THIRD PERSON POV Napangiti ako ng pagak habang binabaybay ko ang daan pauwi sa aking tinutuluyang apartment. Ang nirentahan kong matutuluyan ni Eliza habang naririto siya sa siyudad. Gamit ang aking Yamaha Aerox 155 na palagi kong kasakasama sa aking ekspidisyon saang panig ng bansa o lugar. Pakiwari ko ay hari ako ng kalsada sa tuwing pinapatakbo ko itong motorsiklo. Sa mundong ginagagalawan ko na bawat kilos ay alerto at maliksi. Hindi puwede ang papatay- patay at palamya-lamya. Hindi ko man ninais ang ganitong buhay pero wala akong pagpipilian pa. Kailangan kong mabuhay at panagutin ang mga taong naging dahilan ng aking kasawian at kalungkutan. Isa akong putok sa buho. Walang nagmamahal, walang pamilya. Nag-iisa sa buhay ngunit dahil kay Eliza nagkaroon ng saysay ang buhay ko. Katorse anyos lamang ako ng lisanin ng aking ina ang mundong mapanakit at puno ng pagdurusa. Mapagmahal at mapag-alaga sa akin si inay ngunit dahil sa labis na kahirapan ay hindi man lang niya naip
THIRD PERSON POV Napangiti ako ng pagak habang binabaybay ko ang daan pauwi sa aking tinutuluyang apartment. Ang nirentahan kong matutuluyan ni Eliza habang naririto siya sa siyudad. Gamit ang aking Yamaha Aerox 155 na palagi kong kasakasama sa aking ekspidisyon saang panig ng bansa o lugar. Pakiwari ko ay hari ako ng kalsada sa tuwing pinapatakbo ko itong motorsiklo. Sa mundong ginagagalawan ko na bawat kilos ay alerto at maliksi. Hindi puwede ang papatay- patay at palamya-lamya. Hindi ko man ninais ang ganitong buhay pero wala akong pagpipilian pa. Kailangan kong mabuhay at panagutin ang mga taong naging dahilan ng aking kasawian at kalungkutan. Isa akong putok sa buho. Walang nagmamahal, walang pamilya. Nag-iisa sa buhay ngunit dahil kay Eliza nagkaroon ng saysay ang buhay ko. Katorse anyos lamang ako ng lisanin ng aking ina ang mundong mapanakit at puno ng pagdurusa. Mapagmahal at mapag-alaga sa akin si inay ngunit dahil sa labis na kahirapan ay hindi man lang niya naip
Eliza POV “Kahit kailan talaga Anton hindi ka mananalo sa akin!,” gigil na saad ko matapos kung paduguin at paputukin ang labi niya sa magkakasunod na upper cut na pinakawalan ko. Tila bangag na humandusay ito sa sahig. Marahil siguro ay nakainum si Anton kung kaya’t mas malakas ako sa kanya o hindi kaya ay pinagbibigyan lamang niya ako. Inuwestra ko ang aking paa upang tadyakan siya dahil hindi pa ako nakokontento sa sakit na idinulot ko sa kanya. Kulang pa iyan sa pagtatangka niya sa akin. Subalit ang akala ko ay wala na itong lakas upang umabanse sa akin ay akala ko lang pala iyon dahil bigla niyang hinila ang paa ko at sabay hawak din sa balakang ko pahiga sa ibabaw niya. “Hindi bale ng mabugbog mo ako ng paulit- ulit at matalo ako sa iyo dito sa loob ng boxing ring basta’t hindi lang diyan sa puso mo,” madamdaming saad pa nito sa akin. “Ano ba Anton, pakawalan mo nga ako, isa!,” pilit akong kumakawala sa kanya ngunit mahigpit ang yapos niya sa akin at pilit nitong pina
"Liza, kausapin muna man si Anton, kanina pa iyang nagpapahiwatig na gusto kang lapitan pero mukhang takot at nahihiya sa iyo baka pagalitan at pagtaasan mo ng boses," sabi pa sa akin ni Inay Linda. "Nay, nakauwi na ba ang lahat ng bisita?," pag- iiba ko ng usapan kasalukuyan akong nasa aking study room at nakatutok sa aking laptap at abala sa pagbabasa at pagsasagot ng mga emails. Kahit ang laki-laki na nga screen tv sa aking harapan na may footages ng surveillance camera ng bawat silid at sulok ng mansion ay gusto ko lang talagang ibahin ang usapan. Isang iling lamang ang sinagot ko kay inay. "Ano nga ba ang dahilan ng hindi mo pagkausap kay Anton anak? Kung ano man ang hindi ninyo pagkakaintindihan, sana ay pag-usapan ninyo ng maayos at magkasundo na kayo," untag ni inay sa akin. "Nay....," isang tikhim ang aking pinakawalan at napatingin ako sa tv screen kung saan naroroon si Anton sa loob pa rin ng party hall at nakaupo sa mesa nag-iisa at umiinom ng beer. "Hindi sa n
"Ayieh, Liza... hindi ako makapaniwala.. yes, ang bongga talaga ng party mo, ikaw na talaga ang perfect princess of all time... graveh, hindi ka na talaga mareach!," kinikilig na wika ni Rica habang nilalantakan ang pagkain sa kanyang plato. "Heh, ano ka ba Ric, puwede bang kumain ka na lang muna, aasikasuhin ko pa ang mga bisita... by the way, thanks to you, kung hindi mo ako tinulungan sa pag-aayos ng mansion party ngayon hindi ganito ka successful 'to," balik ko sa kanya. "You are very much, welcome friend, sige na asikasuhin muna ang mga bisita, tatapusin ko lang itong pagkain ko dahil tum-gots na talaga itong mga alaga ko," kwelang sabi pa ni Rica. Iniwan ko na siya sa kanyang lamesa na kumakain. Abala ang lahat sa pagkukuwentuhan sa kanya-kanyang lamesa nila. Nasa isang daan ding mga bisita ang inimbita ko karamihan ay mga tauhan ko sa kumpanya. Masaya akong naisakatuparan ko na ang lahat ng aking mga pangarap. Pero deep inside my heart, may kulang pa rin iyon ay mabigyan
HER POV “Wow, fren, hindi ka na talaga mareach.. kahit pa siguro buong araw na libutin ko itong mansiyon mo ay hindi ko matatapos!,” anas pa ni Rica sa akin na hindi mapigilang mamangha sa paglilibot sa bagong tapos na mansiyon na pinaggawa ko. "Sobra ka naman Ric! Hindi naman sobrang laki nito na hindi na tayo magkikita- kita. Sakto lang ito para sa atin nila Inay Linda," komento ko pa na nangingiti na rin sa reaksiyon nito. "Haler sakto lang, sobra- sobra na ito para sa atin. Iyon lang nga bahay ninyo sa probinsiya ay hindi na nga tayo naririnig ni nay Linda sa mga harutan at tsismisan sa maliit mong silid, ito pa kaya!," paliwanag pa nito. "Haist, fren, siyempre level-up na tayo ngayon iba na ang buhay natin ngayon at kasama ka sa pag-asenso ko!," tinapik- tapik ko si Rica sa kanyang balikat na sakto namang paglabas ni Inay Linda sa sasakyan na bagong dating. Pinasundo ko si Inay Linda sa probinsiya sa aking company driver. Wala na akong balita kay Mang Damian at kay Manan