Kabanata 1

Naya Diaz

Agad kong nabitawan ang hawak kong mga kubyertos nang marinig ko ang sinabi ni mama. Bagamat napupuno ng tawanan at ingay ang loob ng dinner room ay nanatili akong walang imik sa mga sandaling iyon.

"Ano hong sabi niyo?" kunot-noo kong tanong. "Ipapakasal niyo 'ko kay Ash Demetrio?"

"Kailangan pa bang ulitin, Naya? Malakas naman ang pagkakasabi ng mama mo, hindi ba?" anas ni tita Olga.

"Bakit-"

"Responsableng lalaki si Ash," pagsisimula niya. "Matino at higit sa lahat...may kaya sa buhay. Naku, kung alam mo lang kung gaano kayaman ang pamilya ng batang 'yon. Bukod pa doon ay nag-iisa siyang anak at ang ibig sabihin lang niyon ay siya rin ang tagapagmana nila."

Sumabat si tita Georgina. "Tama ang mama mo, Naya. Ano pa bang hahanapin mo kay Ash? Nasa kanya na ang lahat - kagwapuhan at siyempre, yaman."

Napabuga ako ng hangin sa narinig kong iyon mula sa kanilang dalawa.

Umiling ako kasunod niyon ay ang pagtayo ko mula sa kinauupuan ko.

"Hindi," anas ko na ikinatigil nilang tatlo. "Hindi ako papayag sa gusto niyo. Hindi ako magpapakasal sa isang lalaking hindi ko gusto at hindi ko mahal!"

Tumayo si mama sa kanyang kinauupuan.

"Mahal? Gusto?" Pagak siyang natawa. "Anong silbi ng pagmamahal kung nagugutom naman ang sikmura mo? Anong silbi ng pagmamahal kung wala kang mapapala at maghihirap ka lang buong buhay mo?"

Marahan akong tumango.

"Anong ibig mong sabihin? Pinakasalan mo lang si papa dahil sa pera niya? Dahil sa kayamanan niya at ng pamilya niya? Kaya ba nagpapakasasa ka-"

Isang malakas na sampal ang dumapo sa kaliwang pisngi ko na agad na nagpahinto sa akin.

Hawak ko ang pisngi ko ay binalingan ko ng tingin si mama na sa mga sandaling iyon ay gigil akong sinabunutan.

"Wala kang karapatang kwestyunin ang pagpapakasal ko sa ama mo!" Mas lalo pang humigpit ang pagkakasabunot niya sa buhok ko. "Hindi ba't pinakikinabangan niyo rin naman ang kayamanang iyon? Meron ba kayong magandang buhay ngayon kung hindi dahil din sa apelyidong Diaz?"

Matapos niyon ay itinulak niya ako na naging dahilan ng kamuntikanan kong pagkasubsob sa sahig.

Tinapunan ko siyang muli ng tingin habang ramdam ko ang pagragasa ng luha mula sa mga mata ko.

"Anak lang kita, Naya!" Muli niya akong sinampal. "Kaya kung anong gusto ko ay nararapat mong sundin. Wala kang karapatang umayaw! Iyon na nga lang ang maibibigay mong ambag sa pamilyang 'to, kaya wala kang magagawa kundi ang sundin ang gusto namin!"

Sa narinig kong iyon ay mas lalong nagsikip ang dibdib ko ganoon din ang tuloy-tuloy na pagragasa ng mga luha ko.

Marahan akong umiling sabay atras mula kay mama.

Hindi ako nagsalita bagkus ay tumakbo ako patungo sa pinto.

Ngunit bago pa man ako tuluyang makalabas ay nahinto ako nang marinig ko ang mga sumunod na sinabi niya.

"Sa oras na lumabas ka sa pintong 'yan..." madiin niyang sambit. "Hinding-hindi ka na muling makakaapak sa pamamahay na 'to. At kapag lumabas ka riyan, wala ka na ring babalikang pamilya. You're not a Diaz anymore."

Nag-angat ako ng tingin kasunod niyon ay ang pagpunas ko ng mga luha ko.

Tiim-bagang kong inihakbang ang mga paa ko palabas ng pintong iyon at dali-daling tumakbo.

Humahagulgol kong ibinagsak pasara ang gate at hindi kalaunan ay napaluhod na lamang ako mula sa kinatatayuan ko.

Kasabay ng pagbagsak ng ulan ay ang walang tigil na pag-iyak ko.

Hanggang sa hindi nagtagal ay nag-angat ako ng tingin nang isang lalaki ang lumapit sa akin. Katulad ko ay basang-basa na rin siya ng ulan. Sa puntong iyon ay salubong ang kanyang dalawang kilay habang matamang akong pinagmamasdan.

"Anong nangyari?" tiim-bagang niyang anas. "Bakit umiiyak ka na naman?"

Tumayo ako mula sa kinauupuan ko sabay yakap sa kanya.

"Ayoko na! Ayoko na, Xavier!" Hagulgol ko. "Ilayo mo na 'ko rito. Ipinagtabuyan na ako ng pamilya ko. Ayoko na! Sawang-sawa na 'ko. Pagod na pagod na 'ko. Buong buhay ko, ganito na lang palagi! Ayaw ko na."

Ginantihan din niya ako ng yakap.

Mahigpit iyon - yakap na sa puntong iyon ay kailangang-kailangan ko.

Hindi kalaunan ay kumalas siya sabay hawak sa magkabilang pisngi ko.

Bagamat pareho kaming naliligo sa ulan at nilalamig ay ramdam ko pa rin ang init ng bawat haplos niya.

Sa paglapit niya ng kanyang mukha sa akin ay pumikit ako. Hindi nagtagal ay naramdaman ko na lamang ang pagdampi ng kanyang mga labi sa labi ko.

I kissed him back - hungrily and passionately.

Sa puntong iyon ay siya lamang ang natatanging taong nananatili at kahit kailan ay hindi umalis sa tabi ko.

Bago pa man ako makapagsalita ay natigil ako nang may ilabas siyang maliit na box mula sa kanyang bulsa.

Napalunok ako at agad siyang tinapunan ng tingin.

"Xavier..."

"Marry me, Naya," aniya at muli akong hinalikan sa labi. "I'll give you everything you need and everything you want. Sumama ka sa 'kin at ipaparanas ko sa 'yo ang buhay na hindi naibigay sa 'yo ng mga magulang mo."

Isang matamis na ngiti ang gumuhit sa mga labi ko sa narinig kong iyon mula sa kanya.

Hindi ako sumagot bagkus ay binuksan ko ang box na iyon at kinuha ang singsing doon.

Agad kong isinuot iyon sa ring finger ko at muli ay binalingan siya ng tingin.

"I do," anas ko.

Xavier didn't respond instead he kissed me one more time. Dali-dali niya akong hinila paalis sa lugar na iyon at isinakay sa kotse niya.