MasukPero ang ipinagtaka niya, naglakas-loob pa itong sumuway at hindi igalang siya pati na ang "anak" nito.Hindi napigilan ni Marcus na magreklamo…. "Kahit anong mangyari, anak pa rin siya ni Papa, kapatid ko siya!""Tumahimik ka!" galit na bulyaw ni Soledad. "Iisa lang ang kapatid mo, si Vanessa lamang at wag mong kakalimutan yun.."Pagkatapos sabihin iyon, mariing hinila nito ang tainga ng anak.Napadaing sa sakit si Marcus at mabilis na nagmakaawa…. "Mama, masakit po, bitawan niyo na!"Malamig ang mukha ni Soledad… "Kapag hindi nasaktan, hindi ka matututo!"Nakatunganga lang si Vanessa sa hospital bed habang pinapanood ang pagdidisiplina ng ina sa kapatid, walang emosyon ang mukha. Pero sa kaibuturan ng kanyang mga mata, may bahid ng kasiyahan at lungkotHindi pa rin alam ni Soledad na si Amanda ang tunay nitong anak. Ang makitang nagbabanggaan at nag-aaway ang mag-ina sa harap niya ay nagbibigay sa kanya ng kakaibang saya at ginhawa.Pag-uwi ni Amanda sa kanyang tinutuluyan. Ang kanan
"AMANDA!"Nanggigigil na tiningnan siya ni Vanessa habang matalim ang mga mata sa sobrang galit.Si Soledad naman, dahil sa "pag-aalala" sa anak, agad na binalingan si Amanda at sinigawan: "Lumabas ka nga rito!"Tinaasan ni Amanda ang isang kilay…. "Hindi ito ang mansyon ng pamilya, kaya walang karapatan ang tulad ninyo na palayasin ako!"Nagbago ang maayos at pulidong mukha ni Soledad. Hindi niya inasahan na maglalakas-loob si Amanda na sagutin at suwayin siya ngayon. Saan ba napulot ng mahina at sunud-sunuran noon na babaeng ito ang tapang para labanan siya?Malamig na boses ni Soledad, may halong pagbabanta…"Inuulit ko, lumabas ka rito!"Walang emosyon at parang yelong tumingin si Amanda sa kanya. Isang salita lang ang isinagot niya…."Ayoko!"Parang natakot sa malamig na titig nito, napaatras si Soledad habang bahagyang nanginginig."Mama, ayos lang ba kayo?" nag-aalalang tanong ni Vanessa habang inaalalayan ang ina mula sa likuran.Umiling si Soledad at marahang hinaplos ang kamay
Talagang napakawalang-kwenta nang isuko ang buhay para sa isang lalaking hindi ka naman mahal!"Tok-tok!"Kumatok nang ilang beses si Amanda bilang pormalidad bago itinulak ang pinto ng silid at tuluyang pumasok."Bakit ka nandito?"Nang makita siya, isang mabilis na kislap ng pagkagulat ang dumaan sa mga mata ni Soledad.Bahagyang natigilan si Amanda. Agad niyang naunawaan kung gaano ka-impossible at kabigla-bigla ang pagbisita niya ngayon.Siguradong hindi akalain nina Soledad at Vanessa na mag-aabala pa siyang silipin ito.Pilit na ngumiti si Amanda… "Dumalaw lang ako sa ate ko!"—pati na rin para saksihan ang mga katatawanan nito.Ang huling bahagi ay tahimik lamang niyang idinagdag sa kanyang isipan. Unti-unting nabawasan ang pag-iingat sa mukha ni Soledad."Mabuti naman at may utang na loob ka pa ring natitira.""Syempre naman po!" paimbabaw na sagot ni Amanda.Ibinaling niya ang tingin kay Vanessa na nakahiga sa kama, blangko at walang buhay ang ekspresyon. Matapos mag-anunsyo ng
Pagdating ni Amanda sa ospital, bumuhos ang isang malakas na ulan. Nagmamadali siyang tumakbo papasok sa hospital building habang sumasalubong ang ulan.May biglang nagpayong ng itim na payong sa kanyang ulo."Amanda!"May tumawag sa kanyang pamilyar na boses. Lumingon siya nang may gulat. Si Marcus, ang kanyang kapatid na lalaki. Kung tutuusin, matagal-tagal na rin silang hindi nagkikita."Dadalaw ka rin ba kay Vanessa?" tanong ni Amanda."Oo, sinadya ko namang pinuntahan siya rito," sagot ni Marcus na may kakaibang ekspresyon sa mukha.Hindi na masyadong nag-isip pa si Amanda at sinabing… "Sige, sabay na tayo."Sumakay sila sa elevator. Pinindot ni Marcus ang floor kung nasaan ang silid ni Vanessa."Kayo na ba ni Boss Jonathan ngayon?"Nasa loob sila ng elevator at tanging silang dalawa lamang ang magkasama nang biglang magtanong si Marcus. Biglang nagbago ang kulay ng mukha ni Amanda.Akala niya ay naging maingat siya at naitago nang maayos ang relasyon nila ni Jonathan para walang m
Sa tawag na iyon, binuhusan ng mga panlalait at sisi ni Charity si Ricky. Pero nakalimutan yata nito na noong pilit na ikinakasal si Vanessa sa mataas na lipunan noon, pilit nilang inakyat at ipinilit ang sarili sa pamilya ni Ricky.Nagbigay naman ng napakalaking pampamilyang regalo ang pamilya ni Ricky sa mga ito. Maliban sa kawalan ng pagmamahal ni Ricky kay Vanessa, walang ibang pagkukulang ang lalaki rito. Lalo na nang mag-anunsyo sila ng annulment, buo at sapat na kabayaran sa pananalapi ang ibinigay nito. Hinding-hindi nito hinayaang umuwi si Vanessa nang walang natatanggap o empty- handed. Sa katunayan, dahil sa maikling pagsasamang iyon, malaki pa ang napala ng pamilya ng mga ito. Pati nga ang pagkaka-ugnay ni Vanessa noon sa kanyang dating asawang si Warren ay naging bulung-bulungan din. Sa madaling salita, hindi lugi si Vanessa.Malamig—malamang ay kumita pa nga ito sa relasyong iyon.Kaya hindi maintindihan ni Amanda kung bakit umabot pa sa puntong nagtangka itong magpakamatay.
Parang reflex na lumingon si Amanda. Nang makita niya si Jonathan, biglang bumagsak ang puso niya sa kaba."Gising ka na pala?" tanong ni Jonathan habang lumalabas ng banyo.Nagulat si Amanda: "Bakit nandito ka pa?"Napangisi si Jonathan, para bang narinig niya ang pinaka-katawa-tawang bagay sa buong mundo."Office ko 'to!"Natigilan ang mukha ni Amanda: "Kung ganoon, kanina pa..."Tanong ni Jonathan pabalik… "Nagbanyo lang ako, bakit?"Nangatal ang labi ni Amanda at hindi masabi ang nais iparating. Nagulo ang isip niya.Hindi ba't nag-meeting si Jonathan kanina? Kailan pa ito bumalik para wala man lang siyang kaalam-alam? Kung alam niya lang na naroon ito sa loob, hinding-hindi sana niya pinatugtog ng malakas ang mga voice message na galing kay Yna.Patay!Hindi kaya narinig ni Jonathan ang mga iyon? Baka isipin nitong gusto talaga niyang ligawan o habulin si Paul!"W-Wala naman..."Umiiling si Amanda, habang panay ang pagpapaliwanag ng walang direksyon: "Hindi ko lang kasi inakala na
“Hubarin mo… then lie down!”Kasabay ng isang mababa at malamig na boses ng lalaki. Biglang kumabog ang dibdib ni Amanda sa narinig.. Hindi niya alam kung kailan siya nagkaroon ng ganitong klaseng sakit, something she couldn’t even explain, a kind of shameful condition. Kapag umaatake ito… she just
HALATANG hindi inaasahan ni Dr. Jonathan Ramirez ang sitwasyon. Pero pareho naman silang adults, some needs don’t need to be said. At alam din niyang may kondisyon si Amanda.“Sir…” ani niyang pabulong. Nanigas si Amanda. Parang nag-hang ang utak niya nang narinig ang boses ng lalaki sa kabilang lin
NAKAKUNOT ang noo ni Amanda. He actually promoted her to executive assistant?Hindi kaya pinapahamak lang siya nito?“Sir… I’ve never worked as an assistant before. Baka hindi ko kayanin…” agad niyang sagot dito bilang pagtanggi sa promotion nito. Sa totoo lang, ang laman ng isip niya…was something
MAHIGPIT siyang tinitigan ni Manager Reyes.“Ano bang kasalanan ang ginawa mo?” tanong pa nito sa kanya.Bigla siyang tinawag ng Big Boss, hindi lang si Amanda ang nagulat, pati ang manager niyang si Reyes.Kumindat si Amanda ng inosente. “I… I don’t know either…”Pinagpapawisan ang palad niya. Ang







