Kabanata 5

HALOS walang tulog si Seraphina nang pumasok siya sa trabaho kinabukasan. Napuyat siya kakaisip kay Lucien. Iniisip niya ang pinag-usapan nila kagabi. Hindi niya akalain na magagawa niyang sabihin ang mga kasinungalingan na iyon.

Ginawa niya iyon dahil simula pa lang mali na sumama siya sa lalaki at ibigay ang sarili rito.

“Seraphina.” tawag ni Doctor Leon na nagpabalik sa naglalakbay niyang isipan.6.

Agad siyang lumapit dito. “Yes, Doc?”

“Can you bring these files to my office?”

“Yes, doc,” agad niyang sagot.

Kinuha niya ang stack of folders sa kamay nito at naglakad papunta sa private office nito.

Maingat niyang inilapag ang files sa mesa.

Pero habang inaayos niya ang mga folder ay may isang papel ang aksidenteng nalaglag mula sa lamesa.

Yumuko siya para pulutin iyon, pero agad siyang natigilan nang makita ang litrato ni Lucien na nakadikit sa record paper.

Hindi makapaniwalang dinampot niya iyon. Confidential medical record ang nakalagay sa itaas.

Kaya siguro nasa hospital si Lucien kahapon para magpa-checkup at hindi para sa kanya. Ang pagkikita nila kahapon ay coincidence lang.

Hindi niya dapat basahin ang record nito pero parang may humihila sa kanya na basahin ang nilalaman ng medical records nito.

Patient: Lucien Alejandro Montenegro.

Age: 37

Further notes: Low probability of fertility. Rare reproductive condition.

Hindi makapaniwala si Seraphina habang binabasa ang nilalaman ng medical record ni Lucien. Pero mas napukaw ng atensyon niya ang apelyido nito.

Montenegro...

Nabitawan niya ang papel at bahagyang napaatras.

Si Lucien ay isang Montenegro? Ito ba talaga ang lalaking nakasama niya ng gabi iyon?

Sino ang hindi nakakakilala sa mga Montenegro?

Montenegro is one of the top 10 richest family in the whole world. Pagmamay-ari ng mga ito ang CrownAxis incorporation na nangunguna sa retail industry at nagmamay-ari rin sila ng hypermarket at supermarket.

Mabilis na ibinalik ni Seraphina ang papel sa loob ng folder at mabilis siyang lumabas ng office saka nagtungo sa locker area para kunin ang cellphone niya.

Hindi mapakali ang isip niya. Gusto niyang makasiguro na baka kamukha lang ni Lucien ang lalaking nasa litrato.

Mabilis niyang inilabas ang phone niya mula sa locker at agad na sinearch ang pangalan nito.

Ilang segundo lang ay sunod-sunod na articles ni Lucien ang lumabas.

"Lucien Montenegro is one of the youngest and most powerful billionaires in the country."

"CrownAxis Inc's CEO expands business empire."

"Lucien Alejandro Montenegro attends the international summit"

"Lucien Alejandro Montenegro is one of the youngest billionaires in Asia."

May lumabas pang larawan nito. Nakasuot ito ng black suit. Cold expression, powerful eyes. Hindi maitatangging ang lalaking nasa article at ang Lucien ng gabing iyon ay iisa.

“Oh my God,” anas niya.

Hindi niya lubos maisip na nakipag-one night stand siya sa isang Montenegro.

The Montenegro family wasn’t just rich. They were untouchable. Politicians feared them. Business tycoons bowed to them.

Meron ding articles tungkol sa rumored inheritance war sa pamilya Montenegro.

"Internal conflict over Montenegro's successor."

"Questions arise regarding the future heir of CrownAxis Inc."

Napahawak siya sa sariling dibdib nang mabasa ang huling article patungkol kay Lucien.

"CEO Lucien Montenegro reportedly suffers from a medical condition preventing him from having children."

Ibig-sabihin totoo ang medical records ni Lucien na nabasa niya kanina lang.

“Seraphina?”

Napapitlag siya nang biglang dumating si Nina.

“Girl, Kanina ka pa namin hinahanap,” sabi nito.

Mabilis niyang pinatay ang screen ng phone niya. “A-Ah… pasensya na.”

Pinagmasdan siya ni Nina. “May nangyari ba, Sera?”

Marahan siyang umiling. “Wala naman.”

“Sure ka ha?”

“Oo naman."

“Sige. Sumunod ka na lang.”

“Susunod ako.”

Puno ng kuryosidad ang tingin na binigay nito bago siya iniwan.

Muli tinago ni Seraphina sa locker ang cellphone niya.

Sapagkakataong iyon. Tama nga ang naging desisyon niya na iwasan si Lucien Montenegro dahil magiging magulo lang ang buhay niya sa mundo nito.

———

MULA nang malaman ni Seraphina ang tungkol kay Lucien Montenegro, parang hindi na mapanatag ang isipan niya.

Ilang araw na rin niyang pilit iniiwasan ang pag-iisip tungkol sa lalaki. Pero sa tuwing sumasagi sa isip niya ang medical records nito ay nawawala siya sa focus.

Abala si Seraphina sa pag-monitor ng pasyente nang biglang nanlabo ang paningin niya.

Sa sandaling umikot ang paligid ay napakapit siya sa gilid ng hospital bed.

“Seraphina?” May pag-aalala sa boses ni Doctor Leon nang mapansin siya.

Napakurap siya at mabilis niyang iniling ang ulo. “Ayos lang ho ako, Doc.”

Pero alam niya sa sarili niya na hindi siya okay. Huminga siya nang malalim bago ipinagpatuloy ang ginagawa.

Ilang minuto pa ang lumipas, habang naglalakad si Seraphina sa hallway ng ER, muli siyang nakaramdam ng pagkahilo.

Napahinto siya at napahawak sa noo, kasabay niyon ay ang panlalamig ng mga palad niya.

“Girl, ayos ka lang ba?”

Napalingon siya kay Nina. Nakatitig sa kanya ang kaibigan niya nang may pag-aalala.

“Namumutla ka.,” sabi nito.

“Pagod lang siguro 'to.”

“Sigurado ka?”

Tumango siya. Pero kahit siya at hindi kumbinsido sa sagot niya. Hindi ito ang unang beses. Napansin niya sa nakalipas na mga araw, ilang ulit na rin siyang nahilo, mabilis mapagod at madaling antukin. At kung minsan, parang sumasakit ang sikmura niya nang walang dahilan.

Noong una, iniisip ni Seraphina dahil lang iyon sa stress. Sa dami ng nangyari. Sa pagkikita nila ni Lucien at sa gulong iniwan nina Ethan at Camille sa buhay niya.

Pero habang lumilipas ang mga sandali ay may kung anong kaba na unti-unting sumisiksik sa dibdib niya.

Hanggang sa bigla siyang natigilan. Ngayon lang niya napansin na ilang araw na siyang delayed.

Nanlamig ang buo katawan ni Seraphina. Pakiramdam niya ay biglang nawala ang ingay ng paligid. Tanging ang malakas na tibok lang ng puso niya ang naririnig niya.

Muli niyang naalala ang medical records ni Lucien kaya imposible na buntis siya. Baka dahil lang sa stress, pagod at puyat kaya hindi pa siya dinadtnat ng buwanang dalaw.

“Sera?”

Napapitlag siya nang muli siyang tawagin ni Nina.

"You're really scaring me,” nag-aalalang sabi nito.

Mabilis niya itong nginitian. “Ayos lang ako. Promise.”

———

NANG tuluyang natapos ang duty ni Seraphina, halos tumakbo siya palabas ng hospital. Hindi na siya dumaan sa cafeteria at hindi na rin siya nakipagkwentuhan sa mga kasamahan. Dire-diretso na siyang nagtungo sa pinakamalapit na botika para bumili ng pregnancy test, pagkatapos ay agad na siyang umuwi.

Pagkarating niya sa bahay ay agad niya iyong ginamit.

Hindi niya maiwasan ang kabahan habang hinihintay na lumabas ang resulta. Pero wala pang isang minuto ay lumabas ang dalawang malinaw na linya.

Tila nawawalan ng lakas na napaatras siya at kasabay niyon ay ang panlalamig ng buo niyang katawan.

Hindi siya lubos makapaniwala na positive ang lubas, kaya kumuha pa siya ng isa pang pregnancy test.

Pero tulad sa nauna ay positive pa rin ang lumabas.

Paanong nabutis siya gayong walang kakayahan si Lucien na magkaroon ng anak tulad ng nakalagay sa medical record.

Kinabukasa, dahil day off ni Seraphina, nagpasya siyang magpunta sa OBGYN para masigurong buntis siya. At tulad ng lumabas na resulta sa pregnancy test ay kinunpirma ng doctor na nagdadalang tao nga siya.

Biglang siyang binalot ng takot. Hindi para sa sarili niya kundi para sa kapakanan ng dinadala niya.

Dahil sa pamilya ni Lucien, nasisiguro niyang magiging magulo ang buhay niya pati na ang magiging anak niya, at iyon ang ayaw niyang mangyari.

Siguro iyon na ang magandang pagkakataon para tanggapin ang matagal nang ino-offer sa kaya na trabaho abroad.

———

NANG sumunod na araw, diretsong nagtungo si Seraphina sa opisina ng head doctor matapos ang kanyang shift.

Mahigpit niyang hawak ang folder na naglalaman ng mga dokumentong matagal na niyang pinag-iisipan.

Huminga siya nang malalim bago kumatok sa pinto.

“Come in.” sabi mula sa loob.

Pagbukas niya ng pinto ay nakita niyang naka-upo sa likod ng malaking mesa si Dr. Ramirez, ang head doctor ng ospital.

Pag-angat pa lang ng tingin nito ay napangiti na agad ito nang makita siya.

"Seraphina. Come in. Have a seat."

"Thank you, Doc."

Umupo siya sa kaharap nitong upuan.

“May kailangan ka ba?” tanong nito.

Inilapag niya sa mesa ang hawak na folder at napatingin doon si Dr. Ramirez.

Unti-unting lumawak ang mga mata nito nang makita ang laman ng dokumento.

"The America offer?"

Tumango siya. “Yes, Doc. Tinatanggap ko na po ang ino-offer niyo sa'kin.”

“Are you sure?”

Napayuko siya. Buong gabi niyang pinag-isipan iyon. Sinubukan niyang humanap ng dahilan para manatili pero sa bawat pagkakataon ay bumabalik siya sa iisang desisyon. Iyon ay ang kailangan niyang umalis. Kailangan niyang ilayo ang sarili at higit sa lahat ay kailangan niyang ilayo ang batang dinadala niya.

“Yes, Doc,” mahina niyang sagot.

Pinagmasdan siya nito. “You worked hard for this opportunity.”

Alam iyon ni Seraphina. Tatlong taon na ang nakalipas nang unang i-recommend siya ng ospital para sa international nursing program sa America.

Isa iyong bihirang pagkakataon. Pero noon wala siyang balak umalis dahil akala niya ay ikakasal siya kay Ethan. Akala niya ay dito niya bubuuin ang pamilya niya, pero hindi pala.

Napangiti siya nang mapait. Napakaraming bagay ang nagbago sa loob lamang ng ilang buwan.

“May problema ba, Seraphina?” tanong ni Dr. Ramirez

Mabilis siyang umiling. “Wala po.”

Nginitian siya nito. “You're one of our best nurses, Seraphina.”

"Thank you, Doc."

Bumuntong-hininga si Dr. Ramirez. “Honestly, I was hoping you'd stay. Pero magandag uportinidad ito para sa'yo.”

May kung anong kumirot sa dibdib niya. Mahal niya ang trabaho niya. Mahal niya ang ospital. Mahal niya ang mga taong nakatrabaho niya at ang kaibigan niyang si Nina.

Pero kinakailangan niyang umalis kahit na masakit.

“Sorry, Doc,” sabi niya.

Tumango si Dr. Ramirez. “It's your future.”

Pagkatapos ay kinuha nito ang dokumento at nilagdaan.

"Your processing will start immediately."

Tumango siya. “Thank you.”

“Most likely, you'll be leaving within a few weeks.”

Ilang Lingo na lang naman at aalis na siya ng bansa. Palayo kay Lucien at palayo sa lahat na naglikha ng sakit sa puso niya.

Tumayo siya. “Thank you for everything, Doc.”

Ngumiti si Dr. Ramirez. “Take care of yourself, Seraphina.”

Napahawak siya nang bahagya sa impis pa niyang tiyan.

Ang gagawin niya ay hindi lang para sa sarili niya kundi para rin sa magiging anak niya.