Chapter 8

“Palabasin mo ako!”  

Pilit kong binuksan ang pinto  sa tabi ko. Pero kahit na anong galaw ko door handle ay hindi ko iyon mabuksan dahil naka-lock iyon. 

Tumingin ako sa unahan sa driver ni Victor. 

“Kuya, please! Buksan mo po ang pinto!” pakiusap ko. 

Pero umiwas lang ng tingin ang driver. Napahikbi na ako. Pakiramdam ko bigla ay nawalan ako nang kakampi. 

Tumingin ako kay Victor na nasa tabi ko at para bang wala lang nangyari. Na para bang hindi niya ako pwersahang kinuha at ipinasok sa loob ng sasakyan niya. 

“Let’s go,” sabi pa nito. 

Napaawang ang bibig ko. 

“Ano ba ang problema mo, Victor?!” 

Hindi siya sumagot. Nanatili lamang itong nakatingin sa unahan habang salubong ang mga kilay. 

Sunod-sunod nang tumulo ang mga luha ko. 

“B-Bakit mo ba ito ginagawa sa akin?” tanong ko. “A-Akala ko ba ayaw mo na sa akin? Kung wala na talaga tayo, pwede bang hayaan mo na ako? Bakit ba pilit mo pa rin akong giinugulo?” galit na tanong ko. Habang pilit na pinipigilan ang sarili na humikbi. 

Hindi pa rin sumagot si Victor. Pero nakita ko na medyo nag-iba ang ekspresyon niya. 

Napailing na lamang ako at sumandig. Tumingin ako sa labas ng bintana habang pilit pa ring kinakalma ang sarili. Hindi ko na kasi mapigilang hindi mapaiyak. 

Parang may kumukurot sa dibdib ko habang unti-unti rin iyong bumibigat. 

Nagpatuloy ang biyahe namin hanggang sa makarating kami sa condominium building na pag-aari rin ng mga Benitez. 

Tumigil ang sasakyan sa parking lot. Pero hindi ako kumilos kahit na binuksan na ni Victor ang pinto sa may tabi ko. 

“Get out.” 

Hindi ako sumagot. Ni hindi ako lumingon sa kaniya at nanatili lamang na nakaupo. 

Pero nagulat na lang ako noong bigla niya akong binuhat nang pangkasal. 

“Victor! Ibaba mo ako!” 

Pero siya naman ang hindi nagpatinag ngayon. Wala akong nagawa kundi ang kumapit sa leeg niya habang naglalakad siya papunta sa may elevator. Pagkasakay namin doon ay ibinaba na niya ako. 

Sinubukan kong lumabas ng elevator, pero hinawakan niya na naman ako sa braso. 

“Stay.” 

“Ano ba kasing kailangan mo?” 

Ngunit kagaya kanina ay wala na naman itong sinagot. Hindi ko na maiwasang maipakita ang frustration ko. 

Kung ayaw na niya sa akin. Bakit niya pa ito ginagawa? 

Hindi ko na napansin kung saang floor kami tumigil. Pero pagbukas na pagbukas ng pinto ng elevator ay hinila na ako agad ni Victor palabas niyon. Saka kami dumeretso sa isang penthouse na hindi pamilyar sa akin. 

Itinulak niya agad ako sa may sofa pagkapasok namin. 

“Ahh! Ano ba?!” 

Tatayo sana ako ulit pero biglang kumandong sa akin si Victor. Kaya napasandig ako bigla at napigil ang paghinga. 

Napakalapit na ng mukha niya sa akin. Nararamdaman ko na nga ang kaniyang paghinga dahil tumatama sa pisngi ang hangin. 

Napakurap-kurap ako. 

“A-Ano’ng ginagawa mo?” 

Bigla ay hinawakan ni Victor ang leeg ko. Nakuryente ako agad noong magdampi ang mga balat namin. Ramdam na ramdam ko na ang mabilis na pagtibok ng puso ko. 

“V-Victor.” 

Unti-unting bumaba ang kamay niya sa may dibdib ko. Na para bang pinapakiramdaman ang pagpintig ng puso ko. 

Nahiya na nga ako dahil malalaman niya na kinakabahan ako. 

Bigla ay ngumisi siya. 

“What? Are you excited?” 

Para akong sinampal nang reyalidad sa tanong niya. Kung kanina ay nahihiya ako dahil sa sitwasyon namin. Pero ngayon ay parang bigla akong nahiya dahil sa reaksyon ko ngayon. 

Natutuwa ba siya dahil na aapektuhan ako sa kaniya?