1 ช่วยแกล้งเป็นแฟนได้ไหม

Chapter 1

“เอมขอร้องนะคะคุณปราณ” เอมมิกายกมือไหว้อ้อนวอน เธอขายของที่ตลาดของปราณภีมาตั้งแต่เป็นสาว จนกระทั่งแต่งงานมีลูกสาว เติบโตเป็นสาวสะพรั่ง ที่ผ่านมา เธอกับปราณภีไม่เคยมีเรื่องผิดใจกันเลย   “ขอร้องเถอะนะคะ ลูกเอมได้เรียนก็เพราะขายผัก เอมไม่อยากไปขายที่อื่น ขอร้องเถอะนะคะ อย่าไล่เอมกับครอบครัวไปที่อื่นเลย”

ตอนนี้เอมมิกาไม่เข้าใจ ว่าเพราะอะไรปราณภีถึงจะไม่ขายของที่นี่อีก เธอไม่เข้าใจเลยจริง ๆ ว่าเพราะอะไรถึงเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นมา

“ขอร้องฉันทำไม ไปขอร้องลูกสาวเธอนู้น ถ้าลูกสาวเธอยังดื้อ ไม่ยอมทำตามคุณณดา ก็ไปขายของที่อื่น เงินที่เป็นหนี้ฉัน หามาคืนด้วย ฉันให้เวลาเธอถึงพรุ่งนี้ เคลียร์ให้จบ ถ้าเคลียร์ไม่ได้ ก็หาเงินมาคืนแล้วไป” ปราณภีว่าแล้วเดินไปที่บ้านพักที่อยู่ติดกับตลาด

“แม่คะ?”

“เกิดเรื่องอะไรขึ้นเข็มอัปสร?”

“เข็ม” เข็มอัปสรอึกอัก ก่อนจะเปิดปากเล่าความจริงทั้งหมดให้มารดาฟัง “แม่พี่ภีมต้องการให้เข็มเลิกกับพี่ภีม ที่คุณปราณทำแบบนี้ ก็เพราะต้องการบีบให้เข็มเลิกกับเขา”

“เข็ม” เอมมิกามองลูกสาวอย่างสงสาร แต่ถ้าจะให้ลูกสานต่อกับลูกชายของปุณณดา เอมมิกาก็ปล่อยให้สานต่อไม่ได้ แม่ฝ่ายชายกล้าทำแบบนี้ ถ้าลูกสาวของเธอยังดื้อดึง เรื่องทั้งหมดจะรุนแรงกว่าเดิม “เลิกกับเขาเถอะลูก”

“แม่คะ…” เข็มอัปสรริมฝีปากสั่นระริก ความรู้สึกตีกันวุ่นวาย เธอกับปุณณภีร์รักกับมาเกือบปี ไม่คิดว่าจะต้องมีวันเลิกลา ด้วยเพราะเธอกับเขาค่อนข้างที่จะเข้ากันได้เป็นอย่างดี

“ที่แม่อยากให้เลิก เพราะกลัวแม่ของแฟนลูกคิดทำอันตรายลูก ถ้าเกิดว่าลูกเป็นอะไรขึ้นมา แม่คงอยู่ไม่ได้ เลิกกับเขาเถอะลูก ไม่ใช่เพราะตัวแม่ ไม่ใช่เพราะเรื่องแผงผัก แต่เป็นความปลอดภัยของลูก”

“แม่คะ…”  เข็มอัปสรปล่อยน้ำตาไหลรินออกมา เธอไม่ได้อยากอ่อนแอ แต่รู้สึกอึดอัดกับความรู้สึกในหัวใจเหลือเกิน จะเดินต่อก็เจ็บ จะถอยหลังก็เจ็บ ไม่ว่าจะเดินไปข้างหน้าหรือว่าถอย ความรู้สึกก็เจ็บปวดไม่ต่างกัน

“เอม ๆ” เสียงตะโกนเรียกดังลั่น ทำให้เอมมิกาหันไปมอง วันเฉลิมใบหน้าแตกยับเยิน ถูกหิ้วปีกมา

“ว้าย พี่เหลิม พี่พล พี่เหลิมไปโดนอะไรมา?” เอมมิการีบถลาไปประคองตัวสามี พร้อมกับเอ่ยถามเพื่อนบ้าน ที่พักอยู่ข้าง ๆ กัน

“กินเหล้าอยู่ดี ๆ ก็โดนตีน เฮ้อ แต่ก่อนไปไอ้คนมาซ้อมมันบอกให้เข็มทำตามที่สั่ง ถ้าไม่ทำ จะเอาให้ถึงตายเลย พี่ก็งงว่ามันเรื่องอะไร แต่โดนกระทืบแบบนี้ พี่ว่าเราไปแจ้งตำรวจกันดีกว่า”

“แต่…” เอมมิกาดูลังเลแต่ก็พยักหน้าทำตาม “ค่ะ”

_______

หลังจากที่แจ้งความเสร็จเรียบร้อยเอมมิกาก็นั่งเงียบ เธอมองสามีที่นอนอยู่บนเตียงห้องรวมผู้ป่วยแล้วถอนหายใจออกมาแรง ๆ เขมอัปสรมองมารดาด้วยความกลัดกลุ้ม สิ่งที่ปุณณดาพูดตอนนี้มันได้เริ่มขึ้นแล้ว

“แม่คะ!”

“เข็มกลับบ้านก่อนก็ได้ เดี๋ยวแม่เฝ้าพ่อเอง”

“แต่เข็ม…”

“ไปพักเถอะ แม่จะดูแลพ่อเอง”   เอมมิกาเอ่ยแล้วส่งยิ้มเจื่อน ๆ ให้ลูกสาว

“ก็ได้ค่ะ เดี๋ยวเข็มมกลับบ้านไปเอาพวกเสื้อผ้ามาให้แม่นะคะ”

“เดี๋ยวลุงพลจะเอามาให้แม่ ลูกไปเตรียมของไว้เดี๋ยวลุงพลแวะไป ลูกจะได้พักผ่อนไม่ต้องเทียวไปเทียวมา มีเรื่องให้เหนื่อยให้เครียดทั้งวันแล้ว”

“ค่ะ” เข็มอัปสรพยักหน้าแล้วเดินออกมาจากห้องผู้ป่วย เธอกลับมาที่บ้าน รีบเก็บข้าวของที่จำเป็นใส่กระเป๋า จากนั้นก็รีบไปทำอาหารใส่กระปุก เตรียมให้ลุงชนะพล ลุงชนะพลเป็นเพื่อนที่ดีเสมอ ท่านชอบช่วยเหลือเธอกับครอบครัว เป็นเพื่อนบ้านน่ารักเสมอมา

“หนูเข็ม ลุงมาเอาของไปให้เอมมิกา”

“เข็มเตรียมไว้แล้วค่ะ” เข็มอัปสรยกถุงข้าวของมาให้ “อาหารเข็มก็ทำไว้ให้แล้วนะ ส่วนอีกกระเป๋าเป็นเสื้อผ้าแม่”

“อืม เดี๋ยวลุงเอาไปให้เอง”

“ขอบคุณลุงพลมาก ๆ นะคะ”

“อืม ไม่เป็นไร อย่าคิดมากเลย”

“ค่ะ” เธอพยักหน้าแล้วเดินขึ้นไปบนห้องตัวเองแล้วมองโทรศัพท์อยู่หลายครั้ง ก่อนจะถอนลมหายใจไล่ความหนักอึ้ง หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดปิดเครื่อง เธอขอทำใจทบทวนและตัดสินใจก่อน 

เช้าวันต่อมา เข็มอัปสรสะดุ้งสุดตัวเมื่อเกิดเสียงโครมครามอยู่ด้านล่าง เธอรีบลุกจากเตียงวิ่งลงไปข้างล่างอย่างรวดเร็ว ข้าวของภายในบ้านถูกพังยับเยิน พร้อมกับชายชุดดำหลายคน

“พวกคุณทำบ้าอะไร?”

“โยนของของมันออกไป อันไหนที่พอขายได้ก็เอาไปขาย รอให้ไอ้เหลิมเอาเงินมาใช้หนี้ คงไม่มีปัญญาหรอก” ปราณภีเอ่ยกับลูกน้อง

“ครับ”

“ลุงทำบ้าอะไร? มีสิทธิ์อะไรมาทำแบบนี้”

“เธอมันดื้อบอกไม่ฟังเอง ณดาบอกเธอแล้วว่าต้องทำยังไง แต่เธอไม่ฟัง เธอดื้อ ถ้าบอกไม่ฟังก็ต้องโดนแบบนี้แหละ ถ้าเธอจบกับตาภีม ทุกอย่างก็จะปกติ แม่ของเธอก็จะขายของอยู่ที่แผงผักทำเลดี ๆ มีเงินส่งเสียให้เธอเรียน บ้านที่เธออาศัยอยู่ ฉันก็จะให้เช่าต่อไป แต่ถ้าเกิดว่าเธอไม่ยอม ยังดื้อดึงที่จะคบกับหลานชายของฉันอยู่ เธอเจอดีแน่”

“เข็มจะจัดการทุกอย่างเอง ขอเวลาหน่อยค่ะ พ่อเข็มถูกทำร้ายนะคะ แม่ก็ไม่ได้ขายของ จะให้ขนของออกไปเลย ก็ไม่ได้หรอกค่ะ”

“ได้ งั้นฉันจะให้เวลาเธอถึงตอนเย็นเท่านั้น แต่ถ้าเธอยอมจบ ครอบครัวของเธอก็จะไม่เดือดร้อน” ปราณภีร์ว่าแล้วก็เดินกลับไปพร้อมกับลูกน้อง คล้อยหลังปราณภีร์ เข็มอัปสรก็ทรุดลงกับพื้นทันที

เธอหน้าซีดมือสั่นนั่งที่พื้นนานมาก พอได้สติก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาจากกระเป๋าแล้วกดส่งข้อความ เธอต้องการจบทุกอย่าง เธอจะไม่ยอมให้แม่ของเขามาวุ่นวายกับครอบครัวของเธออีกแล้ว

“พี่ภีม”

(“ครับ”) เขาตอบกลับอย่างรวดเร็ว พร้อมกับส่งสติกเกอร์รักนะ

“เราเลิกกันเถอะค่ะ”

(“เข็มกำลังล้อพี่เล่นใช่ไหม?”)

“เข็มพูดจริงค่ะ เราเลิกกันเถอะค่ะ ต่างคนต่างอยู่”

(“เพราะอะไร?”)  

“เข็มไม่เหมาะกับพี่”

(“พี่ไม่เคยสนเรื่องนั้น”)

“แต่เข็มสน เข็มอยากจบ”

“….” เข็มอัปสรไม่ได้ตอบ เธอมองข้อความของเขาแล้วปล่อยน้ำตาไหลออกมา พอเห็นว่าเธอไม่ตอบเขาก็เลือกที่จะส่งโทรมา เข็มอัปสรไม่ได้รับ แต่เลือกที่จะบล็อคการติดต่อกับเขาทุกช่องทางแทน

แต่การจบกับปุณณภีร์มันไม่ง่ายเลย เขาไม่ยอมจบ ไม่ยอมง่าย ๆ เขายังตามตอแยหาเหตุผล เธอรู้ว่าพูดออกไป แม่ของเขาก็มาจัดการเธอกับครอบครัวแน่  จึงเลือกที่จะเงียบ จบทุกอย่าง เพราะไม่อยากให้คนในครอบครัวต้องมาเสี่ยงชีวิตอีกแล้ว 

“เข็ม” ภาคภูมิเดินเข้ามาหา ขณะที่เธอกำลังนั่งหงอยอยู่หน้าบ้าน “เป็นอะไรหรือเปล่า หงอยเชียว” 

“ภูมิ”

“อืม” เขาพยักหน้า แล้วนั่งลงข้าง ๆ

“ช่วยแกล้งเป็นแฟนปลอม ๆ ให้เข็มหน่อยได้ไหม?”