9.ปกป้อง

1 อาทิตย์ต่อมา

หลังจากวันนั้นที่กลับมาจากทะเลฉันก็พาปุยนุ่นไปทำงานด้วยทุกวัน เพราะคำสั่งจากเจ้านายและพ่วงด้วยตำแหน่งป๊ะป๊าสุดที่รักของปุยนุ่น เพราะถ้าวันไหนไม่ยอมพามาเขาก็จะไปรับปุยนุ่นด้วยตัวเองทุกครั้ง และจากนั้นเขาก็ขับรถมารับฉันกับลูกที่คอนโดเองทุกครั้ง เขาให้เหตุผลว่าไม่อยากให้ปุยนุ่นต้องนั่งรถเมล์เบียดกับคนมากๆ เหตุผลคนรั้นกลัวฉันจะไม่พาปุยนุ่นไปหาหล่ะสิ บางวันปุยนุ่นก็ขอนอนค้างที่คอนโดของเขา ซึ่งฉันก็ห้ามอะไรไม่ได้อยู่แล้วนอกจากปล่อยเลยตามเลย ในทุกๆ วันเขาทำให้ฉันเห็นแล้วว่าเขาสามารถดูแลปุยนุ่นได้ เขารักลูกฉันไม่แพ้กับที่ฉันรักปุยนุ่นเลย

ฉันทำงานเป็นแม่บ้านให้เขามาเกือบจะได้หนึ่งเดือนแล้ว ฉันทำทุกอย่าง ทั้งซักผ้า ทำความสะอาดห้องนอนห้องน้ำ ทำอาหารเช้าอาหารเย็น และทุกเย็นๆ เขาจะต้องกลับมากินข้าวกับปุยนุ่น แถมยังบังคับให้ฉันอยู่กินข้าวกับเขาก่อนออกไปทำงานต่ออีกด้วย

แอดดดดด

"ป๊ะป๋าขาา ป๊ะป๋า"

"ป๊ะป๋าไม่อยู่ลูก วันนี้ป๊ะป๋ามีงาน " เขาโทรบอกฉันตั้งแต่เมื่อคืนนี้แล้ว ว่าวันนี้เขาจะกลับมาช่วงสายๆ

"ว๊าาา แย่จัง " เด็กอ้วนทำหน้าเศร้า ฉันก็ไม่คิดเหมือนกันว่าปุยนุ่นจะติดเขามากขนาดนี้ แต่มันก็สมควรอยู่นะเพราะเขาออกจะตามใจปุยนุ่น ของเล่น เสื้อผ้า ตอนนี้มีเต็ม้องไปหมด

"หืมม หมั่นเขี้ยวจัง ไปนั่งเล่นก่อนนะคะ เดี๋ยวแม่อุ่นเอาผ้าป๊ะป๋าไปซักก่อน"

"ค่าาาาา" อีกไม่กี่อาทิตย์ฉันก็จะต้องพาปุยนุ่นไปสมัครเรียนแล้วสิ ใจหายเหมือนกันนะที่ลูกหมูตัวน้อยจะเข้าโรงเรียนแล้ว

ฉันเดินเข้าไปในห้องนอนของเขาแล้วเก็บเสื้อผ้าที่ใส่แล้วยัดลงตะกร้าเพื่อจะนำไปซัก สายตาของฉันเหลือบไปเห็นกรอบรูปที่ตั้งอยู่ที่หัวเตียง นั่นมันรูปปุยนุ่นนี่นา เด็กน้อยใบหน้ายิ้มแย้มแววตาเต็มเปี่ยมไปด้วยความสุข เป็นรูปที่ถ่ายที่ทะเลสินะ สงสัยเขาเพิ่งจะเอาไปใส่กรอบ เพราะฉันเพิ่งเห็นวันนี้วันแรก แต่เอ๊ะ อีกรูปที่ตั้งอยู่ข้างๆ เป็นรูปของฉันกับปุยนุ่นนี่นา ถ่ายตอนเผลอซะด้วยสิ ว่าแต่..แอบถ่ายตั้งแต่เมื่อไหร่ ฉันหยิบกรอบรูปบานเล็กๆ ขึ้นมาดูด้วยรอยยิ้ม ขอบคุณนะที่รักและเอ็นดูปุยนุ่นมากขนาดนี้

................................................

"ว้ายย เด็กบ้านี่ นี่แน่ะ "

"โอ๊ย อึก ฮื่อออ ปุยนุ่นไม่ได้ตั้งใจปุยนุ่นขอโทษ"

"ออกไปเดี๋ยวนี้!! " ฉันได้ยินเสียงเอะอะอยู่ในห้องครัวจึงรีบวิ่งมาดู แถมยังมีเสียงของปุยนุ่นร้องไห้ขึ้นมาอีก

"เป็นอะไรคะลูก ร้องไห้ทำไมคะ" ฉันรีบวิ่งเข้าไปกอดลูกที่นั่งร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่บนพื้นด้วยความเป็นห่วง

"เอายัยเด็กนี่ออกไปให้พ้นหน้าฉันเดี๋ยวนี้!! " ฉันหันกลับไปมองผู้หญิงคนนั้นด้วยสายตาที่ไม่พอใจ ทำไมถึงต้องใช้ความรุนแรงป่าเถื่อนขนาดนี้ด้วย ฉันยังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ฉันมั่นใจว่าลูกของฉันมไม่ได้ทำอะไรที่ไม่ดีออกไปแน่

"เธอเรียกใครว่ายัยเด็กนี่"

"มิกิ"

"ป๊ะป๋า ฮื่อออ อึก " ปุยนั่นลุกขึ้นจากอ้อมกอดของฉันทันทีเมื่อได้ยินเสียงของป๊ะป๋า

........................

วันนี้ผมมีงานที่บริษัทแต่เช้า ผมเรียนไปด้วยทำงานไปด้วย เพราะมันจะทำให้ง่ายต่อการบริหารเมื่อเรียนจบมาใหม่ๆ ตอนเช้าก็เลยอดเจอเด็กแสบ ก่อนกลับผมไม่ลืมที่จะแวะซื้อขนมที่ปุยนุ่นชอบ

แอดดด

"ฮื่อออ อึก " เมื่อผมเปิดปะตูห้องเข้ามาสิ่งแรกที่ผมได้ยินคือเสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นของปุยนุ่น เสียงดังมาจากในครัว ผมรีบวางถุงขนมแล้วรีบวิ่งไปในทันที

"มันเกิดอะไรขึ้น!!!! " ผมโมโหมากที่เห็นน้ำตาของเด็กน้อย ใครมันบังอาจมาทำให้ลูกสาวของผมร้องไห้

"อึก ป้าคนนั้นผลัก ปุยนุ่นไม่ได้ตั้งใจวิ่งชน อึก ฮื่ออ" ปุยนุ่นวิ่งเข้ามากอดผม ร่างเล็กสะอื้นตัวโยน

"กี้!! "

"เอ่อ กี้อยู่ของกี้เฉยๆ จู่ๆ เด็กคนนี้ก็วิ่งมาชน กี้ก็แค่ตกใจ" กี้คือเด็กในสังกัดของผม เมื่อคืนเธอเมามากก็เลยขอนอนอนที่นี่ ซึ่งผมก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรเห็นว่าเมาไม่อยากให้ขับรถแล้วเกิดไปชนใครเข้า

"ทำไมต้องใช้ความรุนแรงขนาดนี้ด้วยหล่ะคะ ปุยนุ่นไม่ได้ตั้งใจ " สายตาของน้ำอุ่นแสดงถึงความไม่พอใจเช่นเดียวเหมือนกับผม

"เธอเป็นใครไม่ทราบ อ๋อ คงจะเป็นแม่ของเด็กนี่หล่ะสิ "

"กี้ กลับไปได้แล้ว" ผมคิดว่าผู้หญิงแบบนี้ไม่สมควรยืนอยู่ที่นี่อีกต่อไป

"แต่ มิกิคะ "

"ออกไป!!!! " ผมตวาดเสียงใส่กี้อีกครั้ง ผมไม่เคยแคร์ผู้หญิงพวกนี้อยู่แล้ว เพราะเธอพวกนี้ไม่มีค่าอะไรเลยสำหรับผม ผู้หญิงพวกนี้ไม่สมควรได้รับความรักและการดูแลเอาใจใส่จากผมเลยแม้แต่น้อย ผู้หญิงที่เข้ามาในชีวิตของผมทุกคนไม่เคยมีใครหยุดผมได้ไม่มีใครเอาผมอยู่ ผิดกับผู้หญิงสองคนตรงหน้าของผมตอนนี้ ปุยนุ่น น้ำอุ่น ตลอดเวลาที่ผมได้ใกล้ชิดเธอผมรับรู้ได้ถึงความดูแลเอาใจใส่ ทั้งเรื่องการดูแลลูก งานบ้าน หรือแม้กระทั่งการทำอาหาร เธอทำได้ดีหมด ผมไม่รู้ตัวเลยว่ายอมเปิดใจให้เธอไปตั้งแต่เมื่อไหร่

"ค่ะ ๆ ไปแล้วค่ะ"

" อึก ฮื่อออ ป๊ะป๋าป้าคนนั้นเป็นใครทำไมใจร้ายจังเลย"

"อย่าไปสนใจเลยครับ ไม่ร้องนะครับเด็กดีของป๋า "

"กี้ทำอะไรเธอรึป่าว"

"ป่าวค่ะ "

.......................................

หลังจากที่ผมไล่ผู้หญิงใจร้ายคนนั้นกลับไปแล้วปุยนุ่นก็หยุดร้องไห้ ส่วนแม่ของเธอก็ทำหน้าที่แม่บ้านต่อไป

"ป๊ะป๋าขาหยิบดินสอในกระเป๋าให้ปุยนุ่นหน่อยค่ะ"

"ครับๆ คุณหนู" ผมเอื้อมหยิบกระเป๋ารูปหมีแล้วรูดซิปควานหาดินสอให้เด็กน้อยทันที ควานไปควานหามือของผมดันไปสะดุดกับกระเป๋าใบเล็กๆ รูปสี่เหลี่ยม ผมจึงหยิบมันขึ้นมาเปิดดู นี่มัน..

"แม่น้ำหวานค่ะ "

"แม่น้ำหวาน " ผมทวนชื่อนั้นอีกรอบ ทำไมผู้หญิงคนนี้ ใบหน้าของเธอทำไมดูคล้ายน้ำอุ่นเหมือนกับฝาแฝดเลยหล่ะ

"ใช่ค่ะ แม่น้ำหวานเป็นแม่แท้ๆ ของปุยนุ่นเอง ส่วนแม่อุ่นก็เป็นแม่ของปุยนุ่นเหมือนกัน"

"ป๊ะป๋า งงไปหมดแล้ว "

"ถามแม่อุ่นสิคะ แม่อุ่นมาพอดี"

...........................................