทำตัวไม่ถูก“เอ่อ.. แต่พวกหนูตั้งใจมาชวน..”“อย่าให้พี่ต้องพูดซ้ำ” เก็บดาวกดเสียงต่ำลงเล็กน้อย เปิดโหมดนางร้ายที่นาน ๆ ทีจะงัดออกมาใช้ทำเอาคนแถวนั้นถึงกับเงียบกริบ“แล้วพี่เป็นอะไรกับพี่สีน้ำคะ เป็นแค่เพื่อนไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมต้องมาตัดสินใจแทนกันแบบนี้?” รุ่นน้องคนนั้นถามกลับอย่างไม่ยอมแพ้ โดยไม่รู้เลยว่าเธอกำลังพูดอยู่กับแฟนตัวจริง!สีน้ำที่ยืนฟังอยู่นานยกยิ้มมุมปาก เขาคว้าเอวเก็บดาวให้เข้ามาแนบชิดติดกับเขาต่อหน้าต่อตาคนทั้งลานเกียร์ ก่อนจะหันไปสบตารุ่นน้องคนนั้นด้วยสายตาเย็นชา“พี่คนสวยคนนี้เขาเป็นแฟนพี่ครับ ชัดเจนพอไหม?”พวกรุ่นน้องหน้าเสียแล้วรีบถอยทัพกลับไปทันที พออยู่กันสองคนเก็บดาวก็ทำท่าจะเดินหนีแต่แขนแกร่งกลับรัดเอวเธอไว้แน่น“หึงเหรอ?” เขาแกล้งถามชิดใบหู“..” เก็บดาวเงียบ แต่ใบหน้าเริ่มขึ้นสีจัด“แล้วหึงได้ไหมล่ะ...” เธอกระซิบถามกลับเบา ๆ“หึงได้สิ ก็เราเป็นแฟนกันนะครับเบบี๋” สีน้ำหัวเราะในลำคอ ชอบใจที่เห็นยัยตัวเล็กของเขาออกอาการห
3 months later Genesis University 🏫Faculty of Engineering | คณะวิศวกรรมศาสตร์ท่ามกลางความพลุกพล่านของเด็กวิศวะตรงลานเกียร์ สีน้ำกำลังยืนพิงเสาปูนต้นใหญ่ มือข้างหนึ่งไถหน้าจอโทรศัพท์เช็กข้อความจากยัยตัวเล็กที่ยังมาไม่ถึง ส่วนอีกข้างก็ถือแก้วอเมริกาโนเย็นคั่วเข้มเอาไว้ ท่าทางนิ่ง ๆ ในชุดเสื้อช็อปสีแดงที่ถูกปลดกระดุมเม็ดบนออกนั้นทำเอาสาว ๆ ต่างคณะที่เดินผ่านไปมาแถวนั้นถึงกับต้องเหลียวหลัง เพราะบางคนก็ยังไม่รู้ว่าตอนนี้สีน้ำกำลังศึกษาดูใจอยู่กับเก็บดาวมาได้ระยะหนึ่งแล้วตั้งแต่ธันวาคมปีที่แล้วแต่สำหรับเจ้าตัวนั้นเขาไม่ได้สนใจสายตาใครเลยสักนิด เพราะคนที่เขาสนใจและใส่ใจมีแค่แฟนสาวคนสวยของเขาคนเดียวเท่านั้น รูธพจนกระทั่งมีรุ่นน้องผู้หญิงปีหนึ่งท่าทางมั่นใจคนหนึ่งเดินเข้ามายืนขวางหน้า“เอ่อ.. พี่สีน้ำคะ คือหนูชอบพี่มานานแล้วค่ะ”“..”“พอดีทำขนมเค้กมาฝาก พี่ช่วยรับไว้หน่อยได้ไหมคะ?”เจ้าของชื่อขมวดคิ้วมอง เขาละสายตาออกจากหน้าจอโทรศัพท์ขึ้นมามองนิ่ง ๆ สายตาที่คนทั้งคณะรู้ดีว่ามันคือสัญญาณเตือนภัย แต่ดูเหมือนรุ่นน้องปีหนึ่งคนนี้จะยังไม่รู้ตัว เธอพยายามยื่นกล่องเค้กสีชมพูหวานส่งเข้ามาใกล้เขา
“หึ ๆ ยัยตัวเล็ก” ประโยคนั้นทำเอาคนฟังถึงกับชะงัก สีน้ำก้มมองยัยตัวเล็กในอ้อมแขนที่นับวันยิ่งขี้อ่อยขึ้น เขาหัวเราะในลำคอ สายตาที่มองมามันวูบไหวและเต็มไปด้วยความต้องการจนคนถามเริ่มจะหน้าร้อนผ่าว “ใช่ครับ เพราะว่าทำมากกว่านั้นกลัวจะโดนล้อว่าเสร็จเร็ว” สีน้ำรู้ตัวเองดีว่าร่างกายเขาในตอนนี้เหนื่อยล้าจากการเดินทางตามหาเธอมาหลายวันถ้าจะให้ทำอะไรตอนนี้เขาได้เป็นคนที่สลบคาอกเธออย่างแน่นอน สีน้ำกดจุมพิตลงที่หน้าผากมนซ้ำอีกครั้งก่อนจะช้อนตัวหญิงสาวขึ้นในอ้อมแขน เก็บดาวซบหน้าลงกับอกแกร่ง สูดดมกลิ่นกายหอมสะอาดที่เธอแสนคิดถึง ขณะที่เขาพาเธอเดินตรงไปยังห้องนอน เขาค่อย ๆ วางเธอลงเตียงกว้างที่ถูกปูด้วยผ้าห่มหนานุ่มสีขาวอย่างทะนุถนอมก่อนจะแทรกตัวลงไปนอนเคียงข้าง พร้อมกับดึงผ้าห่มผืนหนาขึ้นมาคลุมร่างกายเพื่อกันความหนาวเหน็บจากอากาศภายนอกที่ตอนนี้ติดลบ ถึงเขาจะเกลียดอากาศหนาวแต่เพราะความหนาวมันทำให้เขาได้ใกล้ชิดเธอ ก็เริ่มจะชอบขึ้นมาบ้างแล้ว และสิ่งที่ให้ความอบอุ่นได้ดีกว่าสิ่งใด คือวงแขนแข็งแกร่งที่ดึงคนตัวเล็กเข้าไปกอดแนบกาย เก็บดาวขยับตัวเข้าหาไออุ่น ซุกใบหน้าลงกับลาดไหล่กว้าง แขนเรียวโอบกอดเอวเข
Switzerland Grindelwald🇨🇭 22:45 แสงไฟสีส้มสลัวภายในบ้านไม้สนหลังใหญ่ ทำหน้าที่สร้างไออุ่นสวนทางกับอุณหภูมิติดลบด้านนอกหน้าต่าง ที่กระจกบานใหญ่เผยให้เห็นเงาตะคุ่มของยอดภูเขาสูงที่ถูกปกคลุมด้วยหิมะขาวโพลนภายใต้แสงจันทร์ที่สาดส่องลงมา บนโซฟาหนานุ่ม สีน้ำและเก็บดาวนั่งเผชิญหน้ากันอีกครั้งหลังจากพูดคุยเคลียร์ใจและตกลงคบกันเป็นแฟนอย่างจริงจัง ระยะห่างที่เคยถูกกั้นด้วยความไม่เข้าใจค่อย ๆ ทลายลงจนเหลือเพียงเสียงลมหายใจที่สอดประสาน หลังจากถ้อยคำง้อและคำขอโทษที่พรั่งพรูออกมาอย่างมากมายจากผู้ชายที่ตอนนี้พร้อมเปิดเผยว่ารักเธอสุดหัวใจแล้ว ความน่าอึดอัดกลับแปรเปลี่ยนเป็นมวลความรักที่อบอวลไปทั่วทั้งบ้านจากพวกเขา “ขอโทษที่ทำให้ดาวเสียใจนะ” สีน้ำเอ่ยย้ำด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ เขายังคงรู้สึกผิดกับคำพูดของตัวเองอยู่มากมาย “ขอบคุณนะยัยตัวเล็ก ที่ยอมให้อภัยผู้ชายปากหมาอย่างเรา” “วันนี้พูดคำว่าขอบคุณกับขอโทษเก่งจังนะคะคุณสีน้ำ” เก็บดาวหยอกเย้าเสียงเบา พลางยื่นมือไปลูบข้างแก้มของเขาสัมผัสได้ถึงไออุ่นที่แผ่ซ่านออกมา “ถ้าเปลี่ยนเป็นขอบคุณไปทั้งชีวิตเลยได้ไหมล่ะ?” สีน้ำเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ นัยน์ตาเขาไม่สั่นไหว







