3.รับผิดชอบ

"ขอโทษจริงๆ ครับคุณมิกิ "

"แบบนี้ฉันควรไล่ใครออกดี "

"เฮ้ย ใจเย็นๆ ดิวะ เรื่องแค่นี้เอง กูดูแลกันเองได้มึงก็เห็นว่าน้องเขาเจ็บ"

"แต่กูจ้างให้มาทำงาน แก้วบาดแค่นี้ไม่ถึงกับตาย ไอ้เบสฝากไปบอกยัยนั่นด้วยว่ากูไล่ออก ไม่ต้องกลับมาทำงานที่นี่นี่อีก" ผมต้องหัวเสียให้กับพนักงานที่ผับ จู่ๆ ก็ซุ่มซ่ามโดนแก้วบาดแล้วก็ไม่กลับมาอีกเลย มันก็จริงอย่าที่ไอ้คิมมันพูด เรื่องแค่นี้ แต่สำหรับผมมันไม่ใช่ นึกจะหายก็หายไปซะดื้อๆ ผมไม่ชอบเอาซะเลยพวกไม่มีความรับผิดชอบ ผมเป็นคนที่จริงจังกับเรื่องงานมาก วันนี้มันเป็นรอบหลายเดือนที่ผมเข้ามาตรวจงานที่ผับ เพราะไอ้พวกเพื่อนพวกนี้มันนึกคึกอยากจะมากินเหล้าที่นี่ ดูจากท่าทางแล้วคงจะติดใจยัยพีอาร์นั่นไม่น้อย ผมก็เพิ่งเคยเจอเธอครั้งแรกเหมือนกัน

"อย่าไล่น้องออกเลยครับ พอดีลูกสาวน้องเขาป่วยทีแรกน้องเขาขอผมกลับบ้านแล้ว แต่ผมเป็นคนให้น้องเขาอยู่ช่วยก่อน อย่าไล่น้องเขาออกเลยนะครับ " อะไรนะมีลูกแล้วยังงั้นหรอ ผมแอบเห็นสีหน้าไอ้พวกหื่นทั้งหลาย แอบเสียดาย ถึงว่ามาทำงานแบบนี้หาเงินเลี้ยงลูก ดูท่าแล้วจะร้ายไม่เบามีลูกตั้งแต่อายุน้อยๆ แต่ความรู้สึกของผมทำไมมันขัดแย้งกับความคิด

"ว้ามีลูกซะแระ " ไอ้คิมแอบเสียดาย

"ครับ อย่าไล่น้องออกเลยครับ ไหนจะต้องส่งตัวเองเรียนอีก น้ำอุ่นน่าสงสารจริงๆ ครับ" ไอ้เบสนี่ถ้าไม่ติดว่ายัยนั่นมีลูกแล้วผมจะคิดว่าไอ้นี่ต้องหวังเคลมอย่างแน่นอน

"เฮ้อ ไอ้เบส " ผมถินหายใจออกมาด้วยความเอือมไอ้นี่จริงๆ รู้ทุกอย่างทำยังกะเป็นผัวเขาแหน่ะ

"นะครับ" สายตาอ้อนวอน

"เออๆ รำคาญหว่ะ " ผมเห็นแก่ที่มันทำงานดี ไอ้เบสเป็นผู้จัดการที่นี่มันดูแลทุกอย่างได้ดีแทนผม เพราะแบบนี้ผมถึงไม่ค่อยได้เข้ามาดูงานที่ผับสักเท่าไหร่

"ไปไหนวะ ไอ้มิกิ"

"กลับ หมดอารมณ์" ผมตอบไอ้เอเดนกลับใครจะอยู่ก็อยู่วันนี้ผมไม่มีอารมณ์แล้ว หงุดหงิด วันนี้ก็ไม่มีอารมณ์จะเอาใครแล้วด้วยทั้งนั้น หมดอารมณ์ไปทุกส่วนของร่างกาย

..แนะนำตัวสักหน่อย ผมชื่อมิกิ ผมเป็นลูกชายคนเดียว บ้านผมทำธุรกิจเกี่ยวกับการส่งออกอาหาร รายใหญ่ของประเทศ ผมเปิดธุรกิจผับเป็นของตัวเองตั้งแต่อายุ 18 ซึ่งมันก็ประสบผลสำเร็จดีมาจนถึงทุกวันนี้ ตอนนี้ผมเรียนอยู่ปี 4 มหาวิทยาลัย B ผมเรียนบริหารก็เพราะธุรกิจของที่บ้านโดยตรง เรื่องผู้หญิงมันก็ต้องมีเป็นธรรมดาผมเป็นพวกชอบเบื่อง่าย ใช้แล้วก็ทิ้งอะไรทำนองนี้

ผมขับรถมาเรื่อยๆ เพื่อกลับคอนโด แต่สายตาก็ไปสะดุดกับผู้หญิงที่ผมคุ้นตา ยัยพีอาร์ที่ผับผมนี่นา เธอกำลังอุ้มเด็กผู้หญิงไว้ในอ้อมกอดคนนึง สงสัยคงจะเป็นลูกเธอ ไม่นานแท็กซี่ก็จอดรับสองแม่ลูกขึ้นรถไป ผมไม่รู้ว่าผมจะไปไหน รู้ตัวอีกทีก็ขับรถตามแท็กซี่คนนั้นมาซะแล้ว

................................

หญิงสาวร่างเล็กอุ้มเด็กน้อยไว้ในอ้อมกอด ก่อนที่จะส่งเด็กให้กับบุรุษพยาบาล ผมจอดรถและเดินตามเข้าไปดูอยู่ห่างๆ ทำไมผมต้องทำอะไรบ้าบอขนาดนี้ด้วย แล้วนี่พ่อเด็กไปไหนทำไมไม่ตามมาด้วยนะ

สีหน้าของเธอดูเป็นกังวล ดวงตาแดงก่ำเหมือนกับว่าเพิ่งผ่านการร้องไห้ที่หนักหน่วงมาพอสมควร ในใจของผมมันก็เริ่มรู้สึกผิดขึ้นมานิดนึง เพียงไม่นานหมอใหญ่ก็เดินออกมาจากห้องฉุกเฉิน สีหน้าของเธอดูมีรอยยิ้มจางๆ ขึ้นมาเล็กน้อย คงจะปลอดภัยแล้วสินะ

......................................

น้ำอุ่น

"แม่อุ่นขาปุยนุ่นต้องอยู่โรงบาลอีกนานมั้ยคะ"