3ไม่อยากรู้สึกอะไร

Chapter 3

“เฮ้อ” เข็มอัปสรถอนหายใจออกมาแรง ๆ หลังจากเรียนจบคลาส เธอก็มานั่งที่ม้าหินอ่อนหน้าตึกคณะ ในหัวมีแต่ความคิดวิ่งวน แม้จะเลิกกับปุณณภีร์แล้ว เธอก็อดคิดเรื่องระหว่างเขากับเธอไม่ได้

เธอกับเขาเป็นแค่อากาศธาตุไร้ตัวตน ในสายตาของเขา ไม่ได้หลงเหลือความรัก นัยน์คมกริบคู่นั้น มันเต็มไปด้วยความเคียดแค้นชิงชัง เขาเกลียดเธอ เข็มอัปสรรู้ดีว่า ความรักที่เขาเคยมีตอนนี้มันได้เปลี่ยนเป็นความเกลียดไปเรียบร้อยแล้ว

 “เข็ม” ภาคภูมิเดินมาพร้อมชานมไข่มุกสองแก้ว เขายื่นให้เธอหนึ่งแก้ว แล้วนั่งลงเก้าอี้ตรงข้าม

 “ขอบคุณนะ” เธอยิ้มให้เขา 

 “อืม” ภาคภูมิพยักหน้า หย่อนกายลงเก้าอี้ตรงหน้า “ยิ้มให้เยอะ ๆ ทำตัวให้มีความสุข เรื่องที่ทำให้ไม่สบายใจ ก็อย่าเก็บเอามาคิดอีกเลย”

 “ค่ะ”

 “ติวหนังสือกันดีกว่า อย่าคิดเรื่องที่ทำให้ไม่สบายใจเลย” 

 “อืม” หญิงสาวพยักหน้า แล้วหน้าก้มตาติวหนังสือกับภาคภูมิ 

ปุณณภีร์เดินไปนั่งที่โต๊ะม้าหินอ่อนอีกตัว โดยมีจันทร์นิลเกาะติดไม่ห่างกาย จันทร์นิลมองเข็มอัปสรเล็กน้อย ก่อนจะออดอ้อนชายหนุ่มที่นั่งอยู่ข้าง ๆ

“ภีมคะ ตอนเย็นเราไปรับประทานอาหารร้านประจำของเราไหมคะ?”

“อืม ได้สิ แม่ผมเขาบ่นว่าอยากไปกินอาหารร้านนั้นอยู่พอดี”

“ค่ะ ตอนบ่ายเราไม่มีเรียน นิลขอไปบ้านภีม ไปหาคุณแม่ณดาได้ไหมคะ?”

“ได้สิครับ”  

“ภีมน่ารักที่สุดเลยค่ะ” จันทร์นิลดึงแก้มปุณณภีร์เบา ๆ มองเขาด้วยสายตาที่เปี่ยมล้นไปด้วยความรัก แต่เขาไม่ได้มองเธอ เขากลับไปมองผู้หญิงอีกคน ผู้หญิงที่เคยเป็นอดีตแฟนเก่าของตัวเอง

“ต่อให้น่ารักขนาดไหน ก็ถูกทิ้งอยู่ดี แต่ก็ช่างเถอะ คนอย่างผมไม่จำเป็นต้องแคร์อยู่แล้ว”

“ภีมจะแคร์ทำไมคะ ต่อให้ใครไม่เห็นค่าภีม นิลเห็นค่าภีมเสมอนะคะ”

“—”

“…” เข็มอัปสรเลือกที่จะฟังเงียบ ๆ หล่อนไม่อยากจะพูดอะไร ต่อให้พูดไป ก็เป็นผู้ร้ายในสายตาปุณณภีร์อยู่ดี

 —————————

“เข็มเด็ดกะเพราให้แม่หน่อยลูก” เอมมิกาเอ่ยขึ้น เมื่อเห็นลูกสาวเดินลงบันไดมา ส่วนผู้เป็นสามีไม่อยู่บ้าน คงจะไปดื่มเหล้าหรือไปเล่นพนันอีกตามเคย เอมมิกาพยายามปรามแล้ว แต่ยิ่งปรามก็ยิ่งทะเลาะกัน

“ค่ะแม่” เข็มอัปสรรีบไปล้างมือ สลัดความรู้สึกแย่ ๆ ทั้งหมดทิ้งไป เธอหยิบกะเพรามาเด็ดอย่างคล่องแคล่ว ส่วนเอมมิกาผัดกะเพราหมูกรอบ ส่งกลิ่นหอมฟุ้งทั่วครัว “เสร็จแล้วค่ะ เดี๋ยวเข็มตักข้าวส่งกล่องให้นะคะ พี่ไรเดอร์มารับอาหาร จะได้ไม่ต้องรอนาน”

“จ้ะ”

 “ตักข้าวเสร็จแล้วเอาน้ำหวานเย็น ๆ ไปแช่ไว้ให้พี่  ๆ ไรเดอร์หยิบกินหน่อยนะลูก ติดป้ายให้ดื่มฟรีด้วย พวกพี่ไรเดอร์จะได้ดื่มคลายร้อน มีกำลังใจในการทำงาน”

“ค่ะแม่” เข็มอัปสรพยักหน้า ตักข้าวเสร็จเรียบร้อยก็ทำตามคำสั่งของมารดา เธอจัดเตรียมทุกอย่างเรียบร้อยพี่ไรเดอร์ก็มารับอาหารพอดี

“อาหารเสร็จแล้วค่ะ”

“ครับ” พี่ไรเดอร์ยิ้มรับถุงอาหารไป แต่ก่อนไปเขาหยิบน้ำหวานที่สองแม่ลูกจัดเตรียมไว้ให้ เข็มอัปสรยิ้ม มองตามพี่ไรเดอร์อย่างมีความสุข การได้เป็นผู้ให้ มันมีความสุขอิ่มเอมใจแบบนี้นี่เอง

ผ่านไปอีกหลายวัน เข็มอัปสรช่วยแม่ขายของ ช่วยแม่ส่งอาหาร ทำทุกอย่างเพื่อหาเงินมาจุนเจือครอบครัว วันนี้ก็เป็นอีกวัน ที่เธอต้องช่วยแม่ทำอาหารส่งลูกค้า แต่ที่ไม่เหมือนเดิมคือสภาพของมารดา สภาพข้าวของในบ้าน ที่มันพังยับเยิน

“แม่คะ” เข็มอัปสรรีบวางถุงขวดน้ำหวานที่เธอซื้อมาลงพื้น รีบถลาเข้าไปหามารดาทันที ท่านเอาน้ำแข็งประคบใบหน้าที่บอบซ้ำ มุมปากแตกมีเลือดไหลซึมออกมา “ฝีมือพ่อเหรอคะ?”

“ใช่” ผู้เป็นมารดาพยักหน้า พยายามน้ำตาเอาไว้สุดฤทธิ์ เอมมิการู้ดี ต่อให้พยายามปฏิเสธเข็มอัปสรก็ไม่เชื่อหรอก สู้ยอมรับกับลูกสาวแบบตรง ๆ ดีกว่า

“แม่คะ พ่อทำแบบนี้ไม่ได้นะคะ แม่จะทนให้พ่อทำแบบนี้ต่อไปไม่ได้”

“เข็ม”

“พอใจร้ายกับเราสองคนมาตลอด ทำไมเราต้องทนคนใจร้ายแบบนี้ด้วย” เข็มอัปสรเสียงเครือ เธอเห็นความรุนแรงในครอบครัวมาตั้งแต่เป็นเด็ก เธอเห็นความเลว ความเห็นแก่ตัวของบิดามามากพอแล้ว ไม่อยากให้คนเป็นแม่ต้องทนอีกแล้ว

“ลูกก็รู้ว่าเราหนีไม่รอดหรอก” เอมมิการ้องไห้ เข็มอัปสรเข้ากอดมาดาเอาไว้ เธอเข้าใจความอึดอัดที่มารดาแบกรับ ท่านเคยพาหนีไปหลายครั้ง แต่บิดาของเธอก็ตามหาจนเจอ แต่ล่ะครั้ง เธอกับแม่เจ็บหนัก เพราะโดนทำร้ายจากความไม่พอใจของท่าน

เคยไปแจ้งความตำรวจก็บอกว่าเรื่องผัวเมีย ให้ค่อย ๆ พูดค่อย ๆ จากัน ต่อให้จะเอาเรื่อง  ให้ตำรวจดำเนินคดี สุดท้ายเรื่องก็เงียบเหมือนเดิม

“รอดสิคะ มันต้องรอด เข็มไม่อยากให้พ่อทำแบบนี้กับแม่อีกแล้ว” เข็มอัปสรร้องไห้ “เข็มจะหาทางออกเรื่องนี้ เข็มจะพาแม่หนีนรกขุมนี้เอง”

“เข็ม ฮึก”

“เข็มจะช่วยแม่หาเงิน ได้เงินสักก้อน เราจะหนีไปจากชีวิตพ่อ เข็มยอมทุกอย่าง ไม่เรียนก็ได้ แต่แม่ต้องมีชีวิตที่ดีกว่าเดิม แม่อย่าทนอีกเลยนะ เข็มขอร้อง”

“ฮึก” เอมมิกาพยักหน้า 

วันต่อมาเอมมิกาพาลูกสาวมาซื้อของที่ตลาด เธอเลือกซื้อผักและพวกเนื้อสัตว์ไปไว้ทำอาหาร เข็มอัปสรไปเลือกผัก ส่วนเอมมิกาเลือกหมู และพวกของสดต่าง ๆ พอได้ของที่ต้องการ ก็เดินมาที่หน้าตลาด

“เอม” น้ำเสียงนุ่มทุ้มดังขึ้น ทำให้สองแม่ลูกต้องกันไปมอง 

“คุณเปรม” เอมมิกายิ้มให้เขา มือหนายื่นมากุมมือเธออย่างดีใจ 

“เอมจริง ๆ ด้วย”

“เอ่อ… ปล่อยมือเอมก่อนค่ะ” เอมมิการีบดึงแขนตัวเองกลับ

“ไม่เจอกันหลายปี สบายดีไหม?”

“เรื่อย ๆ ค่ะ” เอมมิกาหลบสายตา 

“นั่นลูกสาวเธอเหรอเอม?”

“ใช่ค่ะ ลูกสาวของเอมเอง เอมขอตัวก่อนนะคะ จะรีบกลับไปทำอาหาร” ว่าจบเอมมิกาก็รีบเดินไป เข็มอัปสรยกมือไหว้เปรมภัทร แล้วเดินตามมารดาไป

“หนู” เปรมภัทรรีบเรียกเอาไว้ ทำให้เข็มอัปสรต้องชะงักปลายเท้า หันกลับมามองเขา

“คะ?”

“ถ้าหนูกับแม่เดือดร้อนอะไร รีบติดต่อลุงเลยนะ” เปรมภัทรยัดนามบัตรใส่มือเข็มอัปสร “อย่าได้เกรงใจนะ ลุงยินดี”

“ค่ะ” เข็มอัปสรรีบเดินไปหามารดา ท่านยืนรอเธออยู่ข้างรถสามล้อ สายตาของท่าน ยังคงจับจ้องผู้ชายคนนั้นไม่วางตา

“ลุงคนนั้นใครเหรอแม่?”

“อย่าสนใจเลย รีบกลับกันดีกว่า แม่จะได้รีบกลับไปทำอาหาร ส่วนลูกจะได้ไปเรียนหนังสือ” ท่านตัดบท ยิ่งสร้างความสงสัยให้กับเข็มอัปสร แต่เธอก็เลือกที่จะเงียบ ไม่อยากเซ้าซี้ให้มากความ