2 เกลียด

Chapter 2

ผ่านไปอีกสองเดือน

ปุณณภีร์เอนกายมองท้องฟ้ายามราตรี แสงไฟสว่างสาดส่อง ทิวทัศน์ยามค่ำคืนนี้มันช่างสวยงามตัดกับอารมณ์ขุ่นมัวของเขาซะเหลือ

มือหนายกแก้วเหล้าขึ้นกระดกมันลงคอเพื่อดับความเจ็บปวดในหัวใจ ใจเขายังโกรธเกลียดที่เข็มอัปสรบอกเลิกทิ้งเขาอย่างไม่ไยดี จวบจนถึงวันนี้ เขาก็ยังหาเหตุผลไม่ได้ ว่าเพราะอะไร เธอถึงทิ้งเขาไป

จะว่าไปเธอเคยบอกว่าไม่เหมาะกับเขา แล้วที่ผ่านมามันคืออะไร ทำไมไม่บอกแค่แรก ว่าไม่เหมาะสม เธอกับเขาคบกันเกือบปี มีความสุขพ้วยกันตลอด ไม่เคยมีเรื่องเหมาะสมหรือไม่เหมาะ เขาว่าที่เธอพูด มันคือข้ออ้างมากกว่า

ช่วงเวลาที่มีความสุข มีความฝัน ทุกอย่างมันพังทลายลง เพราะคนใจร้ายเพียงคนเดียว เขาเกลียดเข็มอัปสร เกลียดชนิดที่ว่าเจอหน้าเขาไม่แต่จะปรายตามอง ต่อให้เธอจะเป็นจะตายที่ไหนเขาจะไม่ช่วยเหลือ เธอเดือดร้อนลำบากมากแค่ไหน เขาจะเมินเฉย ปล่อยให้คนใจร้ายอย่างเธอ ได้ลิ้มรสความเจ็บปวดเสียบ้าง

ปุณณภีร์ปล่อยความคิดของตัวเอง ให้ล่องลอยไปอีกครั้ง หวนคิดไปถึงเรื่องราวเก่า ๆ เขาพยายามสลัดความรู้สึกแย่ ๆ ทั้งหมดทั้งมวลออกไป หัวใจของเขาก็ยังคิดถึงอยู่ดี ภาพต่าง ๆ มันยังคงวนเวียนอยู่ในหัว แม้กระทั่งในห้องนี้ ก็ยังมีภาพเข็มอัปสรกับเขาซ้อนทับขึ้นมาเสมอ

ปึก!ปึก!ปึก! เสียงเนื้อกระแทกเนื้อดังกึกก้องไปทั่วห้อง ร่างหนาของชายหนุ่มตอกอัดความเป็นชายเข้าสู่คนร่างเล็ก

“อ๊า…” เสียงหวานใสครางดังแผ่ว ๆ มือเล็กกรีดกรายบนแผ่นหลังหนาเพื่อระบายความเสียว

“เสียวดีจัง” ปุณณภีร์ครางออกมาร่างกายร้อนรุ่มราวกับมีไฟสวาทแผดเผา เอวสอบเคลื่อนที่รัวเร็ว ร่างบางเล็กเกร็งสั่นสะท้าน ริมฝีปากหนาบดขยี้ดูดดื่ม มือบีบขย้ำสองเต้าจนคนใต้ร่างครางประท้วง

เขาสอดลิ้นกวาดต้อนไปทั่วโพรงปากนุ่ม นี่ไม่ใช่ครั้งแรกระหว่างทั้งสอง แต่มันเกิดขึ้นหลายครั้ง เขาไม่เคยอิ่มเอม

เสียงคำรามในลำคอ เมื่อความรู้สึกหลายอย่างประดังประเดเข้าแทรก  เอวสอบรัวระริกจนคนใต้ร่างหัวสั่นหัวคลอน  ปุณณภีร์ตอกอัดกระแทกจับจูงคนใต้ร่างถึงฝั่งฝันไปพร้อมๆกัน

“พี่รักเข็มที่สุดเลย”

“เข็มก็รักพี่ภีมค่ะ”  เข็มอัปสรกอดเขาอย่างมีความสุข ก่อนจะลุกขึ้นนั่งแล้วควานหาชุดนักศึกษามาสวมใส่ เธอเป็นเพียงนักศึกษาปีหนึ่งส่วนเขาเรียนปีสี่ หลังจากนั้นไม่นานเธอก็บอกเลิกเขาด้วยการไปคบผู้ชายเรียนคณะเดียวกัน 

ไม่ว่าเขาจะถามเหตุผลอะไร เธอก็บอกแค่ว่าเขากับเธอไม่เหมาะสมกัน  ไม่ว่าจะเป็นฐานะ หรือว่าอะไรต่างๆ  แต่คนอย่างปุณณภีร์ไม่เคยสนใจเรื่องนั้น เธอเอาเหตุผลทั้งโลกมาอ้าง เพื่ออยากจะคบกับคนใหม่มากกว่า

เขาเกลียดตัวเองทุกครั้งที่คิดถึงเรื่องเก่า เขาเกลียดตัวเองทุกครั้งที่ไม่เคยลืม ไม่เคยลืมผู้หญิงที่หักหน้า ผู้หญิงที่ทำให้เขาเจ็บเจียนขาดใจ เธอทิ้งเขาแล้วคว้าผู้ชายคนอื่นเป็นแฟนแทน ควงกันออกหน้าออกตา ทำราวกับเขาเป็นอากาศธาตุไร้ตัวตน

ไอ้เวรนั่นจนก็จน ส่วนเขารวยกว่า หน้าตาดีกว่าด้วยซ้ำ คนอย่างภาคภูมิไม่มีอะไรมาเทียบกับคนอย่างเขาได้เลย แต่ก็อย่างว่าแหละ ผู้หญิงไม่ได้ชอบคนรวยกันซะทุกคนหรอก ถ้าชอบคนรวยทุกคน เข็มอัปสรก็คงไม่ทิ้งเขา แล้วไปคว้าลูกแม่ค้าขายข้าวแกงเป็นแฟน

ปึง! มือหนากำแน่นทุบโต๊ะดังปัง ความแค้นแน่นอก ไม่มีวันไหนที่เขาจะลืมมัน ไม่มีวัน! 

เช้าวันต่อมา

เข็มอัปสรก้าวลงบันไดฉับ ๆ เดินตรงมาที่ครัว หยิบแซนด์วิชที่มารดาทำเอาไว้ให้ ออกมาจากตู้เย็นแล้วเดินตรงไปที่รถมอเตอร์ไซค์ ที่จอดรออยู่ที่หน้าบ้าน

 ตอนนี้เธอกับครอบครัวไม่ได้อยู่ที่พักเดิม แม่ไม่ได้ขายของที่ตลาด ปราณภีไม่รักษาสัญญาที่เคยให้ พอเธอจบทุกอย่างกับปุณณภีร์ เธอกับครอบครัวก็ถูกไล่เหมือนหมูเหมือนหมา ข้าวของถูกพัง ถูกขนออกมาทิ้ง จนเธอกับแม่ต้องระเห็จออกมาจากบ้านเช่าภายในวันนั้น ดีที่ภาคภูมิช่วยเหลือด้วยการหาบ้านเช่าให้ ช่วยหาเพื่อนมาขนของออก ไม่อย่างนั้นเธอคงแย่

เข็มอัปสรกับมารดาพยายามดิ้นรนแทบทุกอย่างเพื่อให้ครอบครัวอยู่รอด ผู้เป็นมารดาทำแซนด์วิชส่งขายผ่านแอป ทำอาหารทำขนม รายได้ที่ได้มาก็พออยู่ได้ ส่วนผู้เป็นบิดาดื่มหนัก หลัง ๆ ติดการพนัน หาเรื่องมาให้ปวดหัวทุกวัน

“ขอโทษที่สายนะคะ” 

“ไม่เป็นไรครับ” ภาคภูมิยิ้ม ยื่นหมวกกันน็อคให้ เข็มอัปสรรับมาสวมแล้วขึ้นไปนั่งซ้อนท้าย กอดเอวภาคภูมิแน่น 

ปุณณภีร์มองภาพนั้นแล้วกำมือไม่พอใจ ก่อนจะรีบขับรถกระชากออกไปอย่างรวดเร็ว