Chapter: 4

Iyon ang unang beses na hinanap ni Aleya ang kanyang ina sa loob ng maraming araw. Hindi niya napigilan ang kanyang sarili, at naisip niyang tawagan ang kanyang ina.

Ngunit pagkadayal palang niya sa numero ng kanyang ina, bigla niyang naisip ang palalapit na pagkikita ng kanyang Tita Monica. Biglang naalala niya ang ugali ng kanyang ina, at tiyak na hindi siya papayagan nito na makipagkita sa Tita Monica niya.

Maaring hindi na niya makikita ang Tita Monica niya tulad ng dati. Nang maisip iyong ni Aleya, biglang nagbago ang mood niya.

Sa lungsod ng Valencia ay maaga palang tulog na si Mauren.

Ginising siya ng isang tawag mula sa anak niyang babae. Pagkagising niya, akmang sasagutin na sana niya ito ng biglang binaba ng bata ang tawag nang may galit.

Kahit na isinuko na ni Mauren ang pag-aaruga sa bata kay Samuel ayon sa kasunduan ng kanilang diborsyo, ay hindi maitatangging anak pa rin niya ito, at may pananagutan parin siya dito.

Malaking pagkabahala ang naramdaman ni Mauren sa kanyang anak dahil sa biglaang pagtawag at pagbaba ng telepono nito, hindi niya lubos maisip kung ano ang nangyayari kaya't tinawagan niya muli ito.

Nang makita ng bata ang isang tawag mula sa kanyang ina, agad niyang iniwas ang kanyang mukha, at tumanging sumagot.

Mas lalong nag-alala si Mauren at agad na tinawagan ang telepono ng Villa doon.

Agad namang sinagot ni Manang Lita ang telepono matapos itong makinig sa kanya.

"Ayos lang naman po si Aleya madam, napagod siya kagabi dahil sa matagal na pagtulog, kaya ngayon ay tanghali narin siyang nagising. Hayaan niyo't pupuntahan ko siya at tatawagan nalang kita muli." mahinahong wika ni Manang Lita.

Gumaan ang pakiramdam ni Mauren matapos marinig ang sinabi ng kasambahay at mahinahon niyang sinabi, "Sige, salamat sa iyong tulong." 

Nang umakyat si Manang Lita sa palapag ng hagdan, eksakto namang kakatapos lang maligo ng bata mula sa banyo.

Matapos ipaliwanag ni Lita ang sitwasyon, nagmumog siya habang nakayuko at halos pabulong na sinabi, "Hindi ko sinasadyang mapindut iyon." 

Sa walang pag-aalinlangan matapos makita ang batang nagsisipilyo, ay agad na bumaba si Lita upang ipaalam ito kay Mauren mula sa tawag.

Tinitigan ni Aleya ang kasambahay, umismid, at agad na nakaramdam ng ginhawa.

Sa kabilang linya, agad na nakahinga ng maluwag si Mauren matapos marinig ang sinabi ng kasambahay.

Ngunit dahil sa biglaang pagkagising, ay nagtagalan pa bago siya muling makatulog. Kinaumagahan, nang bumangon siya para pumasok sa trabaho, wala sa mood si Mauren.

Mula nang makatanggap ng tawag si Samuel mula kay Monica nang araw na iyon, hindi na nito muling pinansin ang sobreng naglalaman ng kasunduan sa diborsyo na ibinigay niya.

Sa araw ng pag-uwi, inilagay ni Samuel ang huling dokumento sa kanyang maleta. Nang matiyak na wala nang naiwan, lumingon siya at kalmadong bumaba ng hagdan.

"Maayos na ang lahat, tayo na!" ang sabi pa nito.

Mabilis na umalis ang mahabang sasakyan sa Villa at nagtungo sila sa paliparan.

Samantala, tila ba isang malalim na katahimikan ang bumabalot sa puso ni Mauren. Wala siyang kaalam-alam sa pagbabalik nina Samuel sa Valencia kung saan kasama ang mga kaibigan niya. Ni isa ay walang nagsabi sa kanya.

Kalahati na ng isang buwan mula ng lumipat siya sa Villa. At sa loob ng kalahating buwan na iyon, ay unti-unti na siyang nasanay na mamuhay ng tahimik at maginhawang pamumuhay ng mag-isa.

Sabado ng araw, medyo nahuli ng gumising si Mauren.

Pagkatapos niyang maligo, binuksan niya ang mga kurtina at nakita ang maliwanag na sikat ng araw mula sa labas ng bintana. Nag unat-unat siya, dinidiligan ang mga halamang inaalagaan niya, at akmang magluluto na sana siya ng isang simpleng almusal ay bigla tumunog pindutan ng pinto.

Si Miss Teressa pala, ang kapitbahay niya na nakatira malapit sa tapat niya.

"Miss Mauren, naabala ba kita?" nahihiyang tanong nito.

"Ah...hindi naman gising na ako" mahinahong sagot ni Mauren.

"Mabuti naman, ito oh may pansit at dumpling na inihurno ng pamilya namin kanina lang umaga, ipinadala namin ito para matikman mo rin." masayang sabi ni Teressa. 

"Naku, salamat dito, nag-abala ka pa, ang bait-bait mo naman." muling sabi ni Maurene.

"Tungkulin ko na 'yan, pasasalamat ko rin sayo dahil sa pagligtas mo kay Natalia nitong mga nakaraang araw, hindi ko alam kung anong mangyayari sa kanya kung nakagat siya ng asong iyon, sa katunayan gusto na kitang pasalamatan, pero abala kami sa pagtatrabaho ng asawa ko kaya't ngayon lang nakahanap ng oras. Nahihiya talaga ako..." masiglang wika pa ni Teressa.

"Naku, Miss Teressa, maliit na bagay lang naman iyon, ikaw naman masyado kang mabait." ani Mauren.

Pagkatapos ng ilang sandaling pag-uusap, agad ding umalis si Teressa pabalik ng kanilang tahanan.

Bumalik rin si Mauren sa kanyang silid at kumain ng agahan habang pinagmamasdan ang kanyang binabasa na kamakailan lang niyang pinag-aaralan.

Nang hapon, isang balita tungkol sa ika-isang daang taong anibersaryo ng Unibersidad ng St. Veritas, ang lumitaw sa kanyang cellphone.

Napahinto si Mauren at tinitignan ang petsa, at saka niya naalala ang kaarawan ng Unibersidad.

Tinignan ni Mauren sa kanyang internet ang ibat-ibang mga maiinit na balita tungkol sa #Unibersidad ng St. Veritas Centennial Celebration.

Ang tagumpay ng selebrasyon sa Unibersidad ngayong taon ay hindi lamang dahil sa pagiging nangungunang Unibersidad sa Valencia, kung hindi dahil sa mga taong nakatutok nito. Kung kaya't maraming tanyag ng alumni, ang siyang nagdagdag ng sigla at kahalagahan sa selebrasyon.

Ang mga inimbita na alumni ay pawang mga kilalang personalidad sa kani-kanilang larangan. Paulit-ulit na ring sinipat ni Mauren ang mga ito.

Nang makita niya sa camera ang ilang pamilyar na mukha, bahagyang nanghihina ang kanyang mga kamay na nakahawak sa cellphone.

Sunod-sunod na nagbalik sa alaala ni Mauren ang mga araw niya sa paaralan, dahilan upang makaramdam siya ng kalituhan at panghihina.

Naisip niya na kung hindi siya kaagad nag-asawa matapos niyang makapagtapos ng kolehiyo, marahil ay isa na rin siya sa mga tanyag na alumni na inaanyayahan sa pagdiriwang ngayong araw. Isang malaking katanungan ang sumagi sa isipan ni Mauren.

Isinara niya ang kanyang laptop, nag-isip ng ilang sandali. Ilang sandali ay agad siyang nag maneho patungo sa Unibersidad St. Veritas, sa mga oras na iyon ay hapon na.

Marami sa mga kilalang tao na inaanyayahan na bumalik sa paaralan para manuod ng seremonyo at kabilang sa kanila ay nakaalis na. Ngunit marami paring tao sa loob ng campus, parang nag-uumpay parin ang sigla ng selebrasyon.

Si Mauren ay nagpasyang maglakad-lakad sa loob ng campus ng mag-isa, tila walang patutunguhan. Nang makarating siya sa baba ng pamilyar na gusali ng experimento, tinawag siya ng isang pamilyar na boses.

"Mauren Piñeda?" sigaw ng babae.

Makalipas ang dalawampung minuto, sa isang teahouse malapit sa Unibersidad. 

Isang tasa ng tsaa ang inihanda ni Diego (kasamahan niya dati sa trabaho) para kay Mauren, "Kumusta ka na?" tanong ng lalaki.

"Ayos lang naman ako." mahinahong sabi naman ni Mauren.

"Ano nga pala ang plano mo sa susunod? Balak mo bang bumalik sa kompanya?" sumunod na tanong sa kanya.

"May plano naman ako, pero..." putol na pag-iisip ni Mauren.

Hindi alam ni Diego ang mga inaalala ng babae, ngunit seryoso niyang sinabi, "Mauren, kailangan ka ng kompanya, at may bahagi ka rin dito, sana'y bumalik ka para pangasiwaan ang lahat." Anito.