Kabanata 5

LUMIPAS ang dalawang oras na parang isang buong taong pagpapasakit para kay Aria. Nang sa wakas ay magpaalam ang mga foreign delegation pagkatapos ng huling serving ng espresso at dessert, awtomatikong nagbago ang hangin sa loob ng mansyon.

Naglaho ang mga refined na ngiti. Ang mga pormal na pustura ay napalitan ng malamig na kapabayaan.

"Drake, darling, make sure the financial breakdown for the Taguig project is sent to Mr. Weber first thing tomorrow morning," utos ni Maris habang hinuhubad ang kanyang mamahaling Pearl necklace at ipinapasa ito sa nakatagong kasambahay sa likod. "At ikaw, Dianne, go upstairs. You look exhausted."

"I am, Mom," sagot ni Dianne habang nag-ahikab. Tumingin ito kay Aria na kasalukuyang nakatayo sa tabi ng natapos na dining setup, dahan-dahang inaayos ang mga ginamit na cloth napkin. "Aria, make sure you clear everything here before you sleep. Ayokong makakita ng kahit anong mantsa sa linen bukas."

Hindi na nag-abala si Drake na tingnan si Aria. Inayos lang nito ang kanyang coat, kinuha ang kanyang leather briefcase, at malamig na nagsalita nang hindi man lang tumitingin sa asawa. " I'll be in the study room all night. Don't disturb me.

Walang "Salamat sa tulong ngayong gabi." Walang "Pahinga ka na." Walang kahit anong pagkilala sa sakripisyo at sakit na tiniis ni Aria sa harap ng mga bisita.

Naiwang mag-isa si Aria sa gitna ng malawak at tahimik na dining room.

Habang ang mga regular na kasambahay ay abala sa pagpapakintab ng mga mamahaling plato sa loob ng kitchen, si Aria naman ang nag-ayos ng mga natitirang gawaing-bahay tulad ng pagtutupi ng mga linen at pag-aayos ng mga upuan. Ang kanyang mga paa, na pilit niyang ipinasok sa tatlong-pulgadang heels sa loob ng limang oras, ay halos mamahid na sa sakit.

Pero mas masakit ang kirot sa kanyang nasugatang daliri. Ang band-aid na inilagay niya kanina ay nabasa at natuklap na, nag-iiwan ng namumula at bahagyang nananalaytay na sugat dahil sa alikabok ng salamin at kemikal sa mga napkin.

Nang matapos niya ang huling silya, halos hindi na siya makahinga sa matinding sikip sa kanyang dibdib. Pinatay niya ang main lights ng dining room at dahan-dahang lumabas sa side glass door patungo sa courtyard.

Ang gabi sa Forbes Park ay may kakaibang lamig. Ang hamog mula sa matataas na puno ng subdivision ay nag-iwan ng manipis na basag ng halimuyak ng basa at sariwang lupa.

Naglakad si Aria patungo sa gilid ng maliit na stone fountain malapit sa lumang greenhouse, ang tanging lugar sa malawak na ari-arian ng mga Sterling kung saan hindi siya agad makikita ng pamilya o ng mga security camera mula sa main house.

Umupo siya sa malamig na sementadong gilid ng fountain. Inalis niya ang kanyang heels at hinayaan ang kanyang mga telang panyolitong nakabalot sa kamay na lumuwag.

Nang makita niya ang kanyang kamay sa ilalim ng liwanag ng buwan, namumula, may tuyong dugo, at namamaga, hindi na niya napigilan ang kanyang sarili. Yumuko siya, itinakip ang kanyang dalawang palad sa kanyang mukha, at dahan-dahang yumakap sa kanyang mga tuhod.

Nagsimulang umagos ang kanyang mga luha. Walang tunog. Walang malakas na iyak. Isang tahimik at basag na hikbi lang na nanggagaling sa pinakamalalim na bahagi ng kanyang kaluluwa.

"I'm so tired, Ma..." bulong niya sa dilim, habang naaalala ang kanyang inang nakahiga sa malamig na kama ng ospital. "I don't know how much longer I can keep doing this..."

Sa kabilang dulo ng maliit na kalye ng garden, sa loob ng nakatagong lilim ng greenhouse door, nakatayo si Zane. Nakalagay ang kanyang dalawang kamay sa bulsa ng kanyang kupas na trousers. Pinalitan na niya ang kanyang mabigat na utility boots ng mas magaan na kasuotan, pero naroon pa rin ang dumi sa kanyang kamay na nagpapakitang isa siyang trabahador sa bakuran. Bahagya siyang umatras sa lilim nang marinig ang mahinang paghikbi ni Aria.

Hindi niya inaasahang makatagpo ang asawa ng kanyang kaaway na umiiyak sa gitna ng dilim. Malamig ang titig ni Zane. Pilit niyang ipinapaalala sa sarili ang kanyang mga prinsipyo. “She is a Sterling by marriage. She is the enemy's trophy.”

Subalit, ang tunog ng bawat tahimik na hikbi ng babae sa gitna ng malamig na gabi ay nag-iiwan ng kakaibang echo sa kanyang dibdib. Nakikita niya ang panginginig ng mga balikat nito.

Naalala ni Zane ang sarili niyang ina noong mga huling araw bago ito pumanaw matapos mamatay ang kanyang ama, ang tahimik na pagtangis sa kalagitnaan ng gabi nang walang sinumang nakakakita.

Naiyukom ni Zane ang kanyang palad sa loob ng kanyang bulsa. Naramdaman niya ang maliit na glass bottle ng disinfectant solution at isang malinis na bandage roll na kinuha niya kanina sa first-aid box ng servant's quarters para sa sarili niyang gasgas sa braso.

Huminga nang malalim si Zane. Ang kanyang mukha ay nanatiling matigas, walang ekspresyon, at malayo sa anumang emosyon. Dahan-dahan siyang humakbang palabas mula sa lilim ng greenhouse.

Ang tunog ng kanyang mga simpleng sapatos sa semento ay nagpatigil sa pag-iyak ni Aria. Mabilis na nag-angat ng ulo ang babae, namumula ang mga mata at halata ang gulat at takot sa kanyang mukha. Pinunasan niya nang mabilis ang kanyang mga pisngi gamit ang kanyang braso at pilit na itinayo ang sarili kahit nakatapak lang ang kanyang mga paa sa malamig na damuhan.

"S-Sino 'yan?" tanong ni Aria, nanginginig ang boses.

Lumabas si Zane sa ilalim ng liwanag ng isang maliit na garden lamp. Huminto siya mga tatlong hakbang ang layo mula sa kanya. Ang kanyang mga mata ay nanatiling kasing-lamig at kasing-tahimik ng gabi.

"Ako lang po, Ma'am," malamig na sagot ni Zane, ang kanyang boses ay mababa at garalgal. "I was just double-checking the water valves near the greenhouse."

Napalunok si Aria, pilit na iniiwas ang kanyang mukha sa ilaw para itago ang kanyang namamagang mga mata. "I... I see. Maayos ba ang mga valve?"

"Opo," maikling tugon ni Zane.

Tinitigan niya si Aria nang ilang segundo. Nakita niya ang mabilis na pagtaas at pagbaba ng dibdib ng babae dahil sa pagpipigil ng iyak, at ang nakatagong kamay nito sa likod na patuloy na nagdudugo nang bahagya.

Dahan-dahang inilabas ni Zane ang kanyang kamay mula sa bulsa. Hawak niya ang maliit na botilya ng antiseptic at ang roll ng malinis na bandage.

Hindi siya lumapit pa lalo. Sa halip, ibinaba niya ang mga ito sa ibabaw ng patag na bato ng fountain, mga dalawang talampakan ang layo kay Aria.

Tumingin naman si Aria sa mga gamot sa bato, bago muling nag-angat ng tingin sa lalaki nang may matinding pagtataka. "Ano 'to?"

Tinitigan siya ni Zane nang may diretso at walang emosyong tingin.

"Naiiwan po ang dugo sa mga halaman sa courtyard," malamig na wika ni Zane, ginagamit ang pinakamababang katwiran para itago ang anumang bakas ng malasakit. "Masamang tingnan kapag nakita ng mga Sterling bukas."

Napatigil si Aria. Ang mga salita ng hardinero ay pormal at may halong distansya, isang paalala na ang dugo niya ay isa lamang dumi sa mata ng pamilya. Pero ang mismong aksyon nitong mag-iwan ng gamot ay isang bagay na walang sinuman sa mansyong iyon ang nakaisip na gawin para sa kanya ngayong gabi.

Bago pa man makapagsalita muli si Aria, tumalikod na si Zane. "Pauwi na po ako sa quarters," dagdag ni Zane nang hindi man lang lumingon pabalik.

Naglakad siya nang mabilis at matatag patungo sa madilim na daan ng servant's wing, ang kanyang mataas at malapad na kaanyuan ay dahan-dahang nilamon ng dilim ng gabi.

Naiwang mag-isa si Aria sa tabi ng fountain. Dahan-dahan siyang lumapit sa ibabaw ng bato. Inabot ng kanyang nanginginig na mga daliri ang maliit na botelya ng antiseptic at ang bandage.

Tumingin si Aria sa direksyong pinuntahan ng bagong hardinero.

"Jay..." bulong niya sa hangin. Isang taong hindi man lang niya kilala, pero iyon pa ang tanging taong nakaalala sa kanya.

Naupo muli si Aria sa tabi ng fountain. Sa ilalim ng liwanag ng buwan, sinimulan niyang linisin ang sarili niyang sugat gamit ang gamot na iniwan ni Zane.

At sa unang pagkakataon ngayong gabi, bagaman patuloy ang pag-agos ng kanyang luha, hindi na iyon dahil sa matinding sakit, kundi dahil sa isang munting liwanag ng pag-asa na hindi pa lubusang nadudurog ang kanyang mundo...