Kabanata 4

"SERAPHINA! emergency sa ER!" sigaw ni Nina.

Napapitlag si Seraphina mula sa charting desk.

"Anong nangyari?"

"Multiple car accidents. Critical condition!"

Walang pag-aalinlangan, tumakbo siya papunta sa emergency room.

Nasa loob na ang mga doctor at nurses, lahat ay abala.

"Vitals dropping!"

"Prepare intubation!"

"BP is unstable!"

Sunod-sunod na sigaw ng mga doctor.

Huminga nang malalim si Seraphina at agad sumali sa team para tumulong.

"IV line ready!"

"On it!" sabi niya.

Habang nagtatrabaho, ang utak niya ay naka-focus lang sa isang bagay, ang iligtas ang pasyente.

"Move!"

Napalingon siya sa bagong pasyenteng walang malay na nakahiga sa stretcher at duguan ito.

Nanlamig ang buong katawan ni Seraphina nang makilala ang pasyente. "C-Camille...?" anas niya.

At sa likod ng stretcher ay si Ethan.

"Move aside!" sigaw ng doctor.

Ngunit hindi niya magawang igalaw ang sarili dahil ang kapatid niya ay naliligo sa sarili nitong dugo.

"Sera!" sigaw ni Nina dahilan para bumalik sa katinuan ang isip niya.

Kailangan niyang mag-focus dahil buhay ang pinag-uusapan.

"BP dropping fast!" sigaw ni Nina.

"Prepare emergency surgery!" sigaw ng doctor.

Mabilis na kumilos si Seraphina para tumulong sa pagtulak ng stretcher papunta sa operating room. Pero habang inililipat si Camille ay nagkatinginan sila ni Ethan.

"Seraphina, please-"

"Don't," malamig niyang putol rito.

—-

ILANG oras ang lumipas ay wala pa rin balita mula sa loob ng operating room.

Nasa waiting area si Seraphina, nakasandal sa pader. Tahimik din siyang nagdarasal para sa kaligtasan ng kanyang kaptid.

Galit siya kay Camille pero hindi naman niya hiniling na may mangyaring masama rito.

Kahit na pagod at puyat siya ay pinili pa rin niyang manatili. Tsaka na siya uuwi kapag nasiguro na niyang ligtas na si Camille.

Maya-maya pa ay lumabas na ang doktor mula sa operating room.

"Doctor?" agad niyang tanong.

"The patient is stable," sabi nito. "But..."

Natigilan siya. "Pero ano ho?"

Huminga ng malalim ang doctor. "Your sister is pregnant."

Natigilan siya. Nagbunga ang kataksilan ng kapatid at ng ex-fiancé niya.

"Kamusta ho ang girlfriend ko, Doc?" tanong ni Ethan na lumapit sa doctor. Kadarating lang nito.

"Is she okay? 'Yung baby namin kumusta?" muling tanong nito. Alintana kung nandoon man siya.

"Don't worry, they're okay. Maya-maya rin ay ililipat na namin ang pasyente sa magiging kwarto niya," sagot ng doctor.

Doon din dumating ang mga magulang niya. Pero bago pa siya kausapin ng mga ito ay umalis na siya.

—

KINABUKASAN, nakaupo lang si Seraphina sa hospital cafeteria habang pinipilit na kumain ng pananghalian.

"Girl, hindi mo nagagalaw 'yang pagkain mo," sabi ni Nina na naka upo sa harap niya.

Nagbuntong-hininga siya. "Pagod lang," pagsisinungaling niya. Pero ang totoo wala talaga siya ganang kumain.

"Okay na ba si Camille?"

"She'll be fine. Marami nag-aalaga sa kanya," walang gana niyang sabi.

"Dahil sa nangyari, nalaman na sa department natin na hiwalay na kayo ni Ethan at sila naman ng kapatid mo. Idagdag pa na buntis si Camille-"

"Ayoko nang marinig pa 'yan, Nina." putol niya sa iba pa nitong sasabihin.

"Sorry. Nag-aalala lang kasi ako sa'yo, Sera."

Tipid niya itong nginitian. "Ayos lang. Wala rin naman akong pakialam sa kung anong chismis na kumakalat."

Wala siya pakialam dahil hindi naman niya kasiraan iyon. Naiinis lang siya kasi pinag-uuspan siya dahil sa ginawa ni Camille at ni Ethan. Ganu'n pa man ay nagpapasalamat siya sa Diyos na nasa mabuti ng kalagayan ang kapatid niya.

"Are you sure you're okay?" may pag-aalalang tanong nito.

Tipid ang ngiting tinanguan niya ito.

—

TAHIMIK na nakaupo si Lucien sa loob ng private consultation room ng isa sa pinakamalaking medical center sa Manila.

Nasa harapan niya si Leon, ang kaibigan niyang doctor na personal na sumusuri sa kanya.

"Your condition remains the same, Lucien," sabi nito habang hawak ang medical file niya.

Tahimik lang si Lucien. Hindi na bago sa kanya na marinig iyon. Taon-taon o buwanan man siya magpa-checkup ay pare-pareho pa rin ang resulta.

"Any changes?" tanong niya.

Umiling si Leon. "Unfortunately, walang kasiguraduhan."

Walang naging emosyon si Lucien dahil matagal na siyang sanay.

"Anything else?" muling tanong niya.

"None."

Tumango siya. "Kung ganu'n wala ng dahilan para bumalik pa ako para magpa-checkup," sabi niya pagkatapos ay tumayo na.

Agad naman siyang sinalubong ni Marcus pagkalabas niya sa consultation area.

"Board meeting at three, sir."

Napahinto sa paglalakad si Lucien nang hindi makapaniwalang napatitig sa babaeng nasa nurse station, nakasuot ito ng nurse uniform.

Hindi siya pwedeng magkamali. Ito 'yung babaeng isang buwan ng nagpapagulo sa sistema niya. Hinding-hindi niya nakakalimutan ang mukha ni Sera.

"Sir?" kunot ang noong nilingon siya ni Marcus.

"Move the meeting at 4," aniya.

"M-move? Pero sir-"

"Found you," anas niya na humakbang palapit kay Sera.

—

"UUWI ka na, Sera?" tanong ni Dianne na isa ring nurse.

"Oo eh. Mauna na ako sa inyo," aniya.

Katatapos lang ng mahaba niyang shift. Masakit na ang likod niya pati na ang ulo kaya ang gusto na lang niya ay umuwi at matulog.

Pero bago pa siya makaalis sa nurses' station ay may biglang pumigil sa braso niya.

"Ano ba—"

Mabilis siyang lumingon dito. Tila tumigil ang pag-ikot ng mundo niya na hindi makapaniwalang nakatitig sa lalaking nasa harapan niya ngayon.

"L-Lucien..."

"I'm glad you still remember my name." May bahid ng sarkasmo ang boses nito.

Paano ba niya makakalimutan ang lalaking pinag-alayan niya ng kanyang sarili?

Tila ito higit na gumuwapo kaysa noong nakilala niya ito isang buwan ng nakalilipas.

"Sir, you can't just grab someone's arm—" sabi ng lalaking lumapit sa kanila.

"I want to talk to you, Sera," sabi ni Lucien.

Napalunok siya. "I'm still working." pagsisinungaling niya.

"Five minutes."

"Lucien..."

"Just five minutes, Sera. O gusto mong dito na lang tayo mag-usap?" anito na lalong lumalim ang boses.

At bago pa siya makapagsalita, napansin niyang nakatingin na sa kanila ang ilang nurses. Hindi niya gustong maglikha pa iyon ng usapin lalo pa't hindi pa natatapos ang chismis tungkol sa ginawa ni Ethan at Camille.

"Follow me."

—

TAHIMIK ang rooftop garden ng hospital. Malayo sa ingay ng emergency room at malayo sa mga tao. Sapat na para makapag-usap sila nang walang makakarinig, maliban sa lalaking kasama ni Lucien.

Isang minuto na silang nakatayo pero tahimik lang na nakatitig kay Seraphina si Lucien, kaya lalo siyang nakakaramdam ng kaba.

"Anong gusto mong pag-usapan nitin?" putol ni Sera sa katahimikan.

"Do you know how hard it was to find you?"

Napakurap si Seraphina dahil hindi niya inaasahan iyon.

"B-bakit mo ako hinanap?"

Nangunot ang noo ni Lucien. "That's your first question?"

"Ano bang gusto mong itanong ko?"

Nagtiim ang mga bagang nito. "Why did you leave without saying anything?"

Napaiwas siya ng tingin. Hindi niya alam ang tamang sagot. Kung natatakot ba siya o nahihiya? Dahil alam ni Seraphina na hindi dapat nangyari ang nangyari

"Answer me."

Napabuntong-hininga siya. "Ano bang gusto mong marinig?"

"Sabihin mo sa'kin kung ano ang dapat mong sabihin, hindi kung ano ang gusto ko na sasabihin mo."

Tipid siyang natawa. "Wala naman ako dapat sabihin sa'yo, Lucien."

"Wala?"

"Wala. Ano bang espesyal sa gabing iyon para hanapin mo pa ako?"

Hindi agad nakasagot si Lucien. Napansin niya na parang hindi rin nito alam ang sagot. Na parang kahit ito ay naguguluhan.

"That's not the point."

"That's exactly the point," mariin niyang sabi. "We were strangers. And what happened that night it just an accident."

Nagdilim ang ekspresyon ni Lucien, tila hindi nito nagustuhan ang sinabi niya. "An accident?"

"Yes."

"That's what you think?"

"Ano pa ba dapat?"

Napabuntong-hininga siya. "Look, Lucien, I was heartbroken, vulnerable and drunk that night at nagkataon ikaw ang nandun."

Nangunot ang noo nito. "That's all?"

"That's all," mabilis niyang sagot.

"So, you mean, kung hindi ako ang nandoon, maaaring gawin mo rin yon sa ibang lalaki?"

Napakurap siya. "M-maybe."

Tumahimik ang paligid. Kasabay ng katahimikan ay umihip ang malakas na hangin, habang nakatitig lang sa kanya si Lucien.

Walang makita si Seraphina na emosyon sa mga mata nito at halatang sanay ito na hindi magpakita ng kahit na anong damdamin.

Tumikhim mula sa hindi kalayuan ang kasama ni Lucien. "Excuse me, Sir, but we have to go now," sabi nito.

Marahas na ngpakawala ng buntong-hininga si Lucien. "I'm not done with this conversation, Sera," sabi nito bago siya talikuran at iwan mag-isa.