Chapter 6

Victor’s POV

I stared at Belinda while she was lying on my bed. 

Bakit pakiramdam ko parang may mali? Bakit parang imbes na matakot kanina ay parang nasasaktan pa siya? 

Parang may kakaiba sa kaniya. 

Hindi ba dapat ay humingi na siya ng tawad sa akin? Bakit parang wala siyang ideya sa nagawa niyang kasalanan sa akin? 

Mabilis akong umiling at nag-iwas ng tingin. 

Mali. Hindi dapat ako magpadala sa emosyon ko. 

Belinda fooled me once. Hindi ako papayag na magawa niya pa ito ulit sa akin. 

Tumayo na ako at iniwan siya sa silid. Paglabas ko ay sinalubong ako agad ni Matthew, my right-hand man. 

“Boss, what should we do now? Mukhang masyado siyang natakot sa ‘yo kanina. Hinimatay siya.”

Nagsalubong ang mga kilay ko. 

“Why do you care? Dapat lang na matakot siya. This is just the beginning.” 

Nag-iwas ng tingin si Matthew. I could see the hesitation in his eyes. 

“May gusto ka bang sabihin?” 

Napangiwi si Matthew at bahagyang napakamot sa likod ng kaniyang ulo. 

“Ahm, Boss. What if… we are all wrong?” 

I smirked. “Then I will end you, Matthew. Hindi ba’t ikaw ang nag-double check ng lahat ng ebidensya?” 

Napakurap-kurap si Matthew. He was already wavering kaya napatungo ito. 

“S-Sorry, Boss.” 

Napailing na lang ako. Back then, sinigurado ako na tama ang lahat ng ebidensya na mayroon ako. I have known Belinda all my life, at hindi ako makapaniwala na napaikot niya ako nang gano’n-gano’n lang. 

Tapos ngayon ay manghihina siya sa harapan ko? 

Weak. 

“Ikaw na ang bahala dito. I’ll go back to the party.” 

Nagpatuloy na ako sa paglalakad palabas ng hotel room. Naiwan doon si Matthew na naka-bow pa rin. 

Kanina habang sinusubukan kong pahiyain si Belinda ay bigla na lamang itong nawalan ng malay. 

She always has a weak heart.  Pero ano ba ang pakealam ko? It was all for the show. Kaya alam ko ngayon na nagpapanggap lang siya. 

Tsk! 

Same trick! Akala niya ba mauuto niya ako ulit? 

Belinda’s POV

Unti-unti kong iminulat ang mga mata ko. 

Wala na ako sa madilim at magulong silid na iyon. 

Nawala na ang maingay at malakas na tugtugin. 

Napalitan ng nakabibinging katahimikan. 

Muli ay binalot ako nang matinding kalungkutan at kirot sa aking dibdib. 

Nasapo ko ang aking leeg. Nararamdaman ko pa rin doon ang matigas na kamay ni Victor.

Ibang-iba na ang Victor na nakaharap ko kanina. Handa talaga siya na paghubarin ako sa harap ng mga kaibigan niya. 

Paano niya ito nagawa sa akin? Bumalik lang ba siya para pahirapan ako ng ganito? 

Muling tumulo ang mga luha ko. 

Naghintay ako sa kaniya sa pag-asa na muling maibabalik ang kung ano mang mayroon kami. 

Tatanggapin ko pa rin naman siya e. Mahal na mahal ko si Victor. Kaya kong magpikit-mata sa nagawa niya sa akin kahit na masakit. Basta bigyan niya lang akong nang magandang paliwanag. 

Kaso wala. Bagkus ay heto pa ang ginagawa niya sa akin. 

Pinahid ko na ang mga luha ko at tumayo. 

Hindi ko alam kung paano ako napunta rito matapos kong mawalan ng malay sa silid na iyon. Matapos niya akong sakalin. 

Ayaw ko nang umasa na siya ang nagdala sa akin dito. Nagawa niya nga akong sakalin. Bakit pa siya mag-aabala na dalhin ako rito?

Dapat siguro ay tanggapin ko nang hanggang dito na lang kami. Hindi ko na kakayanin pang makita si Victor kung ganito siya. 

Hindi ko alam kung bakit siya galit sa akin. Pero mas pipiliin ko na lang na ako ang lalayo kaysa ganito. 

Pagkalabas ko ng kwartong iyon ay doon ko lang na realize na naroon pa rin ako sa hotel kung saan sana gaganapin ang banquet. 

Maaga pa kaya sigurado ako na nagkakasiyahan pa rin sila roon. Pero wala na akong lakas na magpakita pa sa mga katrabaho ko. Higit sa lahat ay sira na ang damit ko. 

Kaya naman ay nagdere-deretso na lang ako palabas ng hotel. 

Hindi pa man ako nakakalayo ay may biglang tumawag sa akin kaya napatigil ako. 

“Belinda?” 

Paglingon ko ay nagulat pa ako noong makita kong si Sir Mike iyon. Napaawang ang bibig ko at bahagyang napaatras. 

“What happened to you? Sino’ng gumawa nito sa ‘yo?” gulat at nag-aalalang tanong niya. 

Lumapit siya sa akin habang hinububad ang kaniyang jacket. Pagkatapos ay ipinatong nito iyon sa balikat ko upang matakpan ang punit kong damit. 

Nakagat ko ang aking labi. 

Pakiramdam ko bigla ay bumigat ang dibdib ko noong makita ko si Sir. Kaya hindi ko na napigilan pa at napahagulhol ako. 

“Sshh… I’m here now.” 

Marahang hinagod ni Sir Mike ang braso ko. Habang ang noo ko naman ay nakasubsob sa kaniyang dibdib. Para akong batang nagsusumbong sa kaniya at iyak nang iyak. 

Wala naman akong balak na sabihin kay Sir Mike ang koneksyon ko sa boss namin. 

Siguro ay naghahanap lang ako nang mapaglalabasan ng bigat ng nararamdaman ko. 

Ang sakit. Para akong unti-unting pinapatay. Mas masakit ito kaysa noong unang beses kong mapanood ang video. Noong iniwanan ako sa harap ng simbahan ni Victor. 

Mas durog na durog ako ngayon dahil nakikit ako mismo si Victor. Dahil mas alam ko na sinasaktan na niya ako. 

Sana ay pinatay na lang talaga niya ako kanina. Edi sana ay hindi ko na ulit nararamdaman ito. 

“What the hell is going on here?!”