8.ปากกับใจไม่เคยตรงกันสักที

"แค่กๆ อ่อก แค่กๆ ๆ "

"ปุยนุ่นลูก ปุยนุ่น " ผมสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึกเพราะเสียงของคนที่นอนอยู่ข้างๆ ผมไม่ใช่สุภาพบุรุษขนาดที่จะต้องเสียสละเตียงนุ่มๆ ให้หรอกนะ เตียงผมที่นอนผมผมก็ต้องมีสิทธิ์นอนสิ

"น้ำอุ่น น้ำอุ่น ปุยนุ่นไม่เป็นไรแล้ว ลูกปลอดภัยแล้ว " ผมจับแขนเธอเขย่าเบาๆ ให้พอรู้สึกตัว แล้วกระซิบเบาๆ ให้เธอคลายกังวลเรื่องปุยนุ่น แต่ตอนนี้ตัวเธอร้อนจี๋เลย ไข้คงจะเริ่มขึ้นแล้วเพราะเมื่อตอนหัวค่ำตัวเธอยังปกติอยู่เลย

"อื้อออ " ตอนนี้อุณหภูมิร่างกายเธอกำลังขึ้นสูง ร่างเล็กสะดุ้งโหยงเมื่อรู้สึกถึงความเย็นของผ้าที่กำลังสัมผัวบนผิวกาย

"อยู่เฉยๆ จะเช็ดตัวให้" ทำไมผมต้องมาทำอะไรแบบนี้ด้วยวะ เกิดมาไม่เคยดูแลใครมาก่อน น้ำอุ่นเธอเป็นผู้หญิงคนแรกที่ฉันยอมเช็ดตัวให้เลยนะ ใบหน้าขาวซีดเริ่มแดงเพราะพิษไข้ ผมต้องปลดกระดุมเสื้อเชิ๊ตเพื่อเช็ดให้ทั่ว เต้าอวบอิ่มลอยเด่นอยู่ข้างหน้าผม เฮ้ออ รู้มั้ยว่าต้องอดทนมากแค่ไหน ผมก็ผู้ชายนะครับ ยอมรับเลยว่าร่างกายของเธอสวยมาก สวยกว่าผู้หญิงที่ผ่านๆ มาของผมซะอีก

"คุณมิกิ" เธอค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา พอเห็นว่าเป็นผมเธอจึงรีบลุกขึ้น แล้วดึงผ้าห่มมาคลุมร่างกายของเธอไว้ทันที

"ฉันเอง ตกใจอะไรขนาดนั้น"

"ขอตัวกลับห้องนะคะ ไม่อยากปล่อยให้ปุยนุ่นนอนคนเดียว" พูดเสร็จเธอก็ทำท่าจะลุกทันที ไม่ได้ดูสารรูปตัวเองเอาซะเลย ตัวร้อนจี๋ขนาดนั้น

"ดึกมากแล้ว นอนที่นี่แหละอย่าไปกวนแกเลย ฉันไม่ทำอะไรเธอหรอกหน่า "

"ใครเปลี่ยนเสื้อผ้าให้อุ่นคะ" เธอก้มมองตัวเธอเองก่อนที่จะเงยหน้าขึ้นมาถามผม ทำไมต้องทำหน้าตกใจขนาดนั้นด้วยวะ

".............."

" ว่าไงคะ ใครเปลี่ยนเสื้อผ้าให้อุ่น"

"ฉันให้ป้าน้อยมาเปลี่ยนให้ ทำไม คิดว่าฉันเป็นคนเปลี่ยนให้ " ผมเลิกคิ้วถามเธอ ใบหน้าของเธอดูคลายกังวลลงไปบ้างเมื่อรู้ว่าป้าน้อยเป็นคนเปลี่ยนเสื้อผ้าให้

"อุ่นจะกลับห้อง "

"ตัวร้อนจี๋ขนาดนี้ จะเอาไข้ไปติดปุยนุ่นรึยังไง คิดบ้างสิ "

"อุ่นเป็นห่วงลูก อึก ปุยนุ่นเกือบจมน้ำ อุ่นเกือบช่วยลูกไม่ทัน ถ้าปุยนุ่นเป็นอะไรไปอุ่นจะทำยังไง ฮื่ออ" ผมเข้าใจ เพราะผมก็รู้สึกตกใจไม่แพ้เธอ ไม่ใช่แค่เธอผมก็รู้สึกแบบนั้นเหมือนกัน แต่..เธอต้องคิดด้วยว่าถ้าเธอเป็นอะไรไปอีกคนแล้วปุยนุ่นจะอยู่กับใคร ผมไม่ชอบน้ำตาของเธอเลย

"เอาหล่ะๆ เดี๋ยวฉันจะไปดูปุยนุ่นให้ หยุดร้องได้แล้ว "

"อึก ค่ะ "

ผมเดินออกจากห้องนอนแล้วค่อยๆ แง้มประตูห้องนอนของปุยนุ่นที่อยู่ถัดออกไปไม่ไกลสักเท่าไหร่ เด็กน้อยนอนหลับตาพร้อมกับกอดตุ๊กตาอยู่ข้างกาย ส่วนโซฟาข้างๆ เตียงมีป้าน้อยคอยนอนเฝ้าอยู่

แอดดด

"ปุยนุ่นนอนหลับไปแล้ว ป้าน้อยนอนเฝ้าอยู่ ทีนี้ก็นอนได้แล้ว "

"เอ่อ อุ่นนอนข้างล่างก็ได้ค่ะ"

"ตามใจอยากนอนไหนก็ตามใจเธอ " ผมไม่อยากบังคับเธอมาก เดี๋ยวจะไปกระตุกต่อมน้ำตาเธอเข้าให้อีก ผมเป็นคนไม่ชอบน้ำตาผู้หญิงอยู่แล้วด้วย โดยเฉพาะกับเธอ

หมอนหนึ่งใบกับผ้าห่มหนึ่งผืนถูกวางกองไว้ข้างล่าง ผมล้มตัวลงนอนบนที่นอนด้วยความง่วง นี่ก็ตีสองเข้าไปแล้ว

"อย่าลืมกินยา ฉันวางไว้บนโต๊ะ "

..............................

ฉันเหลือบไปเห็นยาเม็ดโตกับน้ำอีกแก้วที่วางไว้บนโต๊ะหัวเตียง ฉันหยิบมันเข้าปากแล้วกินน้ำตามลงไปจนหมดแก้ว เกลียดที่สุดก็คือการกินยานี่หล่ะ ฉันต้องขอบคุณเขานะที่ช่วยเช็ดตัวให้ แถมยังช่วยดูแลปุยนุ่นให้อีก ถ้าฉันไม่ได้เขาก็คงจะแย่ บางทีการที่มีคนมาช่วยแบ่งเบาในบางเรื่องมันก็ดีเหมือนกันนะ

"คงจะหลับไปแล้วหล่ะสิ " เขานั่งเช็ดตัวให้ฉันเป็นชั่วโมงกว่าไข้จะลง ฉันค่อยๆ ดึงผ้าห่มคลุมร่างหนาที่นอนอยู่บนเตียง ฉันยอมรับบางครั้งฉันก็รู้สึกดีกับการกระทำของเขา ฉันรับรู้ได้ถึงความจริงใจที่เขามีต่อปุยนุ่น สายตาของเขาที่มองมายังลูกหมูมันเต็มเปี่ยมไปด้วยความรักและความเอ็นดู และอีกอย่างที่ฉันปลื้มในตัวเขาก็คือเขายอมให้ปุยนุ่นเรียกเขาว่าป๊ะป๋า โดยที่เขาไม่กลัวเลยว่าผู้หญิงของเขาจะรู้สึกยังไง

................................................

เช้าวันต่อมา

"ปุยนุ่นตื่นได้แล้วครับ"

"อื้อออ ป๊ะป๋าขา แม่อุ่นไปไหนคะ" เด็กน้อยลืมตาขึ้นมาพลางใช้สองมือเล็กขยี้ตาไปมา สิ่งแรกที่ถามหาก็คือ แม่อุ่น

"แม่อุ่นนอนหลับอยู่ครับ อยู่ในห้องป๊ะป๋า "

"ทำไมต้องนอนด้วยกัน" เด็กน้อยทำหน้าสงสัย คงเป็นเพราะทุกครั้งปุยนุ่นจะต้องนอนกับแม่ของเธอ ครั้งนี้คงจะรู้สึกแปลกใจ

"พ่อกับแม่ก็ต้องนอนด้วยกันสิครับ"

"งั้นต่อไปนี้แม่อุ่นก็ต้องนอนห้องเดียวกับป๊ะป๋าตลอดเลยใช่มั้ยค่ะ"ล

"อยากให้เป็นแบบนั้นรึป่าว"

"อยากค่ะ นอนด้วยกันทุกคืนเลยนะคะ แม่อุ่นจะได้ไม่ต้องไปทำงานกลับบ้านดึกๆ ปุยนุ่นไม่อยากให้แม่อุ่นทำงานหนักอีกแล้ว นะคะ ป๊ะป๋า" สายตาออดอ้อนของเด็กน้อยมันทำให้ใจผมอ่อนยวบทันที ปุยนุ่นคงเห็นภาพของแม่เธอทำงานหนักมาตลอด แต่มันก็คงจริงเพราะน้้ำอุ่นเป็นคนที่ร่างกายอ่อนแอมากจริงๆ แค่จมน้ำมันก็ทำให้เธอถึงกับจับไข้ ผู้หญิงตัวเล็กๆ เลี้ยงลูกสาวเพียงลำพัง ยอมทิ้งอนาคตของตัวเองเพื่อลูกสาวคนเดียว แบบนี้ผมควรทำยังไงต่อไปดี

"ป๊ะป๋าจะพยายามนะครับ แต่ปุยนุ่นต้องช่วยป๊ะป๋าด้วยนะ โอเคมั้ย "

"โอเคค่ะ" ผมอดไม่ได้ที่จะก้มลงไปหอมแก้มลูกสาวตัวน้อย ปุยนุ่นคือลูกสาวของผม และผมจะทำทุกอย่างให้เธอมีความสุข

................................

"เสียดายจัง อยากอยู่ต่อจังเลยค่ะ" วันนี้เราต้องเดินทางกลับกันแล้ว เพราะฉันต้องไปทำงาน ส่วนคุณมิกิก็ต้องไปสะสางงานเตรียมตัวฝึกงาน อิจฉาคนที่จะเรียนจบจังเลย

"รอให้ป๊ะป๋าว่างก่อนนะ "

"ปยนุ่นหิวมั้ยลูก ป้าน้อยทำแซนวิชมาให้ กินมั้ยคะ" ก่อนกลับฉันไม่ลืมที่จะขอบคุณป้าน้อยเรื่องที่เปลี่ยนเสื้อผ้าให้ฉันวันนั้น แต่ว่าทำไมป้าเขาต้องทำหน้างงๆ ด้วย

"แม่อุ่นป้อนป๊ะป๋าสิคะ ป๊ะป๋าคงหิว"

"หิวมั้ยคะ" ฉันหันไปถามคนข้างๆ ที่เอาแต่นั่งนิ่งไม่สนใจอะไร

"ป้อนก็กิน" เย็นชาได้อีกนะคำพูด

"อ้าปากสิคะ" ฉันหยิบแซนวิชทูน่าชิ้นพอดีคำยัดเข้าปากเขาทันที

"ป๊ะป๋าอร่อยมั้ยคะ"

เขาได้แต่พยักหน้าแทยคำตอบ ตลอดการเดินทางก็เหมือนเดิมปุยนุ่นพูดไม่หยุดปาก จนกระทั่งใกล้จะถึงคอนโด เด็กน้อยเสียงเจื้อยแจ้วก็หมดฤทธิ์นอนหลับปุ๋ยอยู่ในอ้อมอกของฉัน

"เดี๋ยวฉันอุ้มปุยนุ่นไปส่ง "

.................................