Chapter 7

 “What the hell is going on here?!” 

Napaigtad ako nang marinig ko ang galit at malalim na boses ni Victor. Awtomatiko akong napalayo kay Sir Mike at napalingon sa aking likuran. 

Doon ay nakita ko ang nanlilisik na mga mata ni Victor habang palipat-lipat ang mga tingin sa amin ni Sir Mike. 

“V-Victor…” 

Nangunot ang noo ko. 

Bakit siya nagagalit? 

Hindi sumagot si Victor. Bigla na lamang itong lumapit sa amin. Bago pa man kami makapag-react ay bigla nitong sinuntok si Sir Mike sa mukha. 

“Victor!” sigaw ko. “Stop it!” 

Mabilis kong hinawakan sa braso si Victor at sinubukan itong hilain. Pero itinulak lamang niya ako kaya natumba ako sa lapag. 

Nakita ko na lang na pinatungan ni VIctor si Sir Mike at pinagsusuntok pa ito. Pinilit kong tumayo at pinaghahampas ang likod ni Victor. 

“Stop it! Victor! Ano bang problema mo?!” 

“You! How dare you touch her, huh?! She’s—” 

Natigilan bigla si Victor. Naiwan sa ere ang isa nitong kamay na nakaamba pa rin kay Sir Mike. 

Para itong biglang natauhan sa kaniyang ginagawa. Bigla nitong binitawan si Sir Mike at umalis sa ibabaw nito. Pagkatapos ay tumingin siya sa akin. 

Napaatras ako nang kaunti dahil bigla akong kinilabutan sa tingin niya. Nanlilisik ang mga mata nito na para bang anumang oras ay kakainin ako nito ng buhay. 

Ito ang unang beses na nakita kong ganito si Victor. 

Hindi siya nagsalita. Huminga lang siya nang malalim habang nakatitig sa akin. Hindi ko alam kung dinadaya lang ba ako ng mga mata ko. Pero sa sandaling iyon ay nakita ko ang paninibugho sa mga mata niya. Pagkatapos ay dumura ito saka tumalikod na sa akin. 

Hinintay ko muna siya na makalayo bago ko nilapitan si Sir Mike. 

“Diyos ko, Sir Mike! S-Sorry po!” 

Napaubo si Sir Mike. Dumura ito ng dugo. Sabog na ang gilid ng labi nito at pikit na ang isang mata dahil sa mga suntok ni Victor. 

“S-Sorry, Sir. Kasalanan ko ‘to.” 

Marahang umiling si Sir Mike. 

“What’s with Mr. Benitez? May nakaraan ba kayo?” tanong niya. “Ngayon lang ako nakakita ng lalakeng halos pumatay  na sa selos.” 

Natigilan ako sa tanong niya. Bumuntonghininga ako at napatungo. Wala akong ibang masabi kundi sorry. 

“It’s okay kung hindi mo pa magawang magsabi sa akin ngayon, Bel.” 

“P-Pasensya na talaga, Sir. Dadalhin na muna kita sa ospital.” 

Umiling si Sir Mike. Inalalayan ko siyang tumayo. Napakapit pa siya sa balikat ko at ang mga kamay ko naman ay nasa baywang niya. 

“Okay lang. Doon na lang sa kotse ko.” 

“Kaya mo ba mag-drive?” 

“Mag-book na lang ako ng driver.” 

“Ayaw mo ba talaga magpa-ospital?” 

Natawa si Sir Mike. “Okay lang ako, Belinda. Isa pa. Baka matuluyan na tayong dalawa kapag ihatid mo pa ako sa ospital.” 

Akala ko nagbibiro lang si Sir Mike. Pero noong sundan ko ng tingin ang tinitingnan niya ay napalunok ako. 

Nakita ko si Victor na nakatayo sa ‘di kalayuan at nakatanaw sa amin. Mariing nakakuyom ang mga palad niya at ang kaniyang mga kilay ay magkasalubong. 

Hindi ko man maaninag nang maayos ang mukha niya. Pero ramdam ko ang matinding galit niya. 

“Just help me until I get to my car.” 

Hindi na ako nagprotesta pa. Matapos kong maihatid si Sir Mike sa kotse niya ay tinulungan ko siyang makapag-book ng driver. Hinintay ko pa itong dumating bago ako umalis sa parking lot at naglakad na papunta sa waiting shed. 

Hindi ko maunawaan kung bakit ganoon na lamang ang inakto ni Victor. 

Kung umasta siya sa akin ay para bang sobra ang selos niya. 

Hindi ba wala na siyang pakealam sa akin? Balak niya pa nga ako atang ibenta sa mga kaibigan niya kanina. 

Natigil ako sa pag-iisip noong biglang may pumarang sasakyan sa harapan ko. 

Hindi ko na sana iyon papansinin. Pero nagulat ako noong bumukas ang pinto at lumabas mula roon si Victor. 

Napaatras ako dahil hindi pa rin nagbabago ang mga tingin nito sa akin. 

“Bakit—” 

Bago pa man ako makapagsalita ay bigla na lamang niya akong binuhat sa may balikat niya. Pagkatapos ay ipinasok niya ako sa loob ng kotse niya. 

“What are you doing?!”